Reklama

Rodzina

Citizen Go apeluje o systemową pomoc dla kobiet w tzw. nieplanowanej ciąży

Potrzebujemy w Polsce systemowego wsparcia dla kobiet w tzw. nieplanowanej ciąży – apeluje Fundacja Citizen Go uruchamiając ogólnopolską kampanię społeczną pod hasłem „Od początku”. Z badań Fundacji wynika, że 66 proc. Polaków za główna przyczynę aborcji uważa brak wsparcia dla kobiet w ciąży w ich najbliższym otoczeniu. Na stronie www.odpoczatku.org można podpisać petycję do Ministerstwa Rodziny – o podjęcie prac nad systemowymi rozwiązaniami w tej dziedzinie.

[ TEMATY ]

kobieta

ciąża

fotolia.com

Autorzy kampanii chcą wesprzeć kobiety, które mimo braku akceptacji otoczenia, czasem również mimo niepomyślnej diagnozy prenatalnej, chciałyby urodzić i wychować swoje dziecko lub zaraz po porodzie oddać je do adopcji. Wskazują, że w tych przypadkach bardzo często kobieta pozostaje samotna ze swym dramatem.

- Polska jest obecnie krajem o bardzo ograniczonym dostępie do jakiejkolwiek pomocy dla kobiet w tzw. nieplanowanej ciąży – przekonują autorzy kampanii społecznej „Od początku”. „W Polsce działają tylko 22 domy samotnej matki, co czyni je niedostępnymi w większości przypadków. Nie ma w naszym kraju żadnego kompleksowego systemu pomocy dla kobiet, dla których ciąża jest źródłem lęku, poczucia osamotnienia, a nawet rozpaczy. Nie ma żadnej powszechnie znanej i dostępnej linii telefonicznej, a jedyna znana, to tzw. Niebieska Linia, tyle że zajmująca się kobietami doświadczającymi przemocy” – czytamy w tekście petycji skierowanej do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

-Potrzebujemy w Polsce działań systemowych na rzecz stworzenia sieci pomocy kobietom w takich przypadkach, by podstawowym, legalnym wyborem nie była wizyta u ginekologa przepisującego antykoncepcję awaryjną, a nielegalnym zakup w internecie tabletek wywołujących aborcję farmakologiczną – apeluje Fundacja Citizen Go.

Reklama

- Każda kobieta w ciąży ma prawo pokochać swoje dziecko od początku nawet jeśli na drodze do jego narodzin czuje się osamotniona lub jej najbliższe otoczenie nie akceptuje jej wyboru – zaznacza dyrektor Citizen Go Polska Paweł Woliński.

Z badań, które przeprowadziła Fundacja wśród dorosłych Polaków wynika, że:

94% Polaków uważa, że: "Każda kobieta od początku ciąży powinna być otoczona opieką lekarską". 68% uważa, że: "Życie człowieka należy bezwzględnie chronić od momentu poczęcia". 66% uważa, że: "Kobiety decydują się na aborcję głównie, gdy nie mają wsparcia w najbliższym otoczeniu". 50% uważa, że: "Życie człowieka zaczyna się w momencie poczęcia".

Reklama

Jednocześnie:

50% jest zdania, że: "Do 12-tego tygodnia ciąży aborcja powinna być dostępna na żądanie". 36% wyraża opinię, że: "Kobieta powinna mieć prawo przerwania ciąży w dowolnym momencie aż do narodzin". 35% zgadza się ze stwierdzeniem, że: "Płód do 12-tego tygodnia ciąży nie jest człowiekiem". 26% sądzi, że: "Opieka nad dziećmi z wadami wrodzonymi i nieuleczalnymi chorobami to strata pieniędzy".

W ramach kampanii razem z Agencją TELESCOPE przygotowany został spot TV 30’, a także printy do ekspozycji outdoor i strona informacyjna kampanii Zobacz. Strona zawiera m.in. materiały kampanijne oraz wyniki badań. Można również za jej pośrednictwem podpisać petycję do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej – o podjęcie prac nad przygotowaniem systemowego wsparcia dla kobiet w tzw. nieplanowanej ciąży.

2019-06-12 18:57

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Papież: módlmy się za kobiety w ciąży, uważajmy na wirtualne przeżywanie wiary

[ TEMATY ]

ciąża

papież Franciszek

kobiety

Dom św. Marty

Vatican News

Do modlitwy w intencji kobiet w stanie błogosławionym, które martwią się o przyszłość swoich dzieci zachęcał Papież na porannej Eucharystii w Domu św. Marty. W homilii przestrzegł, aby praktyk religijnych nie ograniczać tylko do wymiaru wirtualnego.

Choć świat będzie inny, to jednak tak samo kochany przez Boga

„Dziś bardzo was proszę, abyśmy się modlili za kobiety oczekujące dziecka, kobiety w stanie błogosławionym, które będą matkami i są niespokojne, martwią się. Rodzi się bowiem pytanie: «W jakim świecie będzie żyło moje dziecko?» - pytał Ojciec Święty. - Módlmy się za nie, aby Pan obdarzył je odwagą, by przyjęły swoje dzieci z ufności, że choć na pewno będzie to inny świat, to jednak zawsze świat, który Pan bardzo kocha.“

W homilii Franciszek odniósł się do fragmentu Ewangelii św. Jana (21, 1-14) opisującego spotkanie Jezusa zmartwychwstałego z uczniami nad jeziorem Tyberiadzkim. Uczniowie, mimo całonocnego trudu nic nie złowili. Jezus prosił, aby jeszcze raz zarzucili sieci i wtedy napełniły się one rybami. Papież porównał ten połów z innym, opisanym przez św. Łukasza, ale tam zachowanie uczniów było inne. Nie chcieli rzucać sieci, a gdy to zrobili i napełniły się rybami to chcieli odejść, bo się przelękli. Po zmartwychwstaniu Jezusa spotykamy uczniów już dużo dojrzalszych, zachowujących się naturalnie, w pewnej zażyłości z Panem.

Zażyłość z Panem osobista, ale i wspólnotowa

„Także my chrześcijanie na naszej drodze życia kroczymy, aby wzrastać w zażyłości z Panem. Pan, można by powiedzieć, jest jak gdyby, «na wyciągnięcie ręki», gdyż kroczy razem z nami, wiemy, że to On. Nikt Go nie pytał: «kim jesteś?», bo wiedzieli, że to Pan. Zażyłość z Panem w codzienności, taka, jak i nas chrześcijan. A oni na pewno razem zjedli śniadanie, rybę i chleb, rozmawiali o wielu rzeczach bardzo naturalnie. Ta zażyłość z Panem, nas chrześcijan, jest zawsze wspólnotowa. Tak, jest bardzo osobista, ale także wspólnotowa – podkreślił Ojciec Święty. - Zażyłość bez wspólnoty, bez chleba, bez Kościoła, bez ludu i sakramentów jest niebezpieczna. Może stać się zażyłością – powiedzmy – gnostyczną, relacją tylko dla mnie, oderwaną od ludu Bożego. Zażyłość apostołów z Panem zawsze była wspólnotowa, zawsze przy stole, znaku wspólnotowości. Zawsze była powiązana z sakramentem, z chlebem.“

Papież zwrócił uwagę na niebezpieczeństwo wynikające z faktu, że pandemia zmusiła nas do życia poprzez media, gdzie razem jesteśmy tylko wirtualnie. Pan pozwala na to, ale ideałem Kościoła jest zawsze lud, który może przystępować do sakramentów.

Kościół i sakramenty to coś konkretnego, a nie rzeczywistość wirtualna

„Przed Wielkanocą, kiedy pojawiła się informacja, że będę ją celebrował w pustej bazylice św. Piotra, pewien bardzo dobry biskup uczynił mi zarzut: «Dlaczego, w tak wielkiej bazylice, nie może być choćby przynajmniej 30 osób, aby można było widzieć wiernych? Przecież to nie będzie niebezpieczne». Zastanawiałem się nad tym i pomyślałem, że on powiedział mi: «Uważaj, abyś nie zwirtualizował Kościoła, sakramentów, ludu Bożego». Kościół, sakramenty, Boży lud są bowiem czymś konkretnym – zaznaczył Ojciec Święty. - To prawda, że w obecnym czasie musimy tak żyć, ale po to, by wyjść z tunelu, nie pozostawać tam. To jest właśnie zażyłość apostołów, nie gnostyczna, nie wirtualna, nie samolubna, ale zażyłość konkretna, w ludzie.“

CZYTAJ DALEJ

Zielone Świątki, tatarak w kątki!

Po Bożym Narodzeniu i Wielkanocy przez długie wieki w sposób najbardziej uroczysty świętowano właśnie Zesłanie Ducha Świętego. Jest to jedno z najstarszych świąt Kościoła wprowadzone już w II w. To Duch Święty napełnił mocą i żywą wiarą Apostołów tak, by na całym świecie mogli głosić prawdy wiary Chrystusowej.
W początkach chrześcijaństwa święto nosiło nazwę pentekoste - pięćdziesiąt dni po Wielkiej Nocy. W Polsce, podobnie jak w innych krajach europejskich, tradycje zielonoświątkowe łączą się jeszcze z elementami obyczajów pogańskich, szczególnie z tymi, które wiązały się ściśle ze świętem rolników i pasterzy. Obfitowały one w pieśni, modlitwy, procesje błagalne wśród pól o dobry urodzaj. W narożnikach pól zatykano gałązki zieleni, by chronić od gradobicia.
Różne regiony Polski dopracowały się nieco odmiennego obyczaju zielonoświątkowego, ale wszystkie łączyła radość z tej najpiękniejszej pory roku. Domy i obejścia musiały być udekorowane kaskadami zieloności, wśród której pierwsze miejsce zajmowały brzezina, jodła, klon i tatarak. Gałęzie zatykano za obrazy i belki, układano je na sprzętach i pułapach, a podłogę wysypywano rześko pachnącym tatarakiem.
„Musiało być wszędzie zielono: w oknach, ścianach, płotach - musiało się mienić świeżym liściem (...). W okolicach Pińczowa na ten dzień mieszkańcy wsi rozrzucają tatarak po podłodze w izbach i przed sieniami, a ponadto majętniejsi włościanie pieką na te święta placek z twarogiem, powszechnie tu nazywany kołaczem” (W. Siarkowski, Materyjały do etnografii ludu polskiego z okolic Pińczowa, reprint Kielce 2000, s. 25).
Zieleń była od czasów pogańskich łączona z tymi dniami. Zielone wieńce zdobiły głowy dziewcząt, a wieńce z liści brzozy, dębu i klonu zakładano nawet na szyje koni i rogi bydła, zaś wianuszki z polnych kwiatów opasywały szyje gęsi i kaczek. Wybór liści nie był przypadkowy; delikatna brzoza miała wzbudzać miłość i sympatię, dąb zapewniał przyjaźń i długie życie, a klon - zdrowie. Wierzono, że cechy te przechodzą z liści na zwierzęta.
Zielonym Świętom towarzyszyły zabawy ludowe, m.in. gonitwy czy wdrapywanie się na wysoki słup zwany majem (np. w okolicach Bliżyna), chodzenie po domach z „gaikiem” i zbieranie datków. Nie brakowało wówczas zabaw o charakterze matrymonialnym. Zdaniem przede wszystkim Oskara Kolberga, jak i innych etnografów, zwyczaje tego święta trzeba łączyć z tradycją sobótkową. W naszym regionie była ona szczególnie związana z Łysicą i okolicami Świętego Krzyża, gdzie świętowano według wręcz pradawnego schematu pogańskiego, a ponadto łączono to z organizacją w tych dniach jarmarku.
Jeszcze w średniowieczu Kościół zwalczał te zabawy jako uporczywe pozostałości pogańskie, pozwalając tylko na „majenie obejść zielenią, jako otwieranie zielonych bram dla Ducha Świętego, aby zechciał nawiedzić domy dla oświecenia serc i umysłów mieszkańców” (H. Szymanderska, Polskie tradycje świąteczne, Świat Książki, Warszawa 2003, s. 258). W 1468 r. król Kazimierz Jagiellończyk zakazał urządzania w tych dniach zgromadzeń na Łysej Górze. Z powodu „niezliczonych, gorszących wypadków” Kościół zabraniał także surowo obrzędów na Łyśćcu, ale zebrania przeniosły się wówczas na Górę Witosławską - prawdopodobnie dawne pogańskie miejsce kultowe w Paśmie Jeleniowskim.
Zwyczaj ogni sobótkowych w drugi dzień Zielonych Świąt do niedawna bywał praktykowany w niektórych rejonach. Tak oto Władysław Anczyc pisał przed laty o sobótkach:
„Rzecz szczególna, że gdy w innych stronach Polski obrzęd ten od wieków odbywa się w wigilię św. Jana, w Krakowskiem palą sobótki w dzień Zielonych Świątek. Wieczorem od Ojcowa do Lanckorony, od Wzgórz Chełmskich aż po mogiłę Wandy, cały widnokrąg goreje tysiącami ognisk po wzgórkach, jak nieprzejrzane obozowisko wśród nocy. Przy każdym ognisku mnóstwo włościan otacza kręgiem palący się stos gałęzi i słomy, wciąż podsycany. W pośrodku bucha ciemnym płomieniem beczka smolna umyślnie na ten cel u smolarzy zakupiona. Dookoła stosu biegają chłopcy, często skaczący przez ogień, jakby przez kąpiel dla oczyszczenia grzechów...”.
Od 1931 r. Zielone Świątki stały się świętem ruchu ludowego, kiedy to stare tradycje zaczęto łączyć z wystąpieniami i wiecami ludowymi. W polskim kalendarzu Zielone Święta trwały dwa dni aż do r. 1957, kiedy to drugi dzień przestał być dniem wolnym

Charakterystyczną rośliną Zielonych Świątek jest balsamiczny tatarak, powszechnie używany od XVI w., gdyż wcześniej ta pospolita roślina, zarastająca bujnie brzegi stawów i strumieni, nie była znana.
Tatarak przywędrował z Azji. Przywieźli go do Pragi z Konstantynopola posłowie cesarscy przy tureckim dworze, skąd rozpowszechnił się po całej Europie Środkowej. Równie dobrze mógł przybyć do Polski z najazdami tatarskimi. Jednakże już w starożytności stosowany był do okadzania sprzętów i pomieszczeń. Dotąd Indianie Ameryki Północnej, gdy są zmęczeni, stosują proszek lub wywar z tataraku. Ludowe nazwy tej rośliny to: tatarczuk, tatarskie ziele, ajer, bluszcz, kalmus, łobzie, szuwar. Liście tataraku były używane jako podkładka do wypieku chleba, a jego kłącza - do pielęgnacji włosów. Bywa on także stosowany do wyrobu suchej konfitury z tataraku i kalmusówki bądź wykwintnych likierów, a także dodawany do mięs. Niestety, tego rodzaju tatarakowe tajniki kulinarne, pozostają raczej tajemnicą naszych prababek.

CZYTAJ DALEJ

Czuwanie przed Zesłaniem Ducha Świętego

2020-05-31 17:30

Joanna Ferens

Czuwanie przed wystawionym Najświętszym Sakramentem

W kościele pw. Św. Jerzego w Biłgoraju w nocy z soboty (30.05) na niedzielę (31.05) odbyło się czuwanie przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego.

Nabożeństwo rozpoczęło się od modlitwy Akatystem do Ducha Świętego przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Następnie miał miejsce wieczór uwielbienia, podczas którego posługę muzyczną pełnił Zespół „Kanaan” oraz Wspólnota „Przyjaciół Oblubieńca”. – Czuwanie miało przede wszystkim na celu uwielbienie Boga, ale także przygotowanie naszych serc do przyjęcia Darów Ducha Świętego. Pismo Święte mówi, że Duch Święty przyjdzie po uwielbieniu Jezusa Chrystusa. Każdy więc, kto uwielbia Jezusa w swym sercu, może liczyć na to, że dany zostanie mu Duch Święty, zarówno w Jego Darach jak i w charyzmatach, jakich potrzebuje do życia. Dlatego cieszymy się, że mogliśmy uczestniczyć zarówno w Akatyście skierowanym do Ducha Świętego, jak i we wspólnym uwielbieniu Pana Boga – mówił ks. Jerzy Frankiewicz, wikariusz parafii św. Jerzego w Biłgoraju.

Kulminacyjnym punktem nocnego czuwania była Msza św. sprawowana o północy, podczas której wierni modlili się siedem darów Ducha Świętego i Boże błogosławieństwo: – O tej godzinie zazwyczaj dawno już śpimy, a dziś wszyscy gromadzimy się w kościele, aby wzywać Ducha Świętego. I właśnie takich „szaleńców” Duch Boży wynagradza. Wierzymy bardzo mocno, że nasze oczekiwanie na Ducha Świętego i to, że witamy Go na samym początku tego dnia będzie dla nas przyczyną tego, że możemy się spodziewać Jego wielkich owoców. Właśnie z tego powodu tu jesteśmy, aby oczekiwać i myślę, że każdy z was ma jakąś potrzebę w sercu i jakąś nadzieję w swoim życiu Więc teraz niech to wszystko dokona się przez Ducha Świętego. Powierzcie Panu Bogu te intencje, z którymi tu przyszliście – mówił na wstępie do Eucharystii ks. Jerzy Frankiewicz.

– Przyszłam dziś w nocy do kościoła, ponieważ chcę prosić Ducha Świętego o dary, które są nam wszystkim tak bardzo potrzebne. W dzisiejszym świecie musimy być odważnymi chrześcijanami, umieć przyznać się Pana Boga, do naszej wiary i przynależności do Kościoła. Dlatego też siedmiorakie dary, które zsyła na nas Duch Święty są wyjątkową i wręcz nieodzowną pomocą, aby być mądrym, mężnym i pełnym sił, pobożnym i wytrwałym wyznawcą Jezusa Chrystusa – wyjaśniała Anna, jedna z uczestniczek wydarzenia.

Podobne czuwania połączone z modlitwą uwielbienia odbyły się również m.in. w parafii pw. WNMP w Obszy w sanktuarium i w św. Marii Magdaleny w Biłgoraju, gdzie po Eucharystii wierni wysłuchali katechezy o Duchu Świętym, połączonej z adoracją i modlitwą o Dary Ducha Świętego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję