Reklama

Niedziela Łódzka

ludzkie sprawy

Nie wystarczy dać zupę

choroba

Starsze małżeństwo. Ona chora, leży na łóżku, co chwila potrzebuje tlenu, by mogła oddychać. On porusza się o własnych siłach, ale po tylu przejściach z jego głową zaczyna być już coś nie tak. Dostaje niewielką emeryturę, z której oboje żyją, bo kobiecie, poza zasiłkiem pielęgnacyjnym, nie przysługuje nic – za wcześnie zaczęła chorować. Mężczyzna opiekuje się swoją żoną, choć proponowano mu wielokrotnie, by umieścił ją w jakimś ośrodku. Ale czy to byłaby miłość, która przysięgał jej przed ołtarzem?

kłopoty

Ich problemy – poza chorobą – rozpoczęły się prawie 20 lat temu. Z dobrego serca podżyrowali pożyczkę swojej kuzynce. Dobrze się jej powodziło, więc byli pewni, że szybko ją spłaci. Ale kuzynka zniknęła. Dług przeszedł na nich. Część emerytury zajął komornik. Żeby jakoś funkcjonować mężczyzna chodził po śmietnikach zbierając to, co jeszcze przydatne i dobre. Znajdował jedzenie, która przynosił dla swojej żony. Ale też inne rzeczy, które czasem sprzedał, ale najczęściej oddawał do punktu opieki środowiskowej, z której pomocy – w postaci zupy i paczek żywności, czasem lekarstw, korzystali. Oddawał dla innych potrzebujących. By jakoś odwdzięczyć się za tę zupę…

Reklama

Czy to koniec?

I tak żyli w biedzie, chorobie, nękani przez bank, kolejnych komorników. Nawet w czasie jubileuszu punktu wystąpili jako długoletni podopieczni ze świadectwem, jak wspaniałą otrzymują pomoc. Dziś nikt z pracowników punktu nie chce powiedzieć dlaczego tak się stało. Czemu – wiedząc o tym, że małżeństwo ma problemy przez nie swoje zadłużenie – nie zaproponowano: przynieście papiery, może uda się je komuś pokazać, zobaczyć, wyprowadzić was z tego. Nic takiego nie było… Teraz, po latach, gdy mężczyzna, na którego głowie było wszystko – nie może spokojnie spać, ma lęki, boi się komukolwiek otwierać drzwi ich dwudziestokilkumetrowego mieszkania, czy nie jest za późno? Choć kobieta cieszy się, że może wreszcie skończy się ich koszmar, to jest jednak pewien żal. Choć go nie wyrażają. Bo to ludzie, którzy dziękują za każdą pomoc, za każdy nawet najmniejszy gest. I starają się widzieć dobro. W tym roku dostali pomoc ze „Szlachetnej Paczki”. Pokazują wypisane przez dziesiątki osób karteczki z życzeniami, z wyrazami solidarności i sympatii. Dla nich to ważne. Mają siebie, tyle przejść, radości i łez. Ale razem.

Empatia?

Reklama

Ich historia, jak sami mówią – ludzkiej naiwności – pokazuje nie tylko to, by uważać. Ale bardziej może powinna dotknąć ludzi zajmujących się pomocą takim, jak oni. By wykazać więcej empatii w stosunku do drugiego człowieka. By zainteresować się nie tylko jego potrzebami materialnymi czy fizjologicznymi, ale też sytuacją w jakiej się znajduje. By dopytać: dlaczego? Często nie wystarczy talerz zupy… A wiele osób nie poprosi o nic więcej, bo się po prostu wstydzi.

2019-05-26 22:10

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kocham, choć nie mam już siły

Od lat opiekują się obłożnie chorymi rodzicami. Z czego musieli zrezygnować, co poświęcić, by sprostać sytuacji? Jak sobie radzą z codziennością? Kto im pomaga?

Opowiem ci o swoim dniu. Nieważne którym, to bez znaczenia. U mnie nie ma sobót, niedziel, dni wolnych czy świąt – Elżbieta, doradca klienta indywidualnego w jednym z polskich banków, opiekuje się mamą od 2014 r. – Wstaję o 5 rano i sprawdzam, co u mamy. Potem zabieram się za jej poranną toaletę. Zmiana pampersów, powolne, delikatne mycie, bo mama cały czas jęczy, przebieranie w czystą koszulę, czesanie. Mówię do niej cicho, uspokajam, głaszczę po policzku i serce mi pęka. Przygotowuję śniadanie i karmię, też powoli, małymi łyżeczkami. Potem podawanie leków, mierzenie ciśnienia krwi, przygotowanie następnych dawek leków. Przed wyjściem do pracy ogarniam jeszcze mieszkanie, nim przyjdzie pani Jadzia, opiekunka. Zostaje z mamą przez kolejne 6 godzin. Gdy wracam, reszta dnia wygląda jak cofnięty film. Te same czynności, tylko w odwrotnej kolejności.

Czasami patrzy na mnie tak, jakby mnie poznawała, zazwyczaj jednak jestem przezroczysta. Odwraca wzrok i patrzy na drzewo za oknem. Nie wiem, co o tym myśleć, ale nie jest to tępe patrzenie, ona wodzi wzrokiem za ruchem gałęzi, za lotem ptaków. Nie mówi, więc nie wiem, co myśli, co czuje, czy cokolwiek się dzieje za tymi wielkimi bladoniebieskimi oczami dziecka.

Granica poświęcenia

Maciek prowadzi małą firmę usługową, ojcem opiekuje się od 2 lat. – Zrywałem się z pracy, gdy sąsiedzi alarmowali, że tata błąka się po ulicy. Raz zastałem go przed blokiem w piżamie w paski i jednym kapciu. Był luty. Zanosił się płaczem jak mała dziewczynka. Wtedy coś we mnie pękło. Żona i córka nie zaakceptowały wspólnego mieszkania z moim ojcem. Nie był typem ciepłego człowieka, nie dogadywał się z dziewczynami, długie lata mieliśmy słaby kontakt. Zdecydowaliśmy więc, że zamieszkam razem z nim. Nie zdawałem sobie sprawy, jaka to harówka. Obaj moi bracia mieszkają w Anglii, więc oferują pieniądze, by oddać tatę do domu opieki... Podjąłem inną decyzję, choć teraz jestem gościem we własnym domu.

Maria, agentka ubezpieczeniowa, opiekowała się chorymi rodzicami przez ponad 8 lat. – Rodzice się rozwiedli, gdy byłam nastolatką. Życie pisze jednak własne scenariusze i po latach zdarzyło się tak, że oboje wylądowali w moim domu. Tata był sprawny fizycznie, ale z demencją. Mama odwrotnie – ciało odmówiło współpracy, ale mózg pracował nienagannie. Oboje niezdolni do samodzielnego życia. Oddanie ich do jakiegoś zakładu nie wchodziło w rachubę. Zdecydowaliśmy z mężem i synami, że sprowadzimy dziadków do siebie. Ta dwójka kochanych ludzi spowodowała, że nasze życie zamarło na 8 lat. Wtedy nie wiedzieliśmy zbyt wiele o opiece nad seniorami. Przez 8 lat nie byliśmy razem na wakacjach, uciekł nam najlepszy czas z dorastania chłopaków. Miałam stałe wyrzuty sumienia, że okradam własne dzieci z dzieciństwa, bo całą naszą energię oddawaliśmy opiece nad dziadkami. Już samo zaplanowanie wizyt u lekarzy, specjalistów, pilnowanie leków, uzupełnianie ich braków, załatwianie rehabilitacji i wożenie na nią wycieńczało.

Żeby było jasne: ja się nie skarżę, tylko czasem zadawałam sobie pytanie, gdzie jest granica poświęcania swojego życia dla innych. Mój mąż odpowiadał, że takiej granicy nie ma... Jak to w miłości.

Kolej rzeczy

Elżbieta: – To zabrzmi strasznie, ale gdy mama była aktywna fizycznie, sytuacja przedstawiała się jeszcze gorzej. Wystarczyła chwila nieuwagi, by uciekła z mieszkania, podpaliła coś albo wyrzuciła przez okno. Nie można było zostawić jej samej nawet na chwilę. Potrafiła gryźć, kopać, pluć na ludzi, załatwiała się na wycieraczki sąsiadów, rzucała w ich psy doniczkami z balkonu. Nie spała po nocach, a ja razem z nią. Mdlałam w pracy ze zmęczenia. To wtedy straciłam kontakt z większością znajomych, sąsiedzi przestali zaglądać. Trzeci udar okazał się najmocniejszy. Kocham mamę, staram się więc sprostać sytuacji, ale czasem po prostu nie daję rady. Mam najgorszy zestaw sytuacyjny – samotna jedynaczka bez bliskiej rodziny. I choć staram się być dzielna, odpowiedzialna i dobrze zorganizowana – czuję się jak pies na krótkim łańcuchu. Gdyby nie internetowe porady, np. damy-rade.info chyba bym oszalała. Mam 38 lat, a z lustra patrzy na mnie kobieta starsza o lat 10. W spożywczaku usłyszałam za plecami: Biedna dziewczyna... I drugi głos: Jaka biedna? Dostała mieszkanie po mamie, to niech nie narzeka... Ludzie bywają tak bezmyślnie okrutni...

Maria: – Wiesz, co boli? Gadanie, że taka jest kolej rzeczy: najpierw rodzice zajmują się tobą, poświęcają się, nie śpią po nocach, a potem ty zajmujesz się nimi. Prosta zamiana ról. Bardzo irytuje mnie takie mówienie. Nie wolno tych dwóch sytuacji porównywać. Gdy wychowuje się dzieci, jest z tego radość, przyjemność, bo jest rozwój, jest postęp. Dzieciątko zaczyna samo chodzić, ubierać się, jeść, usamodzielnia się. Ze staruszkami tak nie jest. Ma się świadomość, że lepiej nie będzie. Człowieka dobija ten brak nadziei, bo nasza ciężka codzienna praca, cały ten mozól, to poświęcenie się nie sprawią, że rodzice staną się bardziej sprawni, że lepiej się poczują. Nic takiego się nie zdarzy...

Radź sobie sam

Polska to okrutny kraj dla starych ludzi – powtarza Maciek. Pozornie nasze nowoczesne, empatyczne społeczeństwo ma coraz więcej do zaoferowania osobom starszym, ale tylko tym młodszym, sprawnym. – Gdy przychodzi prawdziwa starość, zniedołężnienie, nieporadność, oferta jest dość słaba – zgadza się z tą oceną Elżbieta. – Ciężar mają dźwigać najbliżsi, a doprecyzowując – kobiety. To od nich wymaga się heroizmu, poświęcenia, cierpliwości, empatii, rezygnacji z zawodu, by wziąć na siebie jeszcze więcej obowiązków. Bo przecież najczęściej są także matkami i żonami. Państwo proponuje niewielkie wsparcie, nawet gdy trzeba zrezygnować z pracy, by zająć się rodzicem. A powinno być tak, że te rozmaite instytucje przychodzą do mnie i pytają, czego potrzebuję. Nie mam czasu ani siły, żeby biegać po urzędach, zbierać dokumenty, pieczątki, zaświadczenia, a urzędnik zdecyduje, czy da mi wsparcie czy nie. Wielu ludzi z tego rezygnuje albo w ogóle nie wie, że coś im się należy. Gdy mama straciła kontakt z otoczeniem, znajomi przekonywali, że lepiej jej będzie w domu opieki. Okazało się, że nie mam szans, że na miejsce czeka się ok. 7 lat. Prywatne domy są nieosiągalne finansowo dla większości polskich rodzin. Zresztą z różnych względów nawet nie rozważają one takiego rozwiązania. To kwestia tradycji.

– Człowieku, radź sobie sam, rodzino, licz tylko na siebie – a dzisiejsza rodzina to nie ta sama co sprzed lat, gdy pod jednym dachem mieszkało kilka pokoleń i zawsze był pod ręką ktoś, kto zajął się babcią czy dziadkiem. Obecnie w wielu domach trwa cichy dramat – nie dlatego, że leży tam stary, schorowany człowiek, ale dlatego, że najbliżsi mają poczucie osamotnienia i porzucenia. Tak, uważam, że starzy, zniedołężniali ludzie są społecznie wykluczeni. Podobnie jak ich opiekunowie – podsumowuje Maciek.

CZYTAJ DALEJ

Od wtorku 7 lipca Nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej

2020-07-06 13:31

[ TEMATY ]

szkaplerz

Karmel

Matka Boża Szkaplerzna

Grażyna Kołek

16 lipca przypada w liturgii Kościoła wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Dzień ten nazywany jest często dniem Matki Bożej Szkaplerznej, gdyż bezpośrednio wiąże się z nabożeństwem szkaplerza. 7 lipca rozpoczyna się Nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej. Zapraszamy do wspólnej modlitwy, co dzień na portalu niedziela.pl kolejny fragment Nowenny.

Historia szkaplerza karmelitańskiego sięga XII w. Duchowi synowie proroka Eliasza prowadzili życie modlitwy na Górze Karmel w Palestynie. Nazywali się Braćmi Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Z powodu prześladowań przenieśli się do Europy. Kościół uznał ich regułę życia i dał prawny początek Zakonowi Karmelitów, który promieniował przykładem świętości w nowym dla siebie środowisku, ale nie uniknął też określonych trudności.

Wtedy odznaczający się świętością generał zakonu, angielski karmelita św. Szymon Stock, zmobilizował swoich braci i zawierzając się Maryi, prosił Ją o pomoc. Jak podają kroniki, gdy modlił się słowami antyfony Flos Carmeli ( Kwiecie Karmelu) w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r. ukazała mu się Maryja w otoczeniu aniołów i wskazując na szkaplerz, powiedziała: "Przyjmij, najmilszy synu, Szkaplerz twego zakonu jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania". Nabożeństwo szkaplerzne, praktykowane początkowo tylko we wspólnotach karmelitańskich, bardzo szybko rozpowszechniło się wśród ludzi świeckich i duchowieństwa.

Do nabożeństwa szkaplerznego przywiązane są przywileje uznane przez Kościół jako objawione przez Maryję:

- noszącym szkaplerz Maryja zapewniła opiekę w trudach i niebezpieczeństwach życia zarówno względem duszy, jak i ciała;

- w znaku szkaplerza Maryja obiecała szczęśliwą śmierć i zachowanie od wiecznego potępienia;

- każdy, kto nosi szkaplerz, jest złączony z Zakonem Karmelitańskim i ma udział w jego duchowych dobrach za życia i po śmierci (objęty jest intencjami Mszy św., komunii św., umartwień, postów, modlitw itp.).

Z końcem XV w. do powyższych łask dołączono tzw. przywilej sobotni oparty na objawieniu, jakie miał mieć papież Jan XXII. Maryja obiecała przez niego, że każdy noszący szkaplerz i zachowujący czystość według swego stanu zostanie uwolniony z czyśćca w pierwszą sobotę po śmierci.

Każdy, kto chciałby przyjąć i nosić szatę Maryi, niech czuje się zaproszony na comiesięczne skupienie Bractwa Szkaplerza w Sanktuarium Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Szczecinie ( os. Słoneczne). Każdego 16. dnia miesiąca wspólnotowa adoracja od godz. 17.00, Różaniec i o godz. 18.00 Msza św., podczas której jest możliwość przyjęcia szkaplerza św. 16 lipca, z okazji wspomnienia Matki Bożej Szkaplerznej, miało miejsce wspólne dziękczynienie noszących szkaplerz, składane Maryi w Jej sanktuarium za nieustanną opiekę nad nami.

Nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej zyskuje coraz większa popularność w Polsce.

Zapraszamy do wspólnej modlitwy: Nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej od wtorku 7 lipca. W każdym dniu kolejny dzień modlitwy Nowenną.

CZYTAJ DALEJ

Działacze opozycji antykomunistycznej do naczelnego "Die Welt": Jesteśmy dotknięci i oburzeni

2020-07-06 20:34

[ TEMATY ]

wybory

Andrzej Duda

wybory 2020

youtube.com/turi2tv

Działacze opozycji antykomunistycznej w liście do redaktora naczelnego "Die Welt" Ulfa Poschardta, który opublikował w niedzielę felieton "Musimy porozmawiać, panie Duda" wyrazili "stanowczy sprzeciw wobec tak obcesowego traktowania Głowy Państwa Polskiego" - podał w poniedziałek portal niezalezna.pl.

"Czujemy się głęboko dotknięci i oburzeni Pana listem otwartym do Pana Prezydenta Andrzeja Dudy. Pragniemy wyrazić swój stanowczy sprzeciw wobec tak obcesowego traktowania Głowy Państwa Polskiego przez jakiegokolwiek dziennikarza, a już na pewno reprezentującego medium zagraniczne, które winno powstrzymać się od najmniejszego nawet ingerowania w demokratyczne i wolne wybory odbywające się w Rzeczypospolitej Polskiej" - czytamy w liście podpisanym m.in. przez Andrzeja Gwiazdę, Joannę Gwiazdę, Adama Borowskiego, Mirosławę Łątkowską, Mirosława Chojeckiego, Józefa Śreniowskiego, Andrzeja Kołodzieja.

"Każdy z nas w czasach komunistycznego terroru i braku wszelkich wolności wziął na siebie ciężar walki o niepodległość Ojczyzny i wszystkich ciemiężonych przez komunistów państw Europy, o swobody obywatelskie, w tym swobodę wypowiedzi. Wielu z nas za swe zaangażowanie zapłaciło więzieniem, inwigilacją i prześladowaniami. Znamy zatem dużo lepiej niż Pan wartość wolności i rozumiemy konsekwencje jej braku. Czujemy głęboki niesmak, będąc przez Pana pouczanymi, czym jest swoboda wypowiedzi" - podkreślili sygnatariusze.

"Nasze zażenowanie jest tym większe, iż takich wykładni dokonuje przedstawiciel narodu, który jeszcze kilka dziesięcioleci temu niósł Polsce i innym krajom Europy bestialskie zniewolenie i brak jakiegokolwiek szacunku dla ludzkiej godności i praw człowieka" -dodali w liście opublikowanym przez Niezależną. "W Polsce ciągle są tysiące naocznych świadków i ofiar niemieckiego zdziczenia, zatem więcej pokory, Panie Poschardt" - zaapelowali.

"Polacy nie potrzebują od Pana lekcji, czym jest wolność prasy. Nie potrzebują tłumaczenia, czym jest propaganda. Doskonale rozumieją oba zjawiska, są w stanie je rozpoznać i odpowiednio ocenić. Niestety dostrzegamy od wielu lat, że manipulacje i dezinformacje stały się narzędziem wykorzystywanym przez media, w których obronie Pan staje. A wymienieni przez Pana dziennikarze w opinii wielu Polaków zachowują się jak partyjni aktywiści, a nie reprezentanci IV władzy" - napisano w liście.

Odnosząc się do wspomnianego w felietonie Poschardta "gestu niemieckiego polityka wobec Polaków" (kanclerza Willy'ego Brandta w Warszawie - PAP) napisali, że oceniają to wydarzenie pozytywnie. "Jednak przypominamy Panu, iż państwo niemieckie nie zapłaciło Rzeczypospolitej i jej obywatelom należytego zadośćuczynienia za niewyobrażalne zniszczenia, których na naszym terytorium dokonali Pana rodacy" - dodali. Podkreślili, że "nie da się wycenić bezmiaru ludzkich cierpień, nie da się oszacować śmierci, tortur i gwałtów – one zawsze pozostaną ciężarem na sumieniu obywateli Niemiec, ale za ukradzione mienie, zdewastowane domy, budynki użyteczności publicznej, infrastrukturę można zapłacić".

W ocenie autorów listu "to powinno być Pana misją i misją reprezentowanego przez Pana medium – tłumaczenie czytelnikom, że ludzie kulturalni i cywilizowani płacą swoje rachunki i nie przetrzymują w swoich zbiorach zrabowanych dzieł sztuki" - napisali zwracając się do Poschardta.

"Jeśli jest tak, jak Pan pisze, iż czuje się przyjacielem Polski, to zachęcamy, by przystąpił Pan do tego działania jak najszybciej. Jednocześnie apelujemy, by zachował Pan należyty szacunek dla osób reprezentujących Rzeczpospolitą Polską i zaprzestał stosowania protekcjonalnego tonu wobec naszych Współobywateli" - napisali.

Ich zdaniem, "to nie tylko po ludzku niegrzeczne, lecz także całkowicie nieuprawnione". "Wybory w Polsce nie są Pana sprawą, nie są sprawą niemieckich mediów. Proszę szanować suwerenność polskiego społeczeństwa i skoncentrować się raczej na studiowaniu polskiej historii, bo o umiłowaniu wolność i swobody wypowiedzi może się Pan z niej wiele nauczyć" - zakończono list. (PAP)

oloz/ wj/ pko/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję