Reklama

Jak rozmawiać w rodzinie... o narzekaniu, krytykowaniu i plotkowaniu

Niedziela Ogólnopolska 45/2010, str. 25

Elżbieta Łozińska
Doradca pedagogiczno-psychologiczny, terapeuta NEST (to program terapeutyczny dla osób dorosłych, które doświadczyły traumatycznych przeżyć), żona, mama Mateusza (10 lat), Marty (6 lat) i Tomka (4 lata); pracuje w Centrum Mamy Dziecko

Co się na tym świecie porobiło, gorzej być nie może.
Już niczego dobrego się nie spodziewam. Tylko siąść i płakać.
Ja tam nikomu nie wierzę.
No i na co to wszystko? Bez sensu się starać. Jak się ma dobre serce, trzeba mieć twardy...
A wiesz co, ona... U nich to...
Co on zrobił, nie uwierzysz...

Nawet jeśli udaje nam się unikać tego typu określeń, nawet jeśli sami nie prowokujemy plotkarskiej rozmowy, bywa, że stajemy się mimowolnymi słuchaczami takich zdań. W sytuacji, kiedy nie potrafimy im zaprzeczyć, nie ucinamy destrukcyjnych treści - podświadomie zaczynają one, mimo wszystko, wpływać na nasz sposób myślenia.
Lubię sprawdzać znaczenia słów, już w dzieciństwie lubiłam wśród wielu innych książek czytać również słowniki. Teraz także zajrzałam do „Słownika języka polskiego”, by sprawdzić, co dokładnie oznacza słowo „narzekać”. Narzekać to mówić o czymś z niezadowoleniem, wypowiadać skargi, żale; utyskiwać, skarżyć się, wyrzekać, biadać i zrzędzić. Słownik podaje również ciekawe przykłady: narzekać, że nie ma pieniędzy, narzekać na niewygody, narzekać na zły stan zdrowia i... narzekać na dzieci. Do tych przykładów dodałabym narzekanie na współmałżonka, teściów lub męczących sąsiadów. Spotkanie przypadkowych osób, np. w poczekalni przychodni, często kończy się rozmową wyrażającą pretensje lub wyliczającą przebyte choroby. Niestety, nasze spotkania wśród bliskich znajomych czy rodziny zdominowane są przez komentarze od niezadowolenia po oburzenie sytuacją polityczną, gospodarczą i inną. Rzeczywistość przynosi nam fakty, które mają prawo wywoływać takie reakcje, ale powinniśmy zadbać także o to, aby jakość naszych familijnych rozmów była budująca, przynosząca nadzieję i wychwytująca jasne strony naszej rzeczywistości.
Nawet zwykłe pytanie: „Co słychać?” warto zamienić na: „Co u Was dobrego?”. Tak jak na to pierwsze można odpowiedzieć: „Stara bieda”, na drugie również: „Ano nic dobrego”, to może jest jednak szansa, że sprowokujemy naszego rozmówcę do podzielenia się jakąś dobrą wiadomością.
Wszelkie określenia typu: „Gorzej być nie może” i „Co się na tym świecie wyrabia” świadczą, niestety, o naszej historycznej ignorancji i braku docenienia czasów, w jakich, mimo wszystko, żyjemy. Jak marginalne jest zauważanie dobra, a nawet błogosławieństw w naszych czasach. Jak język krytyki, zjadliwości i obmowy, czyli ataku słownego, niemającego pokrycia w rzeczywistości, przynosi postawę wrogości, negatywnego myślenia. Narzekanie na bliskich, pracę i ogólnie ciężkie życie nigdy nikomu nie poprawiło tak naprawdę samopoczucia. Nie chodzi o to, żeby ze sztucznie przypiętym uśmiechem wszystko chwalić, ale aby w zdrowy sposób szukać równowagi między tym, co trudne, a tym, co dobre w naszym życiu. Spróbujmy w trakcie rozmów sami dzielić się pozytywnymi informacjami, cieszyć się sukcesami innych, chwalić dzieci czy współmałżonka. Zdecydowanie też mówić: „Stop, nie mam ochoty rozmawiać na ten temat”, „Nie wiem, czy ta osoba życzyłaby sobie, abyś mi to mówiła”, „Czuję się niezręcznie, słysząc to”.
Przykazanie: „Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu” zwraca nam również uwagę na to, aby swoją opinią nie budować fałszywego obrazu danej osoby - czy to idealizowanego, czy skrajnie negatywnego. Idealizowanie może uśpić naszą czujność wobec zła, natomiast skrajnie negatywny obraz buduje wrogość. Możemy o kimś powiedzieć: „To uroczy, przemiły mężczyzna, przyjaciel i wielbiciel kobiet”, a z drugiej strony: „To erotoman, uwodziciel, skrzywdzi każdą kobietę”. Może więc być bożyszczem tłumu kobiet, ale może być tak, że po linii tej drugiej opinii jakaś pokrzywdzona kobieta zechce mu wymierzyć sprawiedliwość. Sprawiedliwe spojrzenie budzi zdrowe emocje, niesprawiedliwość może być przyczyną nieszczęścia. Jakże inaczej brzmi wyważona opinia: „Ten pan otacza się wieloma kobietami, myślę, że w kontakcie z nim trzeba być bardzo czujną”.
W naszych rozmowach więc bądźmy czujni, aby narzekanie, krytykanctwo czy plotkowanie nie sprzeciwiały się ósmemu przykazaniu.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kanada: zdewastowane stacje Drogi Krzyżowej

2020-07-01 11:15

[ TEMATY ]

przemoc

Kanada

goniec.net

Kanadyjska diecezja Sault Sainte Marie w prowincji Ontario zapowiedziała, że naprawi sześć posągów ze stacji Drogi Krzyżowej w Groty Matki Bożej z Lourdes w Sudbury, które niedawno zniszczyli wandale. Niektórym z rzeźb odcięto głowy i ramiona. Dotąd nie znaleziono brakujących elementów.

Stacje upamiętniające Mękę Pańską stanęły w miejscu, które powstało na wzór Groty w Lourdes, gdzie w 1858 r. Matka Boża ukazała się św. Bernadecie, na początku lat 50. ub. wieku. Samo miejsce zbudowała w 1907 roku francuskojęzyczna społeczność w tym regionie Kanady. Dotąd jest miejscem licznych pielgrzymek i modlitwy. Tutejsza figura Maryi nosi nazwę „Królowa Galów”.

Niedawny wandalizm z 22 maja br. w Sudbury, w wyniku którego uszkodzonych zostało 6 figur, nie jest wiązany z ostatnią falą incydentów, podczas których pod hasłem walki z rasizmem dewastowane są pomniki. Według lokalnych mediów, nie zidentyfikowano żadnych podejrzanych, a dochodzenie utknęło w martwym punkcie.

Diecezja nawiązała już kontakt z artystami, którzy mogą naprawić uszkodzone figury. Diecezja, aby uniknąć olbrzymich kosztów związanych z odlaniem na nowo posągów, chciałaby skłonić rzeźbiarzy do wytworzenia brakujących części uszkodzonych postaci.

CZYTAJ DALEJ

Wędrówka dobiegła końca. „Źródło” w parafii pw. św. Jana Kantego w Lublinie

2020-07-02 21:40

Paweł Wysoki

Parafia pw. św. Jana Kantego w Lublinie jako ostatnia przeżyła rekolekcje ewangelizacyjne „Źródło” i nawiedzenie kopii Krzyża Trybunalskiego z relikwiami Drzewa Krzyża.

Planowane na początek marca, ze względu na czas epidemii mogły się odbyć dopiero pod koniec czerwca. 2 lipca za czas łaski wspólnota wraz z proboszczem ks. Bogdanem Zagórskim dziękowała Bogu pod przewodnictwem abp. Stanisława Budzika.

- W ostatnim tygodniu przeżywaliśmy rekolekcje; szukaliśmy tego, co w nas jest głęboko ukryte, jaka jest nasza wiara. Każdy z nas zastanawiał się nad osobistą relacją z Chrystusem; nad tym, czy odnajduje Go w życiu. Dziś stajemy, aby za ten dar rekolekcji Panu Bogu podziękować, a także za obecność wśród nas niezwykłej relikwii, przesiąkniętej krwią Jezusa Chrystusa cząstki drzewa krzyża - mówił ks. Zagórski. Jako gospodarz miejsca powitał Metropolitę Lubelskiego, a także kapłanów, m.in. dziekana ks. Marka Warchoła i dziekana seniora ks. prał. Józefa Dziducha. - Proszę o modlitwę, by te rekolekcje przyniosły jak największe owoce w sercach, abyśmy byli wśród ludzi apostołami miłości Bożej, pokoju i dobra; tymi, którzy przykładem życia będą pociągać innych do Jezusa Chrystusa - podkreślał.

- Bądź pochwalony Krzyżu Trybunalski, zawierający relikwie Krzyża Świętego, tak bardzo omodlony, tak bardzo otaczany czcią. Przez ostatnie 6 lat odwiedziłeś wszystkie parafie naszej archidiecezji, od katedry po tę najmłodszą, ale dynamicznie się rozwijającą - mówił w homilii abp Stanisław Budzik. - Przyjąłeś hołd setek tysięcy wiernych archidiecezji lubelskiej; usłyszałeś niejedno wyznanie i postanowienie odmiany życia. Przypominałeś o tym, jak bardzo Bóg umiłował człowieka i świat, że oddał za nas swoje życie na krzyżu. Jesteś znakiem zbawienia i odkupienia, dowodem radykalnej miłości Boga do człowieka (…). Wpatrujmy się w krzyż, którego wędrówka dobiegła końca. Przeszedł od Bugu po Wisłę, rozpoczął drogę i zakończy w katedrze (w sobotę, 4 lipca, o godz. 19.00 w archikatedrze lubelskiej odbędzie się uroczyste zakończenie „Źródła”). Wpatrujmy się w to drzewo, na którym zawisło Zbawienie świata, i dziękujmy za dar rekolekcji w tej parafii i w całej diecezji. Dziękujmy za czas intensywnego działania Ducha Świętego, za nawiedzenie krzyża będącego znakiem Bożej miłości i apelem o naszą miłość - mówił abp Budzik. Wiernych parafii pw św. Jana Kantego zostawił z przesłaniem, że wiara nie jest prywatną sprawą człowieka. - Wiara nie służy tylko nam samym, ale może służyć bliźnim. Mocą naszej wiary jesteśmy w stanie przynosić pod stopy Jezusa naszych bliźnich potrzebujących Jego miłości, Jego przebaczenia, Jego uleczenia. Te rekolekcje miały nas zachęcić, abyśmy się w Duchu Świętym stali apostołami Chrystusowej Ewangelii, abyśmy stali się apostołami Bożego Miłosierdzia - podkreślał Metropolita.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję