Jednym z najstarszych zespołów wokalno-instrumentalnych Lubartowa, nieprzerwanie koncertującym od lat 70., jest zespół „Psallite Deo” („Śpiewajcie Panu”). Początkowo grał w kościele Kapucynów, a od sześciu lat występuje przy sanktuarium św. Anny. Założycielem jest Zbigniew Skrzypek, który do dziś kieruje zespołem.
Zespół powstał po to, by śpiewem chwalić imię Boga. Przede wszystkim zajmuje się oprawą Mszy św., szczególnie odpustowych czy prymicyjnych. Znany jest z uświetniania większych uroczystości religijnych, jak Boże Ciało czy wielkopiątkowa Droga Krzyżowa ulicami miasta. „Psallite Deo” znane jest z występów w Lublinie, Siedlcach, Wąwolnicy, Garbowie, Łomży, Warszawie i Zamościu, gdzie z powodzeniem uczestniczy w festiwalach piosenki religijnej. Zespół zdobywał liczne nagrody, np. w ramach „Żakierii” i na festiwalu w Chełmie. Kierownik zespołu z ogromnym wzruszeniem wspomina koncert wśród wybranej grupy wykonawców podczas spotkania z Ojcem Świętym w Watykanie w 1984 r. Zespół chętnie uczestniczy w życiu kulturalnym Lubartowa, szczególnie w imprezach organizowanych przez Lubartowski Ośrodek Kultury. Co roku bierze udział w koncercie poświęconym śp. Agacie Budzyńskiej, która przez wiele lat śpiewała w „Psallite Deo”. Ma na swym koncie kasetę „Będę śpiewał Tobie, Panie”, nagraną w Katolickim Radiu Lublin.
W długoletniej karierze zespołu jego skład zmieniał się wielokrotnie. Najdłużej grającymi i śpiewającymi byli m. in.: Stanisław Jeżowski, Czesław Kloza, Alfred Kędziora oraz zmarli już Agata Budzyńska i Grzegorz Małyska. Obecnie zespół liczy 15 osób. Są to młodzi, utalentowani lubartowianie, uczniowie szkół i studenci: Magdalena Wiak, Karolina Bednarz, Justyna Wójcik, Diana Zbita, Jowita Antoniak, Anna Cybulska, Magdalena Sikora, Sylwia Tomasiak, Anna Furtak, Arek Chilczuk, Artur Jóźwiak, Marcin Bartoszek, Marcin Czop i Tomasz Skrzypek. Zbigniew Skrzypek nieustannie powtarza, że największym sukcesem zespołu jest to, że istnieje, że swoim śpiewem i modlitwą może ofiarować coś drugiemu człowiekowi.
W minionym tygodniu w naszej diecezji odnaleziono poszukiwany od 80 lat - obraz Józefa Mehoffera. Wisiał… w miejscu, którego nikt by nie podejrzewał. I kiedy na niego patrzę, widzę coś więcej niż historię sztuki. Widzę Ewangelię.
Na płótnie: Powstanie Warszawskie, mrok, cierpienie i dramat. A jednak – snop światła, Archanioł Michał i znak, że ostatnie słowo należy do Boga. I dokładnie o tym jest dzisiejsza Ewangelia: Jezus nie wybiera bezpiecznych dróg. Idzie do ziemi Zabulona i Neftalego – do miejsca najbardziej napiętego, poranionego, pogmatwanego. Bo On zawsze wchodzi w to, co w nas najsłabsze.
24 stycznia przypada dziewiąta rocznica śmierci, tragicznej śmierci Heleny Kmieć, służebnicy Bożej. W rozmowie z ks. Łukaszem Aniołem SDS, duszpasterzem Wolontariatu Misyjnego "Salvator" przybliżamy osobę tej młodej wolontariuszki misyjnej, a także rozmawiamy o tym, jak staje się ona wzorem do naśladowania na młodych ludzi.
Helena Kmieć pochodziła z Libiąża, mieście w Małopolsce, ale sympatyzowała z Ruchem Młodzieży Salwatoriańskiej i była zaangażowana w działania Wolontariatu Misyjnego "Salwator". - W 2012 roku nawiązała ona z nami kontakt i stała się wolontariuszką naszego wolontariatu misyjnego. Pomimo swojego młodego wieku, była osobą bardzo ambitną, pracowitą, zaangażowaną, a przede wszystkim była głęboko wierząca. Angażując się w nasz wolontariat postanowiła wyjechać na wolontariat do Boliwii - podkreśla ks. Anioła, przywołując tragiczny moment śmierci młodej misjonarki. - Była tam bardzo krótko, dopiero, co rozpoczęła swoją posługę misyjną. 24 stycznia 2017 roku dwóch napastników weszło do ochronki, gdzie posługiwała Helena. Jeden z nich zaatakował ją nożem, zadając jej 14 ciosów nożem.
Naszym zadaniem jest budowanie autentycznych relacji - pisze Ojciec Święty w Orędziu na 60 Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu. Jego hasłem są słowa: „Chronić ludzkie głosy i twarze”. Będzie on obchodzony w Polsce w trzecią niedzielę września, 20 września. Papież zaznacza, iż strzeżenie ludzkich głosów i twarzy oznacza strzeżenie osoby, jej godności i jej powołania do spotkania.
Twarz i głos są cechami unikalnymi, wyróżniającymi każdej osoby - ukazują jej niepowtarzalną tożsamość i są elementem konstytutywnym każdego spotkania. Starożytni dobrze o tym wiedzieli. Tak więc, aby zdefiniować osobę ludzką, starożytni Grecy używali słowa „twarz” (prósopon), które etymologicznie wskazuje na to, co znajduje się przed wzrokiem, miejsce obecności i relacji. Łaciński termin persona (od per-sonare) zawiera natomiast w sobie dźwięk - nie jakikolwiek dźwięk, ale niepowtarzalny głos konkretnej osoby.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.