I co dalej? - takie pytanie zadają sobie tegoroczni maturzyści i absolwenci szkół wyższych. W czasie, kiedy w naszym kraju stopa bezrobocia jest bardzo wysoka i ciągle jesteśmy straszeni światowym kryzysem, świadectwo maturalne czy dyplom ukończenia wyższej uczelni nie zapewnia stałej i dobrze płatnej pracy. Młodzi ludzie stają przed murem, który muszą ustawicznie forsować.
Młodzi ludzie wychowywani na naszym terenie, uczęszczający do naszych placówek edukacyjnych, szkoleni za pieniądze samorządów lokalnych, wyjeżdżają. Jak pokazują statystki, coraz więcej młodzieży po zakończeniu ścieżki edukacyjnej migruje za granicę lub do większych miast w poszukiwaniu chleba. Są tacy, którzy wracają. Co jest powodem powrotu, czy nasz teren daje szansę na rozwój, czy zapewnia pracę po skończonych studiach, jakie są plany na przyszłość i czy związane są z naszą diecezją?
Liliana i Julita są siostrami - zupełnie różnymi. Obie skończyły studia, ale wybrały inne drogi życiowe.

Julita - absolwentka filologii ukraińskiej

- W Warszawie mieszkam od lutego 2011 r. Dlaczego się przeprowadziłam? Od momentu rozpoczęcia studiów wiedziałam, że nie chcę mieszkać czy pracować w rodzinnej miejscowości ani w powiecie. Prosty powód - brak perspektyw, możliwości samorozwoju czy poszerzania horyzontów. To tylko i wyłącznie moja subiektywna ocena. Studia we Wrocławiu były furtką. W tym czasie często odwiedzałam Kraków, Poznań, Trójmiasto. I już wiedziałam, że miasto to jest to. Warszawa zawsze jawiła mi się jako betonowy twór, zakorkowany i głośny. Krzywiłam się na samo wspomnienie o stolicy, bo uważałam, że nie ma tu nic ładnego, że to miejsce nie dla mnie. A jednak znalazłam tutaj coś dla siebie. To miasto każdego dnia tętni życiem, rozwija się i oferuje szereg ścieżek rozwoju swoim mieszkańcom - rdzennym i napływowym. Nie ma czasu na nudę, każdy znajdzie coś dla siebie, jeśli tylko wie i chce tego czegoś poszukać. Po trudnym początku, dwumiesięcznym poszukiwaniu pracy i walce z samą sobą, by nie wrócić do domu, udało mi się znaleźć w stolicy coś dla siebie. Kluby, kawiarnie, koncerty, teatry, prelekcje, debaty i dyskusje toczone w centrach kultury i sztuki… potocznie mówiąc, do wyboru do koloru. Człowiek nie żyje jednak samą rozrywką. Warszawa to też większa liczba miejsc pracy i większe zarobki. Łatwiej gdzieś „zahaczyć się” na chwilę i szukać lepszej alternatywy zarobku.

Liliana - absolwentka pedagogiki

- W czerwcu ubiegłego roku szczęśliwie udało mi się obronić tytuł magistra i uzyskać dyplom ukończenia studiów wyższych. Czynności związane z zawodem podejmowałam na praktykach zawodowych, w czasie wolontariatu czy też hospitacji terenowych, które były w programie nauczania. W czasie trwania studiów podjęłam się pracy, ale nie była to praca związana z zawodem. Chciałam powrócić w rodzinne strony. Nie wyobrażałam sobie, że nie spróbuję swoich sił, chciałam pomagać ludziom z mojego regionu, na czym polega mój wyuczony zawód jako pracownik socjalny. Znalazłam pracę w zawodzie. Osób po pracy socjalnej lub po studiach związanych z zawodem pracownika służb społecznych jest mało w naszym regionie. Możliwe, że jest to związane z tym, iż studia o takich specjalnościach stały się modne i „zauważalne” od niedawna. Do pracy mam jednak 50 km, które pokonuję każdego dnia.

Lena - studentka

- Wyjechałam na wymarzone studia do Wrocławia. Dziś kończę na Politechnice Wrocławskiej architekturę. Po skończeniu studiów nie wiążę swojej przyszłości z okolicami, z których pochodzę, choć są bliskie memu sercu. W małych miejscowościach nie znajdę pracy w swoim zawodzie. Jest to niezwykle przykre, że miejsce, w którym żyłam i wychowywałam się, skąd pochodzą moi dziadkowie i rodzice, nie zapewni mi dobrego startu w dorosłe życie. Marzę o wybudowaniu domu w biskiej okolicy domu rodziców i dojazdach do Wrocławia, ale to będzie uciążliwe. Na razie chcę pozostać w mieście. Od pół roku pracuję w biurze projektowym. Początki nie były łatwe, ponieważ nie zajmowałam się sprawami technicznymi, a archiwizowałam dokumenty. Dziś dostaję większe zlecenia i pracuję w zawodzie. Udało mi się, ale to była ciężka praca i z dala od miejsc, które kocham.

Marek - student

- Gdy nadchodzi czas końca pewnego etapu w życiu, człowiek musi odpowiedzieć sobie na jedno zasadnicze pytanie - co dalej? W moim przypadku był to koniec roku szkolnego i zbliżające się matury, a odpowiedź na to pytanie wcale nie była taka prosta. Większość znajomych postanowiła według prostego „schematu” iść na studia do Wrocławia i tam zaznać studenckiego życia. Z racji, że finansowa sytuacja moich rodziców nie była najlepsza, a wizja próby „przeżycia” kolejnego tygodnia w wielkim mieście nie dawała mi spać po nocach, doszedłem do wniosku, że rozsądnym rozwiązaniem będzie zarobkowy wyjazd za granicę. Nie zwlekając, już po maturze z polskiego, odbyłem pierwszą i jak się potem okazało ostatnią rozmowę kwalifikacyjną dotyczącą mojej pracy w Anglii. Nie ukrywam, że miałem dużo szczęścia, jedno wysłane CV, jedna rozmowa i to w dodatku z pozytywnym skutkiem. Nie minął miesiąc, jak znalazłem się w Londynie w mojej pierwszej w życiu pracy. Plan był prosty, przepracować rok, zarobić trochę kasy i wrócić, by rozpocząć studia we Wrocławiu. Jego prostota była jednak zgubna. Po kilku miesiącach samotnego życia w innym kraju podjąłem decyzję o powrocie do Polski. Brak znajomych, rodziny i moich górzystych krajobrazów był silniejszy. Kolejnym etapem w życiu okazał się Wrocław. To tutaj rozpocząłem poszukiwania swojej ścieżki życiowej. Poszedłem na studia zaoczne i pracuję, jednak to nie jest ta droga, którą chcę kroczyć. Całe życie mieszkałem w małym górskim miasteczku, gdzie można powiedzieć, że „każdego” się znało, a bliskość i piękno otaczającej przyrody odcisnęły swoje piętno i nie ukrywam, że dziś mi tego bardzo brak. Nie oznacza to jednak, że zamierzam już teraz powracać w rodzinne strony. Pomieszkam jeszcze trochę we Wrocławiu, skończę studia, odłożę trochę pieniędzy i zastanowię się, jak ułożyć sobie życie gdzieś na prowincji. Wiem, że to nie będzie łatwe i zdaję sobie sprawę, że nawet dyplom nie pomoże mi w znalezieniu dobrze płatnej pracy. Dlatego będę próbował otworzyć własny biznes, może np. jakiś dobry bar lub restaurację? Pomysłów mam wiele. Potrzebuję tylko jeszcze trochę czasu na zebranie środków do ich realizacji.

Bartek - maturzysta

- Wczoraj zdałem ostatni egzamin maturalny. Skończyłem liceum ogólnokształcące i wybieram się na studia. Zdaję sobie sprawę, że dyplom uczelni wyższej nie zapewni mi za pięć lat pracy, ale chcę opóźnić mój start w dorosłość, spełnić marzenia rodziców i ukończyć uczelnię.

Paula - fryzjerka

- Skończyłam szkołę fryzjerską trzy lata temu. Pracowałam przez jakiś czas w moim rodzinnym mieście, ale przerażało mnie takie życie. Z pracodawcami nie podpisałam żadnej umowy, która zapewniłaby mi jakiekolwiek świadczenia. Dlatego też pół roku temu podjęłam decyzję i postanowiłam, że odłożę trochę pieniędzy i wyjadę do Anglii. Szukam teraz jakiś tanich biletów i lecę. Nie czeka tam na mnie praca, ale kto nie ryzykuje, ten nic nie ma.

Zbigniew - przedsiębiorca lokalny

- Prowadzę swoje przedsiębiorstwo. Zatrudniam ponad 20 osób. Rynek jest ciężki, pracy nie ma, ale jeśli mam wybierać pomiędzy osobą, która ukończyła studia, a kimś, kto jest po technikum lub w trakcie nauki na studiach, wolę wybrać tę osobę, która nie ma przed nazwiskiem „mgr”. Dlaczego? Takie osoby nie wybrzydzają, nie mają wygórowanych wymagań, nie stawiają warunków i są o wiele bardziej pracowite. Wiem, co mówię. Moje córki są po studiach. Wróciły do domu, bo nie mogły znaleźć pracy. Zatrudniłem je u siebie, jednak od pewnego czasu wolę je oddać na staż gdzieś do gminy czy innego urzędu, bo nie mają pojęcia, co to znaczy praca, nie potrafią się zorganizować samodzielnie. Pięć lat, które spędziły na studiach, były stratą i czasu i pieniędzy.

Jadwiga - emerytka

- Jestem na emeryturze, swoje już odpracowałam, ale obserwuję rzeczywistość i widzę, jak nie szanuje się młodych ludzi, jak nie docenia się ich zaangażowania w pracę, jak się nimi poniewiera. Dawniej kończyliśmy szkołę średnią i mogliśmy przebierać w ofertach pracy. Oczywiste było, że po szkole zaraz pójdziemy do pracy, a dziś? Nie dość, że życie jest drogie, to jeszcze pracy nie ma i nie ma też żadnych perspektyw, zwłaszcza w małych miastach. Młodzi wyjeżdżają albo za granicę, albo zostają po studiach w dużych miastach. Na ulicy coraz rzadziej można zobaczyć młodych, uśmiechniętych ludzi podążających do pracy.

Ks. Jakub Górski - wikariusz parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Żarowie i duszpasterz młodzieży dekanatu Żarów

- Rozwój młodego człowieka rozpoczyna się już w domu rodzinnym, tym bardziej w domu katolickim. Mimo szybko zmieniających się światowych trendów maturzyści nie mogą zapominać o rozwoju swojego ducha. Dlatego też diecezja świdnicka wyszła naprzeciw potrzebom młodzieży rozpoczynającej dorosłe życie. W każdym dekanacie działają duszpasterstwa młodzieży, które starają się sprostać wymaganiom współczesnego młodego człowieka. Możliwości rozwoju to także szeroka lista rekolekcji, spotkań młodzieży, np. w Wambierzycach czy kłodzka „Owczarnia” i dni skupienia u Sióstr Misjonarek Krwi Chrystusa w Wilkanowie czy Mniszek Klarysek od Wieczystej Adoracji w Kłodzku. W każdym spotkaniu uczestniczy kapłan, który służy pomocą, duchowym wsparciem, rozmową. Tylko dojrzały duch człowieka, ukierunkowany na Boga i drugiego człowieka, stanie się motorem napędowym do wybrania odpowiedniej drogi życiowej.

* * *

W podsumowaniu i ja zabiorę głos. Utożsamiam się z tymi, którzy musieli wyjechać za granicę lub do większych miast w poszukiwaniu pracy, ponieważ nasz region nie zapewnia młodym ludziom pracy. Rynek pracy jest niezwykle ubogi, co wpływa na bezrobocie (owszem statystyki wskazują, że udaje nam się zwalczyć bezrobocie, jednak migracja ludności ma wpływ na spadek stopy bezrobocia). Diecezja w związku z tym starzeje się. Nieliczni decydują się na powrót. Ja wróciłam i zdaje sobie sprawę, że Wrocław - miasto, w którym studiowałam - zapewniłby mi o wiele lepsze perspektywy, pole do działania, tam szybciej bym się rozwijała. Jestem jednak lokalną patriotką i wierzę w to, że ciężką pracą i zaangażowaniem w to, co robię, mogę osiągnąć wiele i miałam też to szczęście, że pracy w zawodzie nie szukałam zbyt długo.