Ks. Dariusz Żurański: - Przy różnych okazjach dowiadujemy się, że Ksiądz Biskup od lat uczestniczy w pieszych pielgrzymkach na Jasną Górę. To dosyć niezwykły widok, gdy razem z młodymi pielgrzymuje biskup. Jak zrodziła się ta pasja?

Bp Józef Szamocki: - Wszystko zaczęło się podczas studiów seminaryjnych. W latach 70. ubiegłego wieku, zachęcony przez nieco starszych kolegów, wyświęconych już na kapłanów, wybrałem się na pielgrzymkę warszawską. Trafiłem do grupy 13. Myślę, że była to szczęśliwa trzynastka, bo zawarte wtedy przyjaźnie trwają po dziś dzień. Połączyło nas wspólne wędrowanie, także w wymiarach duchowych.

- Czym jest piesze pielgrzymowanie? Jak Ksiądz Biskup odnajduje w nim swoje powołanie i służbę?

- Pielgrzymowanie wpisało się w moją naturę duchowo-cielesną. Najpełniej wyraża odpowiedź na dar życia i powołania do pójścia za Jezusem. Tak rozumiem wszystko, co czynię. Każdy dzień przeżywam jako pielgrzymowanie do nieba. A doroczna piesza pielgrzymka na Jasną Górę czy autokarowa np. do Rzymu albo do innych miejsc świętych to tylko mocny znak tego, co czuję w duszy - intensywniejsze chwile, konieczne dla duchowego wzrostu i nawracania.

- W 2010 r. wybrał się Ksiądz Biskup na stary europejski szlak do Santiago. Czy nie wystarczy Jasna Góra? Skąd ten pomysł?

- Santiago kusiło od dawna. Zwłaszcza po tym, jak Jan Paweł II wskazał na znaczenie tego miejsca w kulturze i duchowości jednoczącej się Europy. Wędrujemy przez dzieje we wspólnocie Kościoła i narodów. Decyzja pójścia właśnie w 2010 r. wiązała się z Rokiem Jakubowym, który obchodzony jest w tych latach, gdy dzień 25 lipca przypada w niedzielę.

- Ksiądz Biskup wędrował w grupie. Kim były te osoby? Nie jest przecież łatwo przez prawie trzy tygodnie bez przerwy być skazanym na tych samych ludzi?

- Było nas sześciu. Ks. Wojciech Miszewski, proboszcz jednej z toruńskich parafii, i jego czterech młodych parafian. Trzej to początkujący studenci, czwartym pielgrzymem był nieco starszy mężczyzna, ojciec rodziny - wszyscy bardzo związani ze swoją parafią i Kościołem. Wiedzieliśmy więc, dlaczego jesteśmy razem - wybraliśmy się z potrzeby ducha. Zresztą wszyscy mieli już za sobą doświadczenia pieszego pielgrzymowania z Torunia do Częstochowy. Myślę, że stworzyliśmy bardzo zgrany, rozumiejący się team.

- Czy pomagały Wam jakieś osoby, które jechały samochodami i dbały, aby po drodze niczego Wam nie zabrakło?

- Nic z tych rzeczy. Byliśmy zdani na siebie i na własne siły, przede wszystkim na Bożą Opatrzność, a ta nie zawiodła. Na całym szlaku czuliśmy Bożą opiekę. Zdrowi i szczęśliwi, ubogaceni duchowo i religijnie wróciliśmy do domu.

- Na pewno spotykaliście różnych ludzi, którzy wędrują tym szlakiem niemal z całego świata. Czy jakieś spotkania szczególnie zapadły Księdzu Biskupowi w pamięć?

- Można by opowiadać o tym, wspominając każdy dzień. Postoje, a zwłaszcza wieczorny wypoczynek, stwarzały ku temu okazje. W te doświadczenia wpisały się także sprawowane przez nas liturgie. Okazuje się, że na szlaku dołączali do nas w takich chwilach nie tylko głęboko wierzący, ale i poszukujący Pana Boga. Były ubrane w habity siostry zakonne z Francji, a także student filozofii urodzony we wschodnich Niemczech, jeszcze nieochrzczony. Rozmowa z nim podczas posiłku po Eucharystii przypominała nieco spotkanie Filipa z urzędnikiem królewskim, który poszukiwał prawdy o Bogu i o człowieku.

- Po co ludzie idą na Camino? Niektórzy twierdzą, że to bardziej rajd niż pielgrzymka. Świadczą o tym niektóre publikacje, niewiele mówiące o religijnych przeżyciach.

- Być może nie każdy podąża tam z pobudek religijnych. Dla wielu jest to także forma wyprawy turystycznej ciekawym szlakiem historycznym. Jednak w coraz częściej pojawiających się publikacjach ludzie wyznają, że idą, aby szukać i spotkać Kogoś zupełnie nieznanego u początków tej drogi.

- Czy udało się Wam ten czas przeżyć również jako „rekolekcje w drodze”, jak często mówimy o pielgrzymkach na Jasną Górę?

- Pielgrzymowanie na Jasną Górę to rzeczywiście rekolekcje w drodze. Czas jest wypełniony, zaplanowany. Trzeba się włączać w śpiew, w modlitwy i słuchać konferencji. Bagaż jest podwożony na nocleg. Na Camino natomiast pielgrzym jest zdany na siebie. Musi się zatroszczyć sam o wszystko, nawet o codzienną Eucharystię, co w praktyce dla osób świeckich nie jest wcale łatwe, choć dla chcących - możliwe. Camino to bardziej rekolekcje „na pustyni”. Trzeba ciągle odnawiać w sercu świadomość, że idzie się z Nim, dla Niego i że On prowadzi - także w wymiarze ducha, podpowiadając, jak dalej żyć, jak realizować powołanie po powrocie z pielgrzymki. Camino przypomina i wpisuje się w doświadczenia Mędrców ze Wschodu, którzy wędrowali przez świat z modlitwą Jezusową na ustach. A z wydarzeń, które się wspomina, przeglądając bogaty zbiór fotografii, trudno wybrać szczególnie znaczące. Każdy dzień przynosił pokój i dobro w spotykanych ludziach, ubogacał przyrodą i zabytkami, zwłaszcza architekturą wiejskich kościołów, historycznych katedr i zamków, których nie brakowało. A największym przeżyciem była Eucharystia sprawowana przy grobie św. Jakuba i zachód słońca podziwiany nad Atlantykiem na przylądku Finisterre, czyli na „końcu świata”. Czuło się świętość, dobroć i majestat Boga Ojca - Stwórcy przepięknego świata, który nam został podarowany, abyśmy także stawali się duchowo piękniejsi.