Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Zmiany proboszczów i wikariuszy w diecezji zamojsko-lubaczowskiej 2020

W sobotę, 27 czerwca 2020 r., podczas Dnia Kapłańskiego w Sanktuarium w Krasnobrodzie, Biskup Zamojsko-Lubaczowski Marian Rojek ogłosił następujące decyzje personalne dotyczące kapłanów Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej.

[ TEMATY ]

kapłan

kapłan

kapłani

diecezja zamojsko‑lubaczowska

diecezja.zamojskolubaczowska.pl

EMERYCI

ks. kanonik mgr Stanisław BUDZYŃSKI, dotychczasowy proboszcz parafii pw. św. Jerzego w Biłgoraju, z dniem 17 sierpnia 2020 r. przeniesiony w stan emerytalny z zamieszkaniem w domu parafialnym parafii pw. św. Jerzego w Biłgoraju

ks. prałat mgr Andrzej PUZON, dotychczasowy proboszcz parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy w Hrubieszowie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. przeniesiony w stan emerytalny z zamieszkaniem w domu parafialnym parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy w Hrubieszowie

Reklama

ks. kanonik mgr Józef RZECHUŁA, dotychczasowy kapelan Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Tomaszowie Lubelskim, z dniem 17 sierpnia 2020 r. przeniesiony w stan emerytalny z zamieszkaniem w domu parafialnym parafii pw. św. Józefa w Tomaszowie Lubelskim

NEOPREZBITERZY

ks. mgr Kamil KOSSAK, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Majdanie Starym

Reklama

ks. mgr Piotr KOŃCZYŃSKI, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Nawiedzenia NMP w Wożuczynie

ks. mgr Radosław ŁUKASIEWICZ, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Wojciecha w Cieszanowie

ks. mgr Krzysztof ZGNILEC, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Jerzego w Biłgoraju

PROBOSZCZOWIE I ADMINISTRATORZY

ks. kanonik mgr Józef BEDNARSKI, dotychczasowy proboszcz parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Dąbrowicy oraz Wicedziekan Dekanatu Biłgoraj Pólnoc, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Lipsku k/Zamościa

ks. mgr lic. Stanisław BŁASZCZUK, dotychczasowy proboszcz parafii pw. św. Stanisława Bpa w Teratynie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. Zesłania Ducha Świętego w Krasnobrodzie

ks. mgr Krzysztof BYLINA, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Wojciecha w Cieszanowie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Gorajcu

ks. mgr lic. Tomasz KIELAR, dotychczasowy proboszcz parafii pw. św. Józefa Robotnika w Werchracie oraz Dyrektor Domu Rekolekcyjnego w Werchracie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. MB Nieustającej Pomocy w Gromadzie oraz kapelanem Domu Pomocy Społecznej w Teodorówce

ks. dr Franciszek KOŚCIELSKI, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Baszni Dolnej, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany administratorem parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Cichobórzu

ks. mgr Marek KUŚMIERCZYK, dotychczasowy proboszcz parafii pw. MB Nieustającej Pomocy w Gromadzie oraz kapelan Domu Pomocy Społecznej w Teodorówce, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy w Hrubieszowie

ks. mgr Krzysztof MAJ, dotychczasowy proboszcz parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Cichobórzu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Dąbrowicy

ks. mgr Piotr RAWLIK, proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Buśnie, z dniem 1 lipca 2020 r. odwołany z funkcji tymczasowego administratora parafii pw. MB Częstochowskiej w Białopolu

ks. mgr Roman SAWIC, dotychczasowy proboszcz parafii pw. Zesłania Ducha Świętego w Krasnobrodzie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. św. Jerzego w Biłgoraju

ks. mgr Zbigniew SZCZYGIEŁ, dotychczasowy proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Gorajcu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. św. Stanisława Bpa w Teratynie

ks. mgr Tomasz WINOGRODZKI, dotychczasowy proboszcz parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Lipsku k/Zamościa, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. Narodzenia NMP w Krzeszowie

ks. mgr Artur WOJTOWICZ, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Wniebowzięcia NMP w Starym Zamościu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. św. Józefa Robotnika w Werchracie oraz Dyrektorem Domu Rekolekcyjnego w Werchracie

ks. mgr Marian WYRWA, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Karola Boromeusza w Lubaczowie, z dniem 1 lipca 2020 r. mianowany proboszczem parafii pw. MB Częstochowskiej w Białopolu

WIKARIUSZE

ks. mgr lic. Grzegorz BARTKO, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Horyszowie Polskim, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Zwiastowania NMP w Tomaszowie Lubelskim

ks. mgr lic. Adrian BOROWSKI, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Majdanie Starym, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Narodzenia NMP w Oleszycach

ks. mgr Konrad BULAK, dotychczasowy duszpasterz współpracownik Rektora przy Kościele Rektoralnym pw. św. Katarzyny w Zamościu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu

ks. mgr Karol BRYŁA, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Narodzenia NMP w Oleszycach, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Uchaniach

ks. mgr Krzysztof CYRANOWSKI, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Uchaniach, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Jana Nepomucena w Suścu

ks. mgr lic. Zbigniew GACA, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Najświętszego Serca Jezusa w Biszczy, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. MB Różańcowej w Lubyczy Królewskiej

ks. dr Krzysztof GIERA, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Zwiastowania NMP w Tomaszowie Lubelskim, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Narodzenia NMP w Oleszycach

ks. mgr Piotr GRZECHNIK, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Jana Nepomucena w Suścu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Baszni Dolnej

ks. mgr lic. Krzysztof HAWRO, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Starym Zamościu

ks. mgr Mateusz KICKA, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Nawiedzenia NMP w Wożuczynie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Józefowie

ks. mgr lic. Łukasz KOLASA, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Brata Alberta w Zamościu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Karola Boromeusza w Lubaczowie

ks. mgr Sebastian KOPER, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Jerzego w Biłgoraju, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Zwiastowania NMP w Tomaszowie Lubelskim

ks. mgr Paweł KOSTRUBIEC, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Chrystusa Króla w Biłgoraju, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Leonarda w Tyszowcach

ks. mgr Michał KOZIOŁEK, dotychczasowy wikariusz parafii pw. MB Różańcowej w Lubyczy Królewskiej, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Stanisława Bpa w Lubaczowie

ks. mgr Tomasz LEŃCZUK, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Józefowie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Horyszowie Polskim

ks. mgr Władysław ŁUKIEWICZ, dotychczasowy duszpasterz pomocnik przy parafii pw. Narodzenia NMP w Krzeszowie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem tejże parafii

ks. mgr lic. Krystian MALEC, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Brata Alberta w Zamościu

ks. mgr lic. Andrzej MICHALSKI, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Leonarda w Tyszowcach, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Narodzenia NMP w Narolu

ks. mgr Tomasz MIGAS, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Narodzenia NMP w Oleszycach, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Marii Magdaleny w Biłgoraju

ks. mgr Marek SAJ, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Stanisława Bpa w Lubaczowie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Leonarda w Tyszowcach

ks. dr Grzegorz SZUBTARSKI, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. MB Szkaplerznej w Łabuniach

ks. mgr Andrzej WĄSEK, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Obszy, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. św. Michała Archanioła w Zamościu

ks. mgr lic. Radosław ZABORNIAK, dotychczasowy wikariusz i tymczasowy administrator parafii pw. Narodzenia NMP w Krzeszowie, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Najświętszego  Serca Jezusa w Biszczy

ks. mgr Andrzej ZDUNEK, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Zwiastowania NMP w Tomaszowie Lubelskim, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany wikariuszem parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Obszy

INNE

ks. dr Sławomir KORONA, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Michała Archanioła w Zamościu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. skierowany do pomocy duszpasterskiej w parafii pw. św. Michała Archanioła w Zamościu z zadaniem kontynuowania pracy katechetycznej w I Społecznym Liceum Ogólnokształcącym im. Unii Europejskiej w Zamościu

ks. mgr lic. Jacek ZIELIŃSKI, dotychczasowy wikariusz parafii pw. Narodzenia NMP w Narolu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. otrzymał zgodę na podjęcie pracy duszpasterskiej we Włoszech

ks. mgr Krzysztof ŚLEPOKURA, dotychczasowy duszpasterz pomocnik przy parafii pw. Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu, z dniem 17 sierpnia 2020 r. mianowany kapelanem Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Tomaszowie Lubelskim z zamieszkaniem w domu parafialnym parafii pw. św. Józefa w Tomaszowie Lubelskim.

2020-06-29 11:27

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Duszpasterz trzeźwości: trzeźwość dzieci zależy od dorosłych

2020-08-15 08:21

[ TEMATY ]

dzieci

trzeźwość

kapłan

kapłan

Bożena Sztajner/Niedziela

- Nie można powiedzieć, że trzeźwość dorosłych zależy od dzieci – to trzeźwość dzieci zależy od dorosłych. Dzieci obserwują dorosłych i przejmują ich postawy – uważa ks. kan. Zbigniew Kaniecki, konsultor Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych, proboszcz parafii św. Jadwigi Śląskiej w Białej koło Płocka.

Hasłem sierpnia - miesiąca modlitw o trzeźwość narodu są w tym roku słowa „Szczęśliwe dzieci w trzeźwych rodzinach”. To kontynuacja programu z lat poprzednich, kiedy to m.in. głównym tematem była trzeźwość matek i ojców. Ks. kan. Zbigniew Kaniecki, który jest konsultorem Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych zaznacza, że w przeszłości uważano, że jeśli dzieci zachowają abstynencję, to będą trzeźwymi dorosłymi.

„Dzieci wychowują się przez przykład. Jeżeli dorośli w otoczeniu nadużywają alkoholu, to dzieci będą kontynuowały ich zachowania. To nieprawda, że trzeźwość dorosłych zależy od dzieci – to trzeźwość dzieci zależy od dorosłych. Dzieci obserwują dorosłych i przejmują ich postawę. To ważne, żeby dzieci wychowywały się w trzeźwych rodzinach, żeby wzrastały w atmosferze, że alkohol nie jest potrzebny do tego, aby radośnie przeżywać spotkania rodzinne czy koleżeńskie” – tłumaczy proboszcz parafii Biała.

Punktem wyjścia powinien być przykład obserwowany u dorosłych. Tymczasem obniża się wiek inicjacji alkoholowej. Młode pokolenie coraz szybciej sięga po alkohol. Zdaniem ks. Kanieckiego, to efekt wychowania. Dzieciom przekazuje się, że w życiu ma im być dobrze i przyjemnie, i że Bóg nie jest do niczego potrzebny.

„Nie tłumaczy się dzieciom, że żyją dla kogoś. Uczy się je, że mają sobie tak ułożyć życie, żeby im było dobrze. Życia w ogóle nie odnosi się do Boga, tymczasem życie bez Boga nie ma sensu. Dzieci i młodzieży nie ma w kościołach, bo rodzice nie wychowują ich dla celu, którym jest zbawienie, szczęście wieczne, niebo. Jeśli tak dalej będzie, nie uda nam się ocalić dzieci przed uzależnieniem alkoholu, chodzi tu o kwestię wolności. W dzisiejszych czasach wolność rozumiana jako nieograniczona możliwość wyboru, ale jest to średniowieczne rozumienie wolności. Wolność, to konkretna wartość” – stwierdza kapłan.

Przypomina również, że rodzice powinni zachować abstynencję do pełnoletności swoich dzieci, co wynika ze sprawiedliwości. Dzieci nie powinny widzieć swoich rodziców pijących alkohol.

A sierpniowa abstynencja, to „błogosławione świadectwo” (bp T. Bronakowski). Do abstynencji nie można nikogo zmusić, ponieważ jest to rodzaj postu. Kościół zachęcając wiernych w sierpniu do abstynencji, odwołuje się do motywacji patriotycznych. W historii Polski w sierpniu zginęło wielu ludzi, poświęcając życie dla ojczyzny. Ta ofiara nie może być daremna.

„Pamiętajmy, żeby rezygnacji z alkoholu nie dedykować alkoholikom czy pijakom. Trzeba się postarać, aby osoby niepijące się ujawniły. Gdy ktoś nie chce się pić alkoholu w towarzystwie, to mówi, że przeprasza, bo nie pije. Za co przeprasza? Pijący powinni uszanować ich decyzję. Potrzeba osób, które nie piją, żeby stanowić wzór dla innych” – podkreśla ksiądz konsultor.

Dodaje, że Kościół nie ma wpływu na liczbę punktów sprzedaży czy ilości sprzedawanego w nich alkoholu, nie ma wpływu na podaż alkoholu, ale może wpływać na to, aby ludzie nie kupowali alkoholu. Troska o post, jakim jest rezygnacja z alkoholu, może wydać owoce wiary. Duszpasterstwo trzeźwości troszczy się o to, żeby katolicy nie kupowali alkoholu, żeby bawili się bez niego, żeby w parafiach propagować taką postawę podczas różnych spotkań.

„Abstynencja w sierpniu, to konkretny czyn, to dążenie do trzeźwości narodu. Trzeba modlić się często o trzeźwość, trzeba prosić Boga o cnotę trzeźwości, nie tylko w odniesieniu do osób uzależnionych. Człowiek wolny potrafi zachować abstynencję. Kto pije alkohol nigdy nie jest w pełni wolny” – akcentuje diecezjalny duszpasterz trzeźwości.

CZYTAJ DALEJ

Dom św. Maksymiliana

2020-08-12 08:36

Niedziela łódzka 33/2020, str. I

[ TEMATY ]

św. Maksymilian Kolbe

Ks. Paweł Gabara

Obraz św. o. Maksymiliana Marii Kolbego

Wyobraźmy sobie świat w roku 1894: dynamiczny rozwój przemysłu, postęp techniczny, kapitalizm. Polski nie ma na mapach świata. Jednak właśnie w niej przychodzi na świat Rajmund Kolbe.

Jak czytamy w akcie urodzenia późniejszego świętego: „Działo się to w mieście Zduńska Wola 8 stycznia 1894 roku o godzinie 4 po południu. Stawił się osobiście: Juliusz Kolbe, lat dwadzieścia trzy, z zawodu tkacz, zamieszkały w Zduńskiej Woli, w obecności Leopolda Lange (...) i Franciszka Dąbrowskiego (...) z zawodu tkaczy. Okazali nam dziecko płci męskiej, oświadczając, że urodziło się ono we wsi Zduńska Wola, w dniu dzisiejszym, o godzinie 1 w nocy z jego ślubnej małżonki, Marianny z Dąbrowskich, lat dwadzieścia trzy. Dziecku na chrzcie w dniu dzisiejszym nadano imię Rajmund (...)” (pisownia oryginalna).

Boże małżeństwo

Matka o. Maksymiliana, Marianna, przeszła długą drogę do małżeństwa. Jako młoda panienka wszem i wobec ogłaszała, że nigdy nie wyjdzie za mąż. Marzyła o klasztorze, chcąc realizować powołanie zakonne w zgromadzeniu sióstr felicjanek. Ponieważ jednak była córką tkacza, nie stać jej było na wiano, które powinna wnieść do zgromadzenia. Swoje powołanie zrealizuje jednak w późniejszym czasie, gdy odchowawszy dzieci zamieszka w wymarzonym zgromadzeniu jako tercjanka rezydentka.

W wieku 21 lat Marianna wyszła za mąż za Juliusza Kolbego, który podobnie jak jej ojciec zajmował się tkactwem. Juliusz Kolbe pochodził z rodziny katolickiej i był człowiekiem o żarliwej wierze. On również odczuwał w młodości powołanie zakonne, ostatecznie wybrał jednak franciszkański zakon świecki. „Dobrali się z Marią wspaniale. Ta sama żarliwa wiara, te same marzenia o życiu zakonnym, ta sama wrażliwość franciszkańska. Juliusza opisywano jako wysokiego blondyna, który nie pił i nie palił. Wyglądał na milczka. Pasował do kobiety, która chciała prowadzić dom po swojemu”.

Jak bardzo oderwany od dzisiejszej rzeczywistości jest ten obraz. Dwoje ludzi, którzy, rezygnując z powołania zakonnego, nie rezygnują z ideałów zakonnych – żyją w ubóstwie, wstępują do zakonu świeckiego, wspierają siebie nawzajem w wierze. Taki dom może rodzić tylko święte dzieci.

Rajmund był ich drugim synem, urodzonym 2 lata po pierworodnym Franciszku. Kiedy dokładnie urodził się o. Maksymilian – nie wiadomo; podana w akcie urodzenia data 8 stycznia mogła być datą z kalendarza juliańskiego, który obowiązywał w zaborze rosyjskim i nie powtarza się ona w innych dokumentach, które podają zazwyczaj datę 7 lub 6 stycznia. Postulator beatyfikacyjny ostatecznie rozstrzygnął tę kwestię, przedstawiając metrykę urodzenia o. Kolbego, która podaje datę 27 grudnia 1893 według kalendarza juliańskiego, według gregoriańskiego – 8 stycznia 1894 r. i ta data uznawana jest oficjalną.

Sam o. Maksymilian nigdy jednak nie dowiedział się, kiedy właściwie przyszedł na świat. Wiadome było natomiast, gdzie – w Zduńskiej Woli, w domu przy ul. Browarnej. Dom, zniszczony podczas I wojny światowej, zrekonstruowano na tej samej ulicy, która obecnie ma za patrona św. Maksymiliana. W domu mieści się muzeum poświęcone świętemu.

„Ciężka praca i głębokie, wszechogarniające życie religijne – tak można by w największym skrócie scharakteryzować atmosferę domu rodzinnego Kolbów. Pracowano od 6 rano do 8 wieczorem, z przerwą półgodzinną na śniadanie, 1-godzinną na obiad i 15-minutową na podwieczorek, czyli ponad 10 godzin dziennie. Małżonkowie – oboje tercjarze franciszkańscy – żyli w wierności, miłości i zgodzie. Juliusz nie palił i nie pił. Całe mieszkanie składało się z jednej izby. Znajdował się tu ołtarzyk Matki Boskiej Częstochowskiej, przed którym paliła się lampa olejna”.

Z powodu złej sytuacji materialnej rodzina Kolbów zmuszona jest opuścić Zduńską Wolę. Mieszkają jakiś czas w Łodzi, gdzie Juliusz pracuje w fabryce, a w roku 1896 przenoszą się do Pabianic. To w tym mieście założą warsztat tkacki, a Rajmund przyjmie I Komunię św. To także tu, w kościele św. Mateusza, w życiu Rajmunda po raz pierwszy tak wyraźnie objawi się Maryja Niepokalana. Zanim to jednak nastąpiło, w jego życiu namiesza pewien aptekarz.

Nauka i powołanie

Kiedy Rajmund Kolbe miał 9 lat, chętnie pomagał matce we wszystkich pracach. Marianna Kolbe, oprócz pracy w sklepie, asystowała przy porodach, używając naparów z ziół do okładów. Kiedy zabrakło jej kozieradki, wysłała syna do apteki, prosząc, aby przyniósł jej foenum-graecum. Rajmund pobiegł do znanej w Pabianicach apteki pana Kotowskiego. Kiedy bezbłędnie wyrecytował łacińską nazwę zioła, pan Kotowski wpadł w osłupienie. Dowiedziawszy się, że chłopiec uczy się łaciny u proboszcza parafii św. Mateusza, zachwycony bystrością umysłu Rajmunda, obiecał dawać mu korepetycje.

Dlaczego w życiu Rajmunda sytuacja z kozieradką i korepetycje z łaciny okazały się tak ważne? W tym samym roku, ale nieco wcześniej, państwo Kolbowie podjęli decyzję, że ich starszy syn, Franciszek, zostanie księdzem. Gotowi na wszelkie wyrzeczenia, byle umożliwić mu naukę w seminarium, rodzice zrezygnowali z kształcenia Rajmunda, planując dla niego karierę sklepikarza lub tkacza. Kiedy zaś pan Kotowski wziął go pod opiekę, nie tylko kształcąc, ale opłacając koszty edukacji, Rajmund mógł po roku dołączyć do brata w szkole handlowej.

Św. Maksymilian urodził się w Zduńskiej Woli.

Po tym przełomie kolejny miał miejsce w roku 1907. Wtedy to do Pabianic przybyło dwóch franciszkanów: o. Peregryn Haczela, prowincjał franciszkanów ze Lwowa, wraz ze współbratem. Przyjechali oni głosić misje w okresie wielkanocnym. Prócz odnowy wiary w parafianach misjonarze mieli jeszcze jeden cel: zapewnić zakonowi napływ nowych sił. Z tego względu o. Haczela bez wahania ogłosił z ambony, że kolegium franciszkańskie we Lwowie przyjmuje nowych chłopców gotowych poświęcić życie służbie zakonnej. To ogłoszenie znalazło podatny grunt w sercach Franciszka i Rajmunda Kolbów. Od urodzenia zanurzeni w duchowości franciszkańskiej chłopcy usłyszeli głos Boga, wzywający ich do życia zakonnego.

Franciszkanie nie przyjęli ich jednak natychmiast – przeor nakazał im wpierw ukończyć szkołę handlową i wraz z rodzicami przygotowywać się przez rok do dalekiej podróży do Lwowa. Uszczęśliwieni rodzice, we współpracy z proboszczem i panem Kotowskim, zaczęli budować grunt pod wielką wyprawę synów i wysłanie ich w świat, drogą powołania.

Powyższy tekst w nieco innej wersji ukazał się w „Głosie Maksymiliana” (nr 1/2015), piśmie parafii św. Maksymilina Marii Kolbego w Pabianicach.

CZYTAJ DALEJ

Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

2020-08-15 08:54

[ TEMATY ]

Wniebowzięcie NMP

Graziako

Wniebowzięcie Matki Bożej

Dziś, 15 sierpnia przypada uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Wiara we wniebowzięcie Maryi w tradycji chrześcijańskiej obecna jest od pierwszych wieków, choć stała się ona jednym z dogmatów dopiero w roku 1950 i to tylko w Kościele katolickim. W Kościołach wschodnich święto obchodzone jest jako „Zaśnięcie Matki Bożej”.

Wniebowzięcie Maryi to fakt, który w ostateczny sposób potwierdza Jej niezwykłą misję, jaka została powierzona Jej w zamyśle Bożym poczynając od Niepokalanego Poczęcia i Zwiastowania. Na wszystkich etapach swego ziemskiego pielgrzymowania Maryja coraz głębiej poznawała „jak wielkie rzeczy uczynił Jej Wszechmocny”. A wszystkie te „wielkie rzeczy” doznają we wniebowzięciu jakby ostatecznego zwieńczenia.

Wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestnictwem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania wszystkich wierzących. To właśnie Maryja ukazuje nam pełnię powołania chrześcijańskiego. A Wniebowzięcie jest ostatecznym potwierdzeniem, że droga, którą podążała Maryja, jest drogą świętości, prowadzącą do pełnego zjednoczenia z Bogiem. Zabranie Maryi z „duszą i ciałem” do nieba, otwiera drogę dla każdego z nas, pod warunkiem podążania Jej śladem – całkowitego zawierzenia Bogu.

Sama uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, obchodzona przez Kościół 15 sierpnia, sięga V wieku i jest rozpowszechniona w całym chrześcijaństwie. Jednocześnie należy zaznaczyć, że Nowy Testament nigdzie nie wspomina o ostatnich dniach życia, śmierci i o Wniebowzięciu Matki Bożej. Nie ma Jej grobu ani Jej relikwii. Ale od początku dziejów Kościoła istniała żywa wiara, że Maryja "wraz z ciałem i duszą" została wzięta do nieba, a moment śmierci był dla niej rodzajem „zaśnięcia”.

Przekonanie o tym, że Pan Jezus nie pozostawił ciała swojej Matki na ziemi, ale je uwielbił, uczynił podobnym do swojego ciała w chwili zmartwychwstania i zabrał do nieba, było powszechnie wyznawane w Kościele od pierwszych wieków.

Natomiast obchody tego święta jako Zaśnięcia Bogurodzicy mają swoje początki w Kościele wschodnim, który wprowadził je w 431 roku. Kościół łaciński (rzymski) obchodzi Wniebowzięcie (Assumptio) Maryi od VII wieku. Z pism św. Grzegorza z Tours (+ 594) dowiadujemy się, że w Galii istniało to święto już w VI w. Obchodzono je jednak nie 15 sierpnia, ale 18 stycznia. W ówczesnej prefacji znajdujemy słowa: "Tę, która nic ziemskiego za życia nie zaznała, słusznie nie trzyma w zamknięciu skała grobowa".

Pisma teologiczne potwierdzają, że liczni święci, m.in. Grzegorz z Tours, Albert Wielki, Tomasz z Akwinu i Bonawentura często rozważali wzięcie Maryi z duszą i ciałem do nieba. Jednym z dowodów tej wiary jest fakt, że Kościół nigdy w swojej historii nie poszukiwał relikwii ciała Maryi i nie wystawiał ich ku czci publicznej.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest jednym z dogmatów Kościoła Katolickiego od roku 1950 – ustanowił go papież Pius XII 1 listopada 1950 r. w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (łac. Najszczodrobliwszy Bóg), w odpowiedzi m. in. na prośbę polskich biskupów.

"Powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej" (Breviarium fidei VI, 105)

Czy dogmat o Wniebowzięciu oznacza, że Matka Boża nie umarła śmiercią fizyczną? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta. Nie wszyscy ojcowie Kościoła, zwłaszcza na Wschodzie, byli przekonani o fizycznej śmierci Maryi. Papież Pius XII ustanawiając dogmat nie wspomina o śmierci, a jedynie o chwalebnym uwielbieniu ciała Maryi i jego Wniebowzięciu. Kościół nie rozstrzygnął zatem, czy Maryja umarła i potem została wzięta do nieba z ciałem i duszą, czy też przeszła do chwały nie umierając, lecz „zasypiając”. Stąd zresztą w różnych tradycjach i okresach różne nazwy tego wydarzenia, jak na przykład: Wzięcie Maryi do nieba, Przejście, Zaśnięcie czy Odpocznienie Maryi.

Interesujące jest, że Jan Paweł II był przekonany, że Maryja doświadczyła śmierci naturalnej. Zagadnieniu temu poświęcił jedną ze swych katechez nt. Wniebowzięcia, wygłoszoną 26 czerwca 1997 r. Wyraźnie stwierdza, że na pewno Matka Boża zmarła, ponieważ zmarł i Chrystus, że Maryja przeszła przez śmierć, bo i On przeszedł przez śmierć.

A odnosząc się do pojmowania śmierci jako konsekwencji grzechu pierworodnego, od którego Maryja była wolna, Jan Paweł II wyjaśnia, że choć: „Maryja została zachowana od grzechu pierworodnego na mocy szczególnego przywileju Bożego, nie znaczy to, że otrzymała Ona również cielesną nieśmiertelność”. „Maryja, uczestnicząca w dziele odkupieńczym i zjednoczona ze zbawczą ofiarą Chrystusa, mogła podzielić cierpienie oraz śmierć dla odkupienia ludzkości” – dodaje.

Tradycja ikonograficzna przedstawia ciało Matki Bożej unoszone w promienistym świetle przez aniołów do nieba. W taki sposób Wniebowzięcie ukazuje większość dzieł sztuki.

Do najpiękniejszych obrazów o tej tematyce zalicza się „Assunta” (Wniebowzięta) Tycjana w kościele Santa Maria Gloriosa (Matki Bożej Chwalebnej) w Wenecji. Ten wielki obraz w głównym ołtarzu, namalowany w latach 1516-18, należy do mistrzowskich dzieł wielkiego malarza, w późniejszym okresie również wziętego portrecisty papieskiego. Ukazuje on Maryję jako piękną, powabną kobietę – nawet zbyt piękną i zbyt zmysłową dla zamawiających go franciszkanów. Dopiero po długich targach i długotrwałym procesie przyzwyczajania się do obrazu, przywykli do ascetycznego życia zakonnicy weneccy zgodzili się przyjąć pracę i zapłacić za nią Tycjanowi.

W Niemczech tematyka ta pojawia się przede wszystkim na barokowych freskach kościołów Bawarii. Często w sklepieniach można zobaczyć freski ukazujące Maryję, otoczoną aniołami i unoszącą się na obłoku. Hiszpański malarz okresu baroku, Bartolomé Esteban Murillo poświęcił temu tematowi w 1675 r. dzieło, którego oryginał znajduje się obecnie w petersburskim Ermitażu. „Wniebowzięcie Maryi” Petera Paula Rubensa z 1626 r. znajduje się w Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie.

Uroczystość Wniebowzięcia NMP w większości krajów europejskich jest dniem wolnym od pracy m. in. w Austrii, Belgii, Niemczech, Francji, Włoszech, Hiszpanii, Polsce, na Litwie, Słowenii. W Polsce dodatkowo w tym dniu przypada Święto Wojska Polskiego – święto Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, obchodzone 15 sierpnia na pamiątkę zwycięskiej Bitwy Warszawskiej w 1920 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję