Reklama

Świat

Ewangelia wśród latających kul

Obecnie na świecie działa 1,8 tys. polskich misjonarzy i misjonarek. Służą miłością i poświęceniem na pięciu kontynentach w dziewięćdziesięciu dziewięciu krajach. Wiele z nich jest bardzo niebezpiecznych. Które z tych miejsc budzą największe przerażenie? Czy sama odwaga wystarcza, aby tam ewangelizować?

Niedziela Ogólnopolska 43/2021, str. 18-19

[ TEMATY ]

misje

misjonarze

Archiwum o.Krzysztofa Zębika

Każdego roku australijski Instytut Ekonomii i Pokoju (Institute for Economics and Peace) publikuje raport nazwany Global Peace Index. Jest to jedyny na świecie dokument, w którym mierzy się stopień bezpieczeństwa danego kraju w oparciu o ponad dwadzieścia różnych wskaźników, takich jak: zagrożenia polityczne, konflikty wewnętrzne czy liczba morderstw.

Z analizy raportu wynika, że do najbardziej niebezpiecznych krajów świata, w których pracują polscy misjonarze, zaliczamy m.in.: Syrię, Republikę Środkowoafrykańską, Kongo, Sudan, Nigerię, Kamerun czy nawet Brazylię.

Najlepsza polska wizytówka

Reklama

Co powoduje, że polscy misjonarze, mimo tak wielkiego ryzyka, decydują się na wyjazd na misje do tych krajów? Zapytaliśmy o to ks. Mariusza Boguszewskiego, dyrektora warszawskiego biura Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP). – Nie jest możliwe podjęcie odpowiedzialnej decyzji o byciu misjonarzem bez wiary w Boga. Brak bliskich, inna kultura, ubóstwo, zagrożenie czyhające z wielu różnych stron bardzo szybko weryfikują ten zamiar. Warto dodać, że jest to piękna misja Kościoła, poparta wieloma przykładami świętych. Ciągle mamy ok. 2 tys. polskich misjonarzy, z których należy się cieszyć, ale trzeba ich też wspierać – mówi ks. Boguszewski i dodaje: – Pamiętam zdanie wypowiedziane przez patriarchę kard. Louisa Raphaëla I Sako z Iraku: „Dziękuję za wasze modlitwy, za wasze pieniądze, ale przede wszystkim za to, że tu przyjechaliście. Nie zostawiliście nas samych”. To było podziękowanie za naszą kilkudniową obecność. A misjonarze często sprawują swoją posługę na misjach przez całe lata, nieraz do końca życia. W Afryce jest takie miejsce, gdzie u początków misji misjonarze, gdy przypływali na ten kontynent, wyrzucali do oceanu swoje paszporty. Oni wiedzieli, że powrotu nie będzie. To wielkie poświęcenie. Misjonarze często nazywani są ambasadorami. Wiele razy widziałem wielkie oddanie tych wspaniałych księży, sióstr zakonnych, ale coraz częściej również świeckich, którzy nie licząc na zyski, służą biednym, opuszczonym, stają się jednymi z nich. Można z całą odpowiedzialnością powiedzieć, że nasi misjonarze są najlepszą polską wizytówką.

Na celowniku zła

Jednym z najbardziej niebezpiecznych miejsc posługi polskich misjonarzy jest Sudan Południowy.

„Żołnierze, którzy powinni dbać o bezpieczeństwo i chronić obywateli, stali się tymi, którzy zabijają, poniżają, kradną, gwałcą kobiety, nie liczą się z drugim człowiekiem. Używają munduru, aby nękać innych. W kraju panują wszelkiego rodzaju konflikty zbrojne; konflikty między wspólnotami, plemionami. Kradzież bydła czy prawo zemsty prowadzą do setek zabitych” – relacjonuje w rozmowie z PKWP posługujący w Sudanie o. Krzysztof Zębik, kombonianin.

Reklama

Misjonarz opowiada, że w parafii, w której pracuje, trwające konflikty często uniemożliwiają dojazd do kaplic, gdzie wierni czekają na duszpasterza. Młodzież w Sudanie Południowym jest uzbrojona. Drogi na ogół są niebezpieczne. Dochodzi do napadów. Nikt nie może czuć się bezpieczny.

„Samochody są ostrzeliwane i okradane. Wiele osób traci przy tym życie” – podkreśla o. Zębik i podaje konkretne przykłady. W ataku na jeden z samochodów organizacji pozarządowej zginęło jej dwóch pracowników. Na innej drodze zostali zastrzeleni dwie siostry zakonne i pozostali pasażerowie.

„Do mnie celowano raz, ale na szczęście nic mi się nie stało. Innym razem uciekałem przed dwoma pasterzami, którzy zaczęli strzelać do siebie. Ci ludzie nie boją się atakować nawet konwoju ONZ. Choć lokalna ludność ma respekt do misjonarzy, to jednak w momencie napadu czy konfliktu napastnicy nie wahają się do nas strzelać” – mówi polski misjonarz.

Nie trzeba być politologiem czy specjalistą od światowych konfliktów, aby stwierdzić, że w takim kraju szalenie trudno jest żyć, a co dopiero mówić o ewangelizacji. Mimo wszystko przykład o. Krzysztofa pokazuje, że warto to robić, nawet w tak „niesprzyjających” okolicznościach. „W naszej parafii prawie wszystkie szkoły zostały wybudowane przez Kościół katolicki. Formacja duchowa w naszych kaplicach ma wychować młodego człowieka, bazując na wartościach Ewangelii, czyli w oparciu o miłość, dobro, wiarę, przebaczenie, życie w pokoju, miłość bliźniego. Są to wartości, które mogą przybliżyć ludzi do Boga i do siebie nawzajem, pokonując konflikty, wojny i nienawiść do siebie nawzajem” – tłumaczy o. Zębik.

Strzały i krzyki zabijanych

Równie mocnym świadectwem podzielił się misjonarz z Konga ks. Piotr Kalinowski, pallotyn.

„Przeżyłem z ludźmi z Konga wiele bardzo trudnych chwil. Towarzyszyłem im w czasie dwóch wojen” – mówi na początku swojego świadectwa na antenie SalveNET. „Najtrudniejszą chwilą była noc z 28 na 29 stycznia, kiedy z parafianami leżeliśmy na betonie, a wokół słychać było tylko strzały i krzyki dobijanych rannych. Kiedy leżałem na tym betonie, to myślałem sobie nie tyle, że mogę umrzeć, ile bardziej bałem się cierpienia, dlatego że oni potrafili mordować w różny sposób. Dla nas, jako misjonarzy, faktem podstawowym jest to, że jesteśmy wtedy z tymi ludźmi, którzy cierpią” – opowiada z przejęciem ks. Piotr.

Zapytany o to, jak świadczyć o Chrystusie w obliczu tak wielkiego dramatu, odpowiada: „Najważniejsze jest bycie z ludźmi. To zrozumiałem po tej nocy, kiedy leżałem z nimi pod kulami, a potem trzeba było uciekać. Kiedy po pewnym czasie spotkaliśmy się, ktoś z nich powiedział: «Padri, ty mogłeś uciekać, a z nami zostałeś». Odpowiedziałem mu: nie przyjechałem po to, aby was wspierać, kiedy jest dobrze, chcę z wami być zawsze. Wtedy jeden z nich oświadczył: «Teraz wiem, że jesteś jednym z nas». To było bardzo mocne i głębokie. Kapłan to ktoś dla drugich. Ja po prostu z nimi byłem, nic nie zrobiłem” – opowiada ks. Kalinowski.

Na koniec rozmowy z Niedzielą ks. Boguszewski mówi: – W miejscach naszego zaangażowania ludzie zwykle żyją niepewnością, lękiem. Wielu z nich doświadczyło zabójstwa kogoś z najbliższej rodziny. Muszą uciekać ze swoich domów. Znalezienie kogoś, kto jest w stanie ich wysłuchać, pomóc im, jest na wagę złota. Wiara zawsze daje nadzieję. Widziałem wiele grobów misjonarzy – zawsze były zadbane, ze świeżymi kwiatami. Zdarza się też, że misjonarze nie chcą opuszczać swoich placówek misyjnych w momentach zagrożenia, aby tym samym chronić swoich parafian.

I dodaje: – Pewnie wiele współczesnych konfliktów zostało zażegnanych dzięki obecności i mądrości misjonarzy. Warto dodać to, co kiedyś usłyszałem od jednego człowieka w kraju muzułmańskim: „Zrób coś, żeby chrześcijanie tu powrócili. My was bardzo potrzebujemy, bo wy wiecie, że Bóg jest miłością. My sami się tu pozabijamy”.

2021-10-19 13:47

Ocena: +4 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Na świecie pracuje 1903 polskich misjonarzy

[ TEMATY ]

misje

misjonarze

kongres misyjny

ARCHIWUM KS. WIESŁAWA PODGÓRSKIEGO

Ks. Wiesław wśród swoich afrykańskich parafian. W tle budynek plebanii...?

Ks. Wiesław wśród swoich afrykańskich parafian. W tle budynek plebanii...?

- Według danych z 1 października 2019 r. na misjach pracuje 1903 polskich misjonarzy (o 101 mniej niż w ub. roku) – podaje O. Kazimierz Szymczycha SVD, sekretarz Komisji Misyjnej Konferencji Episkopatu Polski. Wyjaśnia, że nasi misjonarze są stosunkowo młodzi. Średnia wieku wśród nich wynosi 53 lata. 6 stycznia, w Święto Objawienia Pańskiego obchodzony jest Dzień Modlitwy i Pomocy Misjom.

O. Szymczycha informuje, że w ciągu ostatniego roku zmarło 28 polskich misjonarek i misjonarzy. A ze względu na wzrost powołań w krajach misyjnych, wycofano niektórych misjonarzy do innych posług. Niektórzy natomiast przeszli na emeryturę;a inni – schorowani powrócili do Polski. Znaczna liczba misjonarzy po zakończeniu umowy misyjnej przeszła do duszpasterstwa w Polsce lub w Europie.

CZYTAJ DALEJ

Poznań: rozpoczęły się centralne obchody XXV Dnia Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce

2022-01-17 19:04

[ TEMATY ]

Poznań

Dzień Judaizmu

judaizm

Karol Porwich/Niedziela

Zdjęcie ilustracyjne

Zdjęcie ilustracyjne

Wspólną modlitw przy grobie rabina Akivy Egera i otwarciem Izby Pamięci jego imienia rozpoczęły się w Poznaniu centralne obchody XXV Dnia Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce.

Dzisiejsze uroczystości XXV Dnia Judaizmu w Poznaniu rozpoczęła wspólna modlitwa przy grobie rabina Akivy Egera na cmentarzu żydowskim. Poprowadzili ją naczelny rabin Polski Michael Schudrich, który odśpiewał Psalm 130 i modlitwę za zmarłych, oraz ks. Marcin Kotas z Kościoła ewangelicko-augsburskiego, który odczytał fragment Psalmu 73.

CZYTAJ DALEJ

Centralne Nabożeństwo Ekumeniczne

2022-01-17 23:37

Marzena Cyfert

Centralne Nabożeństwo Ekumeniczne w ewangelicko-augsburskiej parafii Opatrzności Bożej we Wrocławiu.

Centralne Nabożeństwo Ekumeniczne w ewangelicko-augsburskiej parafii Opatrzności Bożej we Wrocławiu.

Nabożeństwo w ramach obchodów Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan, organizowanego przez Wrocławski Oddział Polskiej Rady Ekumenicznej, odbyło się w ewangelicko-augsburskiej parafii Opatrzności Bożej we Wrocławiu.

– W tym roku Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan świętujemy w czasie jednego centralnego nabożeństwa. To dla nas wielka radość i zaszczyt, że Wrocławski Oddział Polskiej Rady Ekumenicznej wybrał nasz kościół na miejsce tego nabożeństwa – mówił ks. Marcin Orawski, witając przybyłych na wspólną modlitwę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję