Reklama

Turystyka

Wizyta w Betlejem oczyma biskupa Deca

Papież Benedykt XVI w niedawno wydanej adhortacji apostolskiej „Verbum Domini” napisał: „Gdy rozpamiętujemy Słowo Boże, które stało się ciałem w łonie Maryi z Nazaretu, nasze serce zwraca się ku tej ziemi, na której dokonała się tajemnica naszego odkupienia i z której słowo Boże rozprzestrzeniło się aż po krańce świata. Za sprawą bowiem Ducha Świętego Słowo wcieliło się w konkretnym momencie i w określonym miejscu (…). Dlatego im bardziej dostrzegamy powszechność i wyjątkowość osoby Chrystusa, z tym większą wdzięcznością patrzymy na tę ziemię, na której Jezus się narodził, żył i oddał samego siebie za nas wszystkich”.
Ziemia Święta zwana jest „Piątą Ewangelią”. Zapiski dziennika podróży bp. Ignacego Deca oddają atmosferę tego szczególnego miejsca, jakim jest Betlejem. To tam kierujemy nasze uczucia i myśli podczas Bożego Narodzenia.

Pole Pasterzy

Dojeżdżamy do Betlejem. Natrafiamy na wysoki, ośmiometrowy mur. Zbudowali go Żydzi, by odciąć się od Palestyńczyków. Podobno jest go w Izraelu ponad 300 km. Wygląda to jak getto. Chwilę czekamy, bo panuje duży ruch uliczny. Następuje krótka kontrola i wjeżdżamy do miasta bez większych kłopotów. Jedziemy wprost na Pole Pasterzy. Jest godz. 9. Udajemy się do pasterskiej Groty. Ks. prof. Jankowski czyta i objaśnia Ewangelię o pokłonie pasterzy. Śpiewamy kolędę: „Anioł pasterzom mówił”. Wychodzimy na zewnątrz i udajemy się do miejscowego kościoła. Są tu przedstawione na malowidłach ewangeliczne sceny mówiące o pasterzach przy Bożym Narodzeniu. Chodzimy chwilę po ogrodzie. Oglądamy nieliczne eksponaty z życia pasterzy betlejemskich.

Grota Mleczna

Reklama

Następnie udajemy się do Groty Mlecznej. Wedle przekazu tradycji, tu Maryja zatrzymała się z Dzieciątkiem i św. Józefem w czasie swojej ucieczki do Egiptu; karmiła tu piersią Jezusa, upadła Jej kropla mleka na ziemię. Ta historia jest opisana i w części przedstawiona na tutejszych obrazach. Obok w następnym pomieszczeniu jest wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu. Modli się tu w ciszy jakaś siostra zakonna. My też na chwilę pogrążamy się w modlitwie i wychodzimy.

Bazylika Narodzenia

Kierujemy się ku Bazylice Narodzenia. Na pl. Żłóbka, przed świątynią, otrzymujemy objaśnienia historyczne dotyczące tego miejsca. Wchodzimy przez bardzo niskie drzwi do środka Bazyliki. Takie drzwi zostawiono z czasów średniowiecza. Miały one chronić świątynię przed wjeżdżaniem do niej na koniach. Jest także inna interpretacja faktu tych małych drzwi. Są one takie niskie ze względu na dzieci, które przechodzą przez nie bez konieczności pochylania. Jest to ich przywilej, gdy chcą się pokłonić Dzieciątku Jezus.
Bazylika Narodzenia to najstarsza świątynia chrześcijańska w świecie. Pochodzi bowiem z początku IV stulecia. (ok. 325 r.). Pamięta czasy św. Heleny i jej syna cesarza Konstantyna Wielkiego, który nadał religii chrześcijańskiej równouprawnienie w Cesarstwie Rzymskim (rok 313 - Edykt Mediolański). Bazylika wygląda dziś bardzo biednie. Domaga się remontu. Są z tym jednak trudności, gdyż panuje tu przekonanie, że ten, kto finansuje remont, nabywa prawa do własności remontowanego obiektu. Główną część Bazyliki mają prawosławni Grecy. We wnętrzu są cztery rzędy potężnych kamiennych kolumn. W przedniej części widać wspaniałe ikony i zwisające lampy oliwne.

Kościół św. Katarzyny

Udajemy się do kościoła św. Katarzyny, z którym jest złączony klasztor Franciszkanów. Franciszkanie kierują nas do głównego ołtarza kościoła św. Katarzyny. Otrzymuję piękną mitrę. Podają mi śliczną figurkę Dzieciątka Jezus, które zabieram i kładę na ołtarzu. Śpiewamy kolędy: „Dzisiaj w Betlejem”. Wygłaszam słowo wprowadzenia i zapowiadam intencje naszej Eucharystii. Homilię zaczynam od słów, które wypowiedział tu, na pl. Żłóbka, przed dziesięcioma laty, w 2000 r., Ojciec Święty Jan Paweł II: „Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło… Albowiem Dziecię nam się narodziło i Syn został nam dany. Na Jego barkach spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju” (Iz 9,1.3). Miłym i wzruszającym gestem jest ucałowanie figury Dzieciątka Jezus. Wszyscy ustawiają się kolejkę i podchodzą do mnie. Widzę, z jakim namaszczeniem całują Dzieciątko.
Wracamy do zakrystii o godz. 11.50. Następnie bierzemy udział w procesji franciszkańskiej, którą prowadzi o. dr Kraj, ten, który przemawia często na falach Radia Maryja.

Grota Narodzenia

Pod koniec procesji nawiedzam Grotę Narodzenia. Odmawiam modlitwy przy ołtarzu Żłóbka i w Grocie św. Józefa. Trwa to ponad 20 minut. Wychodzimy z boku Bazyliki. Chcemy jednak udać się jeszcze raz do Groty Narodzenia na osobistą modlitwę. W międzyczasie, gdy w Grocie trwała modlitwa związana z procesją, uformowała się na górze przed wejściem do Groty długa kolejka. Dochodzimy do kolejki. Przed nami są Koreańczycy. Oczekiwanie trwa ok. jednej godziny. Jestem na czele grupy. O godz. 13.10 dochodzę centralnego miejsca w Grocie. Jest to moja szczególna chwila. Klękam przez srebrną gwiazdą z łacińskim napisem: „Hic de Virgine Maria Jezus Christus natus est” (Tutaj narodził się Jezus Chrystus z Maryi Dziewicy). Pogrążam się na chwilę w cichej modlitwie. Dziękuję Chrystusowi za przyjście na nasz świat, za to, że stał się człowiekiem, że chciał być na początku dzieckiem. Dziękuję za światło wiary i powołanie kapłańskie, za przeżyte lata. Proszę o pokój dla świata, o wiarę, o radość, odwagę, cierpliwość. Polecam Chrystusowi moich przyjaciół, diecezję. Polecam biskupa Adama, kapłanów, naszych kleryków, osoby życia konsekrowanego. Powierzam dziatwę, młodzież, rodziny i chorych. Robię miejsce następnym, wycofując się. Przechodzimy jeszcze do ołtarza Żłóbka. Za chwilę śpiewamy cztery zwrotki kolędy: „Gdy się Chrystus rodzi”.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bóg kiedyś stał się jednym z nas

Niektórzy temat ludzkiej godności wiążą z faktem stworzenia. Bóg – oprócz człowieka – stworzył jednak także zwierzęta i rośliny. Źródłem więc niesamowitej godności człowieka staje się dopiero tajemnica Wcielenia: Bóg stał się przecież jednym z nas

Jak świat światem, ludzkości towarzyszy odwieczna pokusa. Wyartykułował ją szatan, kierując pod adresem pierwszych rodziców jedyną w swoim rodzaju propozycję: „będziecie jako bogowie” (por. dz 3, 5). Wprawdzie opierała się ona na kłamstwie i nie miała najmniejszego pokrycia w faktach, zdołała jednak skutecznie rozbudzić ludzki apetyt. Jednym z jego przejawów jest chociażby literacka spuścizna mitologii greckiej, w której motyw ambrozji zdolnej wprowadzić człowieka na „salony” Olimpu jest wyjątkowo wymowny.
Chrześcijaństwo przerosło ludzkie pragnienia. Bóg nie tylko dzięki sakramentom daje nam udział w swoim życiu, ale też „zesłał swojego Syna, aby nas zbawił” (por. 1 J 4, 9). A zatem Bóg stał się jednym z nas.

CZYTAJ DALEJ

Dzieją się cuda

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

CZYTAJ DALEJ

Ratowo: cykl wakacyjnych warsztatów o pszczołach w Ostoi św. Antoniego

2021-07-29 19:56

[ TEMATY ]

pszczoła

warsztaty dla dzieci

Adobe Stock.pl

W Ostoi św. Antoniego odbywa się cykl warsztatów adresowanych do dzieci, młodzieży oraz osób dorosłych pod hasłem „Pszczoła - najważniejszy z zapylaczy”. Ich celem jest szeroko pojęta edukacja na temat roli pszczół w ekosystemie i rolnictwie ekologicznym.

Warsztaty poświęcone roli pszczół w zabytkowych wnętrzach oraz ogrodach zespołu klasztornego w Ratowie organizuje Stowarzyszenie Ratujmy Ratowo we współpracy z Sanktuarium Diecezjalnym pw. św. Antoniego z Padwy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję