Na krakowskich Błoniach czuliśmy się jedną wielką rodziną, zasiadającą przy wspólnym stole. Sprawiła to obecność Ojca Świętego, który wszystkich ogarnia swoją myślą i modlitwą, każdemu wskazuje drogę do Bożego Miłosierdzia. Jak dobrze było nam w obecności tego, który jest głową Kościoła i sercem świata. Razem z nim wsłuchiwaliśmy się w ciszę naszych serc i w głos Boży w naszych duszach. Obecność naszego Papieża otworzyła nas na dialog z Bogiem, nauczyła a nas także dziękczynienia za dar Miłosierdzia rozdawanego tak hojnie przez Stwórcę.
Uskrzydleni bliskością Ojca Świętego, musieliśmy co jakiś czas wołać: "Kochamy Ciebie", "Jesteśmy z Tobą", "Jesteś w domu". To było wielkie święto. To była wielka wspólna modlitwa. Poczuliśmy się kochani i ożywieni nadzieją. To, co pozostanie w nas najdłużej, to świadomość, że Bóg dał nam nie tylko swoje Prawa i Dekalog, ale także siłę do działania. Jakże dziękuję Bogu, że dane mi było dożyć tych dni.