Reklama

Bo człowiek piękny jest

Reakcje niektórych środowisk społeczno-politycznych po liście skierowanym do głównych postaci naszej sceny politycznej sugerowały próby nieuzasadnionej ingerencji Kościoła w życie społeczne, a argumentacja posuwała się także do stwierdzeń, że biskupi stają na drodze do szczęścia ludzi, którzy nie mogą mieć własnych dzieci. Nic bardziej fałszywego. Kościół, opierając się na Bożej nauce, stara się wskazać zasady trwałego i pełnego szczęścia - nie tylko na dziś, nie tylko dla mnie, ale w perspektywie znacznie szerszej, trwalszej i z uwzględnieniem praw innych ludzi. Stąd dzisiejszą refleksję chciałbym poświęcić temu tematowi, poszerzając ją o refleksję na temat nowych świętych, w których kanonizacji uczestniczyłem 17 października br.

Świętość się nie starzeje

Kościół ceni świętość, dobro, dokonania, miłość zaistniałą w pewnym czasie historycznym, która się nigdy nie kończy, bo każdy dobry czyn, każda miłość czysta, niewinna - trwa wiecznie, jest wpisana w Boga. To jest właśnie coś pięknego, że Kościół „wydobywa” świętych, nawet po upływie wieków od ich śmierci, i chce pokazać światu, że warto dobrze czynić, realizować pewne formy życia prowadzące do zjednoczenia z Bogiem, prowadzące do świętości. Św. Stanisław Kazimierczyk odznaczał się kultem do Najświętszego Sakramentu, w którym żyje ze względu na nas sam Jezus - Bóg Zbawiciel. Dzisiaj Kościół ukierunkowuje nas na to źródło świętości poprzez przykład życia św. Stanisława.
Św. André (Alfred) Bessette, brat zakonny, bardzo prosty człowiek - żył długo, 90 lat, i przez całe swoje życie promieniował na ludzi swoją dobrocią. Pan Bóg był przy nim ze swoją łaską, przez co on sam swoją modlitwą mógł pomagać ludziom w uzyskiwaniu tej łaski. Byłem zdumiony, widząc wielotysięczne rzesze Kanadyjczyków, którzy przybyli, żeby uczcić swojego świętego, tego brata zakonnego, który - mimo że umarł w połowie XX wieku - pozostał w ich pamięci kimś bliskim, ważnym punktem odniesienia. Cztery siostry zakonne, które były kanonizowane tego samego dnia, to założycielki. Świętość się nie starzeje, ciągle trwa, jest atrakcyjna, pokazuje, że święty człowiek to człowiek szczęśliwy, duchowo bogaty.
Szczególnie ważnym punktem tejże wyprawy była Msza św. i modlitwa przy grobach św. Piotra i sługi Bożego Jana Pawła II. A potem odbyło się spotkanie z Ojcem Świętym, podczas którego otrzymał księgę, przygotowaną przez tarnowskich kleryków. Przepisali oni ręcznie nazwiska trzech tysięcy polskich księży zamordowanych przez agresorów w okresie drugiej wojny światowej i w okresie powojennym przez polskich ubeków. To księża męczennicy. Są tam nazwiska o. Maksymiliana Kolbego i ks. Jerzego Popiełuszki. Kiedy wręczałem tę księgę Ojcu Świętemu, on wziął ją do ręki, przerzucił kartki i powiedział: - Macie trzy tysiące męczenników, świętych, którzy modlą się w niebie za polski Kościół. To jest znak, szansa i skarb - ich życie, ich świadectwo. Na pewno byli to ludzie, którzy mieli swoje słabości, jednak w trudnym momencie oddali życie za to, że wybrali Chrystusa, nie zdradzili Go; zostali powołani na świadków.
Kapłan, jak każdy człowiek, przechodzi przez różne etapy życia. Ważne jest jednak nastawienie do Boga. Zakochanie się w Kochającym to grunt, fundament, który pozostaje, trwa. Mimo że człowiek niekiedy upada w swojej słabości, z mocy Ducha Świętego zdobywa się na heroiczne czyny. To jest właśnie świadectwo tych kapłanów, którzy oddali życie w imię wiary.

Reklama

List dotyczący kwestii zapłodnienia in vitro

List skierowany do głównych postaci życia politycznego w Polsce, noszący datę 18 października 2010 r., powstał z inspiracji życzliwych ludzi ze środowiska dziennikarskiego w Warszawie, którzy zasygnalizowali, czym oddycha dzisiaj rzeczywistość społeczna, polityczna, medialna. Zasugerowali też, że taki list jest obecnie potrzebny. Natychmiast podjąłem tę myśl, został przygotowany projekt tekstu. Potem nastąpiły konsultacje z biskupami, a także z Radą ds. Rodziny i Zespołem ds. Bioetyki. Byłem zdecydowany na formę listu otwartego, ponieważ w sprawie in vitro jest wiele propagandy, a mało wiedzy. Polska za mało wie o procedurach in vitro, za mało wie żywy Kościół, ludzie świeccy - wszyscy wiemy za mało na ten temat. Mamy nadzieję, że wraz z poznaniem prawdy o tej sprawie obudzą się sumienia, ale niezależnie od tego, jaki będzie wynik głosowania w Sejmie, naszym obowiązkiem jest przypominać zasady moralne - to jest ważniejsze niż jakiś sukces zewnętrzny. Ponieważ zaistniał pewien podział opinii publicznej w kwestii in vitro, głos biskupów był bardzo potrzebny. Zdecydowaliśmy się na formę listu do prezydenta, premiera, marszałków izb i szefów klubów parlamentarnych w przekonaniu, że przemyślą sprawę i poważnie ją potraktują. Bardzo się cieszę, że dziennikarze podjęli ten temat. Ludzie próbujący robić karierę polityczną na walce z moralnością, z Ewangelią, z Dekalogiem, z Kościołem nie mogli milczeć i także zareagowali, oczywiście, zgodnie ze swoimi przekonaniami. To są największe działa, jakie wytaczają - przekreślając prawo do życia człowieka poczętego. Jeśli ktoś twierdzi, że podczas prób zapłodnienia in vitro nie niszczy się istnień ludzkich, to sam się ośmiesza. Problem z in vitro wpisuje się w szerszy problem dotyczący wszelkich eksperymentów bioetycznych. Już dzisiaj są one na takim etapie, że zarodkami ludzkimi leczy się chore zwierzęta. Jest to przecież oburzające podeptanie prawa człowieka do życia i godności, dla zdrowo myślących ludzi zupełnie niedopuszczalne! Trzeba uszanować godność człowieka i uszanować godność zwierzęcia, zgodnie ze stwórczym planem Bożym, zgodnie z wyznaczonym nam miejscem. Podobnie nie do przyjęcia jest leczenie jednego człowieka przez „produkowanie” i zabijanie innego. Trzeba pamiętać także o tym, że samo poczęcie człowieka poza intymną relacją między kobietą a mężczyzną jest także przekroczeniem porządku natury. Postęp cywilizacyjny i rozwój nauki jest nadzieją przyszłości, ale przecież nie każdy postęp naukowy jest postępem moralnym. Niekiedy jest on destrukcyjny. Mieliśmy przecież już tego przykłady - dynamit, bomba atomowa...
Pan Bóg nikogo siłą nie zmusza do cnoty, mówi jedynie o konsekwencjach. Abp Henryk Hoser nie powiedział nic nowego, powtórzył i podkreślił jedynie to, co zadeklarowaliśmy wcześniej w komunikacie Episkopatu - że jeśli ktoś głosuje w sprawach etycznych (a taką sprawą jest zapłodnienie in vitro), przekreślając prawo moralne, musi mieć świadomość, że obciąża sumienie i sam się przez to wyłącza z Kościoła. Wszyscy wiemy, że człowiek, który zgrzeszył ciężko, nie może przystępować do Komunii św., dopóki nie naprawi swojej relacji z Bogiem - dla katolika drogą do tej naprawy jest spowiedź, pokuta, postanowienie poprawy. To nie jest przecież nic nowego, to jest konsekwencja bycia katolikiem i trzeba to uświadamiać nie tylko parlamentarzystom, ale wszystkim wierzącym. Jeśli popieram człowieka, który lansuje swobodę np. w dziedzinie podatkowej, to biorę odpowiedzialność za to, co się stanie, kiedy on będzie o tej sferze naszego życia decydował - ponieważ to ja na niego głosowałem, przyczyniłem się do tego, że go wybrano. Jeśli ktoś lansuje swobodę moralną, np. eutanazję, aborcję czy in vitro, biorę odpowiedzialność za to, jakie działania przeprowadzi, mając moje poparcie. Jeśli mam pełną świadomość, rozeznanie i w poważnej sprawie popieram zło, to grzeszę ciężko, wyłączam się z komunii z Kościołem, z Chrystusem. Kościół jest zawsze gotów pomóc w naprawieniu tego zła, w powrocie do Boga, ale najpierw przestrzega, próbuje zapobiegać nieszczęściu grzechu.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Irlandia: 6666 ofiar aborcji w pierwszym roku po jej legalizacji

2020-07-02 09:41

[ TEMATY ]

aborcja

ciąża

dzieci nienarodzone

adobe.stock.pl

Aborcja Eugeniczna narusza godność człowieka oraz prawo do życia

6666 nienarodzonych dzieci zabito w wyniku aborcji w zeszłym roku w Irlandii, w czasie pierwszego roku obowiązywania nowej ustawy pozwalającej na praktycznie nieograniczone przerywanie ciąży. Irlandzki departament zdrowia poinformował, że 24 aborcje przeprowadzono ze względu na poważne zagrożenie życia lub zdrowia matki.

Według danych irlandzkiego rządu, 6542 aborcje dotyczą tak zwanych „wczesnych ciąż”, w których rozwijający się płód nie osiągnął 12. tygodnia życia, 24 aborcje – ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia matki. Kolejne 100 dzieci zostało zabitych, z powodu, jak oficjalnie ujęto, „stanu wpływającego na płód, który może prowadzić do jego śmierci przed lub w ciągu 28 dni od porodu”.

Zdaniem Liama Gibsona z brytyjskiego Stowarzyszenia Ochrony Dzieci Nienarodzonych (SPUC), liczba aborcji jest „naprawdę szokująca”, a ta przytłaczjąca statystka mówi dużo o współczesnym irlandzkim społeczeństwie. Jak zaznaczył, poza ujawnionymi liczbami warto też pamiętać, że „każda z tych 6666 aborcji była świadomym aktem śmiertelnej przemocy wymierzonej w zupełnie niewinną i niepowtarzalną istotę ludzką”.

Aborcja została zalegalizowana w Irlandii w wyniku referendum, jakie przeprowadzono w maju 2018 r. Tylko jedna trzecia obywateli tego kraju głosowała przeciwko aborcji, a ponad 66 proc. opowiedziało się za usunięciem z Konstytucji prawa ochrony nienarodzonych dzieci. „Żaden rząd, żadne państwo, niezależnie od referendum, nie może znieść danego przez Boga prawa do życia nawet jednego członka rodziny ludzkiej” – skomentował Gibson.

Niektórzy komentatorzy zwracają uwagę, że ogłoszona oficjalnie przez rząd irlandzki liczba aborcji w tym kraju, składająca się z samych szóstek, w sposób symboliczny nawiązuje do fragmentu Apokalipsy św. Jana: „Tu jest [potrzebna] mądrość. Kto ma rozum, niech liczbę Bestii przeliczy: liczba to bowiem człowieka. A liczba jego: sześćset sześćdziesiąt sześć” (Ap 13 18).

CZYTAJ DALEJ

Hiszpania: Droga św. Jakuba znowu dostępna dla pielgrzymów

2020-07-02 19:23

[ TEMATY ]

Santiago de Compostela

Hiszpania

pielgrzymki

pielgrzymi

Vatican News

Droga św. Jakuba jest znowu dostępna dla pielgrzymów. Od 1 lipca jest też ponownie otwarta katedra w Santiago de Compostela w północno-zachodniej Hiszpanii.

Ks. Rudolf Hagmann, duszpasterz pielgrzymów w Santiago, powiedział w rozmowie z portalem Vatican News, że mimo to „nie można po prostu spakować plecaka i ruszyć w drogę”. Otwarcie „z pewnością nie oznacza powrotu do dotychczas znanych warunków”. W dalszym ciągu w katedrze oraz w schroniskach obowiązują szczególne zasady higieny, a pielgrzymi, którzy wybierają się na pątniczy szlak muszą wcześniej dowiedzieć się o sytuacji epidemiologicznej.

Według ks. Hagmanna, pielgrzymkowy boom, który do wybuchu pandemii był z roku na rok coraz większy, jest „wyrazem silnej tęsknoty do przeżycia tego miejsca”. Motywy, z jakich ludzie decydują się na pójście Drogą św. Jakuba, są różne. – Ale spotkałem wiele osób, które z wielką radością opowiadały mi, że wyruszyli jako turyści, jako sportowcy, ale doszli jako pielgrzymi. Droga Jakubowa nie pozostaje bez śladu na ludziach, którzy ją przeszli - stwierdził duszpasterz pielgrzymów w Santiago.

Dzięki pieszej pielgrzymce wielu ludzi „wydostało się z codziennego kieratu” i odnalazło nowe, powolne tempo i nową możliwość wewnętrznego przeżycia”. Nagle stanęli oni wobec „pytań, na które do tej pory poświęcali zbyt mało czasu” - pytań o sens, własną drogę, a także wobec pytania o Boga.

Ks. Hagmann uważa, że to wielkie zainteresowanie pielgrzymowaniem „odzwierciedla pragnienia naszego nowoczesnego, zsekularyzowanego świata”. Ludzie doświadczyli, że niewiele potrzeba, by się spełnić. Zamiast dobrze wypełnionych piwnic i magazynów, nagle wystarczyłby kawałek chleba i łyk wina. - Można iść wolnym krokiem, odkryć, że wiele spraw w życiu lepiej się rozwija, jeśli idzie się krok po kroku - stwierdził kapłan. Podkreślił, że być może pielgrzymowanie da też możliwość „wyjścia z bezlitosnego pośpiechu i nastawienia na sukces i otwarcie oczu oraz zmysłów na to, co stworzył Bóg”.

Jako główny cel pielgrzymki ks. Hagmann wymienił doświadczenie wiary: „Zawsze podkreślam, że nic nie jest drogą do celu, ale ta droga ma cel i że naszą drogą jest Jezus Chrystus”.

Droga św. Jakuba, czyli Camino de Santiago, jest europejskim szlakiem pielgrzymkowym, prowadzącym do katedry w Santiago de Compostela w Galicji w północno-zachodniej Hiszpanii. Od IX wieku szlak ten wiedzie pielgrzymów od krajów bałtyckich przez Polskę, Niemcy, Szwajcarię i Francję do grobu św. Apostoła Jakuba (Większego) w hiszpańskim Santiago de Compostela. W tamtejszej katedrze ma znajdować się jego ciało. Nie ma jednej trasy pielgrzymki – uczestnicy mogą dotrzeć do celu jednym z wielu szlaków. Droga oznaczona jest muszlą św. Jakuba, będącą także symbolem pielgrzymów.

Kiedy 25 lipca, dzień liturgicznego wspomnienia św. Jakuba przypada w niedzielę, ogłaszany jest Rok Święty. Z tej okazji z reguły na pielgrzymkową drogę udaje się znacznie więcej pielgrzymów Rok 2021 będzie kolejnym Rokiem Świętym i dlatego wiele pensjonatów, restauracji i gmin zainwestowało w infrastrukturę. Wszyscy obawiają się, że jeśli z powodu koronawirusa oczekiwany napływ pielgrzymów będzie znacznie mniejszy, mogą ponieść kolejne znaczne straty. Dlatego rozważa się możliwość wydłużenia Roku Świętego o 2022 rok.

Droga św. Jakuba to jeden z najważniejszych chrześcijańskich szlaków pielgrzymkowych, obok dróg do Rzymu i Jerozolimy. Według legendy, ciało św. Jakuba przewieziono łodzią do północnej Hiszpanii, gdzie pochowano je w miejscu, w którym dziś istnieje Santiago de Compostela. Od hiszpańskiej postaci imienia apostoła – Santiago (od Santus Iacobus) i od miejsca, w którym złożono szczątki – Campus Stellae (Pole Gwiazdy) – pochodzi współczesna nazwa miasta.

Przybycie pierwszego udokumentowanego pielgrzyma – biskupa francuskiej diecezji Le Puy, Godescalco – datuje się na rok 950, ale ślady pielgrzymek z IX w. istnieją na monetach Karola Wielkiego. Jednakże największe nasilenie ruchu pątniczego przypada na wieki XII-XIV. W XII w. dokument papieski uznał Compostelę za trzecie po Jerozolimie i Rzymie miejsce święte chrześcijaństwa. Wówczas też pojawiła się nowa terminologia: pątnika udającego się do Santiago zaczęto nazywać peregrino w odróżnieniu od romeros, którzy wędrowali do Rzymu i od palmeros, pielgrzymujących do Jerozolimy.

Dwukrotnie w Santiago był papież Jan Paweł II najpierw 9 listopada 1982, na zakończenie swej pierwszej podróży do Hiszpanii, a następnie w dniach 19-20 sierpnia 1989, gdy w Santiago odbywał się IV Światowy Dzień Młodzieży. To wtedy ponad półkilometrowy odcinek papież przeszedł pieszo, jako zwykły pątnik, ubrany w tradycyjną dla tego miejsca pelerynę i kapelusz, ozdobione muszelkami. W dniach 6-7 listopada 2010 w Santiago de Compostela modlił się jego następca, Benedykt XVI.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję