Reklama

Wiadomości

Kocham Cię, Polsko, wciąż za mało...

Odkąd pamiętam, w moim rodzinnym domu wisiał portret Józefa Piłsudskiego siedzącego na koniu- Kasztance. Zapisało mi się również w głowie to, że w szkole podstawowej byłam zuchem. Z zapałem recytowałam prawa zucha. Największy wpływ wywarło na mnie to, iż zuch kocha Polskę. Wiele lat upłynęło, gdy krok po kroku uczyłam się, jak kochać swoją Ojczyznę.

[ TEMATY ]

100‑lecie niepodległości

P. Tracz / KPRM

TELERANEK, SZARO- BURE SANDAŁKI I MARZENIA O POMARAŃCZACH

Była piękna, grudniowa niedziela 1980 roku. Czekałam na rozpoczęcie teleranka. Telewizor jednak nie działał... Radio również milczało... Dopiero po jakimś czasie dowiedziałam się, że moje dzieciństwo upływa pod znakiem stanu wojennego. Miłość w rodzinie i mój wrodzony optymizm nie pozwalał się smucić. Jednak złe wspomnienia wisiały nade mną i moimi rówieśnikami jak fatum i powracały jak bumerang. Otrzymaliśmy kartki. Każdy człowiek miał przydzieloną swoją własną porcję: cukru, czekolady, mięsa, butów. Pamiętam, że za pierwsze kartki moja mama kupiła mi szaro- bure sandałki.Marzyłam o czerwonych bucikach, ale takich niestety nie było. Zawsze ja i moi rówieśnicy czekaliśmy z radością na Boże Narodzenie. Wiedzieliśmy, że tylko wtedy będziemy jedli pomarańcze i czekoladę.

,,SEANSE NIENAWIŚCI", MSZE ZA OJCZYZNĘ I BOHATER NASZYCH CZASÓW

Reklama

Dopiero po latach zrozumiałam, że żyliśmy wszyscy przytłoczeni szarością komunistycznego kraju, w którym jakiekolwiek próby stawienia oporu kłamstwu i złu, były odbierane jako prowokacja. Ludzie bardzo się bali przed wciągnięciem w jakąś niejasną dla nich grę. Od pokolenia moich rodziców dowiadywałam się pózniej, że wielu z nich żyło w stanie zgaszonej nadziei. Lękaliśmy się, czy kiedykolwiek jeszcze się przebudzimy. Pamiętam również dzień 19 X 1984. Ksiądz Jerzy Popiełuszko był na ustach wielu. W dziecięcym umyśle rodziło się tylko przekonanie, że musiał to być odważny i wielki człowiek, chociaż wówczas nie rozumiałam tego, czego dokonał. Bardziej interesowały mnie lalki i bajki. Zapamiętałam jedynie, że Msze za Ojczyznę odprawiane przez tego księdza nazywano ,,seansami nienawiści''.

W moim rodzinnym domu Księdza Popiełuszkę nazywano bohaterem i tak już zostało.

SŁOWIAŃSKI PAPIEŻ I ŚWIATŁO NADZIEI

Reklama

Co mogło więc dobrego wydarzyć się w tej końcówce XX wieku, gdy przynależność do partii była czymś godnym szacunku, a oddziały ZOMO krążyły pod oknami? Po latach dopiero widzę, jak wielki to był dar dla mnie i moich rówieśników, że byliśmy beztroskimi dziećmi. Gorzej mieli nasi rodzice. Musieli wszystko zdobywać, ,, wyszarpywać'' dla nas okruchy przysłowiowego chleba. Na dodatek starali się, by chociaż jakiekolwiek okruchy dobrych wspomnień pozostały w nas na zawsze, bo ciemności okryły mój kraj na długie lata. Znikąd nie było widać światła. Jednak Pan Bóg nad nami czuwał. Przechodziliśmy wszyscy przez swoiste Morze Czerwone i docieraliśmy do Ziemi Obiecanej. Cud wydarzył się już wcześniej: 16 X 1978 roku- kardynał Wojtyła został Papieżem. Mieliśmy więc swojego Ojca. Jednak nie od razu ten cud pojęliśmy. Moje dziecięce serce powoli zaczynało rozumieć wagę wydarzenia. Czułam, że Jan Paweł II popchnie nas ku dobru. Czułam to wszystko, gdy stałam smagana wiatrem, słońcem, czy deszczem wśród ludzi, którzy byli mi w jakiś sposób bliscy: na wielkich placach w Warszawie, Radzyminie, Płocku, Częstochowie i we Wrocławiu.

NORWID, ODKRYWANIE POLSKOŚCI I OAZY POKOJU

Pan Bóg wkomponowywał w mój życiorys wiele nierozerwalnie związanych ze sobą faktów, w ten sposób, że naukę patriotyzmu mogłam czerpać jak z otwartej księgi. W moim liceum, tak jak w tyglu, mieszały się ze sobą różne wartości. Jedni nauczyciele przytłoczeni lub nieumiejący wyrwać się ze szpon dyktatury komunistycznej pomijali ważne tematy. Ale byli i odważni. Moja wychowawczyni organizowała wycieczki do miejsc- ostoi polskości. Poznaliśmy Zamek Królewski w Warszawie, podążaliśmy uliczkami i zaułkami Starówki.Chodziliśmy śladami króla Stanisława Poniatowskiego i Zygmunta III Wazy. Wydawało się nam, że zaraz ktoś nas zawoła na obiad czwartkowy. Poznaliśmy warszawskie Powązki i zobaczyłam, gdzie odpoczywają ci, którzy wywalczyli nam wolność. Z polonistką dużo rozmawialiśmy, nie tylko na lekcjach, o Mickiewiczu, Słowackim, Sienkiewiczu i Prusie. Nie do końca rozumiałam jeszcze wtedy mickiewiczowskiego bohatera, który wołał: ,,Nazywam się Milion i za miliony cierpię". Patronem mojego liceum jest Cyprian Kamil Norwid. Codziennie wchodząc do szkoły byłam witana jego podobizną. Oczy wieszcza patrzyły odważnie, aczkolwiek trochę smutno. Kim byłeś Cyprianie? Nie rozumiałam cię nigdy do końca. Tacy są właśnie wielcy ludzie. Przeciętni ich nie pojmują, gdyby mogli ich zrozumieć, ci wielcy już nie byliby wielcy. Obok portretu umieszczony był napis: ,,Ojczyzna jest to wielki zbiorowy obowiązek". Miałam więc dużo czasu zastanawiać się, czym jest ów ,,zbiorowy obowiązek". Nie czyniłam tego nagminnie, lecz słowa wyryte na ścianie, wyryły się również w mojej głowie. Wielki Ty Norwidzie, ty wiedziałeś, czym jest miłość do własnego kraju. Emigracja wydobyła z ciebie to, co najpiękniejsze. Tęskniłeś, wierzyłeś byłeś odważny. ,,Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba podnoszą przez uszanowanie, tęskno mi , Panie". Powoli nas wszystkich wyzwalała prawda. Jezdziłam czasem z księdzem z naszej parafii do kościoła na Żoliborzu, gdzie mieszkał ks. Popiełuszko. W ludzi wstępowała odwaga. Oddziały ZOMO rozganiały niepokornych obywateli, ale podczas tych Mszy powtarzano jak mantrę, że musimy być silni. I tacy byliśmy. Do strudzonych, umęczonych serc zaczęła się wlewać nadzieja. Jak grzyby po deszczu rozwijały się różne ruchy i grupy przykościelne. Śpiewałam wraz z innymi oazowiczami:,, Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, Tej ziemi". Wędrowałam także w pielgrzymce do Ostrej Bramy. Po drodze mijaliśmy wzruszonych ludzi. Tęsknili do Polski. Była to Polonia mieszkająca w Wilnie i Ejszyszkach. Śpiewaliśmy: ,,a mury runą, runą, runą i pogrzebią stary świat''. Mur berliński runął: symbol zła, nienawiści i odcięcia. Żałuję tylko, że wiele rzeczy dowiadywałam się póżniej. Nikt nam nie powiedział o księdzu Mieczkowskim, który w 1920 roku odważnie rozgromił bolszewików. Nikt nam nie powiedział, że na probostwie w Wyszkowie ,,gościli" : Kohn, Dzierżyński i Marchlewski, a mieszkańcy miasta dzielnie stawili opór. Nikt nam również nie powiedział o niedalekim Cudzie nad Wisłą z 15 VIII 1920 roku.

,,NOSIMY SKARB W NACZYNIACH GLINIANYCH''

Dziś mamy wszystko i nie musimy walczyć z karabinem. Ale to, co łatwo przychodzi, łatwo również utracić. Obecnie szaleje także tzw. homo sowieticus, czyli człowiek ogarnięty nienawiścią do tego, co polskie. Człowiek taki ma w pogardzie święta narodowe, a wieloletnie tradycje nazywa konserwatyzmem. Jak więc kochać Polskę? Patriota jest to zwykły człowiek. Taki jak ja, czy ty. Patriota nie zapomina o modlitwie za swoją Matkę i nie pozwala dochodzić do władzy ludziom, którzy są oszustami. Patriota interesuje się historią i literaturą własnego kraju. Patriota sadzi kwiaty w swoim ogródku, aby nasz wspólny dom był coraz piękniejszy.

Dziś chcę Wam podziękować wielcy Polacy-Patrioci : św. Janie Pawle II, sługo Boży Stefanie Wyszyński, Adamie Mickiewiczu,Cyprianie Norwidzie, św. Maksymilianie Kolbe, biskupie Auguście Hlondzie, błog. Jerzy Popiełuszko, Marianno Popiełuszko, Barbaro Sadowska, Grzegorzu Przemyku...

Przekrój mojego życia, moje przemyślenia, ból i cierpienia mojej Ojczyzny splotły się w jedną refleksję: kocham Cię, Polsko,wciąż za mało Cię kocham. PRZEPRASZAM.

Dziś,gdy czytam mojemu dziewięcioletniemu synowi dzieje naczelnika Józefa Piłsudskiego,o tym, jak bardzo lubił herbatniki, placek ze śliwkami i gorącą, mocną herbatę, śmiejemy się, że to był taki zwykły człowiek. Siedzimy w ciepłym domu i przy palącym się ogniu w kominku zachwycamy się przyjaznią Piłsudskiego z białą niedzwiedzicą- Baśką Murmańską.Dziś z perspektywy czasu wszystko wydaje się takie słodkie i łatwe.

2018-11-09 09:06

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Upragniony dar

Niedziela toruńska 27/2020, str. IV

[ TEMATY ]

100‑lecie niepodległości

Lidzbark

Archiwum Urzędu Miasta i Gminy Lidzbark, Biuro ds. Promocji i Turystyki

Świętowanie setnej rocznicy powrotu do Macierzy

Trwająca pandemia utrudniła przystępowanie do sakramentów świętych wszystkim katolikom, na szczęście wielu spośród wierzących nie rezygnuje ze spotkań sakramentalnych. A może ktoś właśnie teraz odkrywa wiarę na nowo?

Jak to dobrze, że pośród zagubionego świata są jeszcze w naszych polskich rodzinach dzieci, które pragną spotkać się z Chrystusem Eucharystycznym w Komunii św. Ufajmy, że nie będzie to tylko chwilowe pragnienie.

Tęsknota najmłodszych

W Ewangelii czytamy o słowach i postawie Jezusa wobec dzieci. Apostołowie zabraniali dzieciom przychodzić do Jezusa. Mimo to On zawsze je przygarniał i podkreślał, że każdy z nas ma się stać jak dziecko. Ewangeliczne dzieci, mimo oburzenia Apostołów, nie rezygnują ze spotkania z największym ich Przyjacielem – Jezusem. Dziecko zdolne jest do wiary bezwzględnej i ufnej. Czy taką wiarę wynieśliśmy ze swego domu rodzinnego? Jeżeli tak, bądźmy wdzięczni swoim bliskim; jeżeli nie, uczmy się takiej wiary od dzieci.

Kiedyś ks. Józef Tischner w Krakowie powiedział kazanie dla dzieci. Opowiedział im o tym, co stworzył Bóg. Kiedy dzieci wymieniły po kolei wszelkie stworzenia, ksiądz zapytał: Które stworzenie udało się Panu Bogu najbardziej? Wówczas do mikrofonu podeszła mała dziewczynka i powiedziała: „To chyba ja”. Ksiądz ją pochwalił i powiedział: „Bardzo dobrze powiedziałaś! Bo przecież, gdy człowiek nie wierzy, że się udał Panu Bogu, to jest mu smutno i źle, i nie chce mu się żyć”. W oczach Pana Boga każdy z nas jest piękny, ważny i udany. Dziecięca wiara powinna być wzorem dla naszej, często rutynowej postawy wobec Boga. Podziwiam rodziny, które nie bacząc na przeciwności, pragną spełniać wymagania swej wiary i dążą do inicjacji chrześcijańskiej swych dzieci przez sakramenty. Cieszę się z dzieci, które Jezus pociąga swoją miłością, wzorem ich świętych poprzedników: św. Stanisława Kostki, św. Marii Goretti, św. Agnieszki, św. Dominika Savio i wielu innych świętych patronów.

Wiarą dziecka Bożego wyróżniała się w otoczeniu bł. Maria Karłowska, o czym świadczą modlitwy zapisane w tekstach rekolekcyjnych dla sióstr pasterek: „O Jezu w Przenajświętszym Sakramencie, jak mi daleko jeszcze do świętości! Jak mało staram się naśladować Cię w życiu Twoim, w Tabernakulum, na Ołtarzach naszych! Wybacz, o mój drogi Oblubieńcze, wybacz! Ty widzisz szczerość żalu mego, boleść duszy mojej i postanowienie moje, aby Cię odtąd prawdziwie pocieszać w Najświętszym Sakramencie utajonego, naśladując Twoje życie poświęcenia się. Błogosław moją dobrą wolę i użycz mi łaski, abym do śmierci wierną została temu pragnieniu!”.

Nie pozwólmy, by wszechobecne reklamy, gry komputerowe, internet i mass media kształtowały duchowość naszych dzieci. Nieważne, ile mamy lat... Obudźmy w sobie dziecko ufne wobec Boga, otwarte na Jego działanie, wszak wszyscy jesteśmy Jego umiłowanymi dziećmi – jak Jezus.

Drogowskaz młodości

Wiara nie jest czymś danym raz na zawsze, trzeba się o nią troszczyć, dbać o jej rozwój. W życiu człowieka są etapy, gdy wiara jest pewna, ale są też dni zwątpienia czy osłabienia. Poszukiwanie Boga stanowi część drogi wiary. Prawdziwie wierzącym jest ten, kto chce wzrastać mimo bólu i trudności. Żywa wiara często narażana jest na kryzysy i poddawana próbie. Doświadczają tego wszyscy, a szczególnie młodzi ludzie. Okres dorastania jest czasem decyzji, wyborów, szukania i powątpiewania.

Najważniejszy wymiar wiary przedstawił na zakończenie XX Światowego Dnia Młodzieży Ojciec Święty Benedykt XVI, gdy sprawował Eucharystię na błoniach Marienfeld pod Kolonią dla około miliona osób. W homilii papież przybliżył tajemnicę Eucharystii i jej znaczenie w życiu chrześcijanina, Kościoła i świata. „Drodzy Młodzi! On [Chrystus] jest w nas — powiedział Ojciec Święty — a my w Nim. Jego dynamika udziela się nam, a przez nas chce dotrzeć do innych, aż ogarnie cały świat, aby Jego miłość stała się dominującą miarą świata... Okazujcie to ludziom, okazujcie to światu, który czeka właśnie na takie świadectwo uczniów Jezusa Chrystusa i przede wszystkim dzięki świadectwu waszej miłości może odkryć gwiazdę, za którą idziemy. Idźmy naprzód z Chrystusem i żyjmy, prawdziwie adorując Boga! Amen”.

Jezus w Eucharystii pragnie być drogowskazem dla młodego człowieka. Obyśmy potrafili przychodzić z pomocą młodym ludziom i stawali się narzędziem Pana na drodze ich poszukiwań największych wartości.

Eucharystia, jako największy Dar i Skarb dany nam od Boga, powinna zajmować pierwsze miejsce w życiu każdego człowieka wierzącego.

Kotwica wątpiących

Ksiądz Norbert Sarota w swym artykule Eucharystia w naszym życiu zauważa, że osoba wątpiąca w Eucharystię należy do najbardziej nieszczęśliwych, gdyż nie jest w stanie pojąć Wielkiego Cudu pochylenia się Bóstwa nad człowieczeństwem. I dodaje, że „sam najświętszy Bóg wydaje się w nasze ręce, a prawdę tę potwierdzają słowa wypowiadane przez kapłana w czasie sprawowania liturgii eucharystycznej: Oto wielka Tajemnica wiary. Jakże absurdalne w tym świetle wydają nam się wymówki osób, które nie uczestniczą w największym Darze Pana, jakim jest Eucharystia”.

W Wieczerniku – według ks. Saroty – rodzi się dla świata nowa obecność Chrystusa, która jest owocem Jego śmierci – Eucharystia. Chrystus uobecnia się wszędzie tam, gdzie wypowiadane są święte słowa ustanowienia. Podczas Mszy św. wraz z kapłanem jesteśmy świadkami tego, że Eucharystia rodzi prawdziwą miłość, jest przedłużeniem tajemnicy Wcielenia Chrystusa. Świadczymy również, iż przez Eucharystię stale powraca i odnawia się w sposób sakramentalny odkupienie świata. Do tego Sakramentu najgłębszego ukrycia się Boga, każdy człowiek zbliża się dzięki swojej wierze. Wtedy też Eucharystia staje się dla nas źródłem wszelkich łask, z których czerpiemy siłę i moc do codziennego życia, kształtuje nasze życie duchowe i wyraża naszą miłość do Kościoła. Drogą pogłębiania życia wewnętrznego jest adoracja, która pozwala nam głębiej zapuścić korzenie w miłości Chrystusa i wzmacnia w nas postawę miłości i oddania Bogu oraz bliźnim.

Błogosławiona Maria Pasterka zachęcała swoje siostry do dobrego przygotowania serca dla przychodzącego w Komunii św. Pana. Eucharystia jako największy Dar i Skarb dany nam od Boga powinna zajmować pierwsze miejsce w życiu każdego człowieka wierzącego, bowiem tylko ona może przedłużyć nasze życie w szczęśliwą wieczność. Czy potrzeba nam więcej argumentów, by uczestniczyć w Eucharystycznej Uczcie Miłości i zapraszać do udziału w Niej swoich bliskich? Świadomi ogromnej odpowiedzialności za Kościół, świat i nieskończone Boże dary, na czele których Pan daje nam Eucharystię, zabiegajmy usilnie nie tylko o obecność ludzi wierzących w naszych świątyniach parafialnych na Mszy św., ale i godny i pełny ich udział, o jakim pouczała swoje nowicjuszki bł. Matka Maria: „Mój Boże daj, abym obecną była na tej Mszy św. z całym nabożeństwem, jakiego ode mnie wymaga prawdziwa obecność Chrystusa Pana, który jest w Niej ofiarowany”.

CZYTAJ DALEJ

Ostatni dzień na Pieszej Pielgrzymce Wrocławskiej

2020-08-11 00:16

Michalina Stopka

40. Piesza Pielgrzymka Wrocławska na Jasną Górę dobiegła końca. Ostatniego dnia pątniczego szlaki w “Sztafetę Maryi” włączyła się grupa 6 - Brzeg, Brzeg Dolny, Wołów oraz grupa 7 - Strzelin, Kąty Wrocławskie, Wrocław - Nowy Dwór.

Pielgrzymi musieli wcześnie rano wyjechać ze swoich domów, aby na 6:30 stawić się w kościele pw. św. Michała Archanioła w Blachowni. Tam po otrzymaniu błogosławieństwa od ks. bpa Jacka Kicińskiego wyruszyli na pielgrzymkowy szlak.

Pierwszy etap prowadził do Częstochowy - Gnaszyna:

GALERIA ZDJĘĆ nr 1

Drugi etap z Częstochowy Gnaszyna do Częstochowy Kawodrza:

Trzeci etap prowadził na Jasną Górę:

GALERIA ZDJĘĆ nr 2

I pielgrzymi na Jasnej Górze:

GALERIA ZDJĘĆ nr 3

Pozdrowienia od "Orzecha".

Po Mszy św. w sali o. Kordeckiego odbyło się dziękczynienie za 40 lat pielgrzymowania z Wrocławia. Prowadził je o. Krzysztof Piskorz oraz zespół N.O.E,

GALERIA ZDJĘĆ 4

CZYTAJ DALEJ

Kard. Burke: odmowa udzielenia komunii niektórym katolickim politykom jest dla nich przysługą

2020-08-11 21:08

[ TEMATY ]

Kard. Raymond Burke

BP KEP

Kard. Raymond Burke zwrócił uwagę, że wielu czołowych amerykańskich polityków z Partii Demokratycznej, którzy deklarują, że są katolikami, otwarcie zaprzecza nauce Kościoła w takich kwestiach jak aborcja czy tzw. jednopłciowe małżeństwa. Komentarzy życia politycznego w USA przypominają przed listopadowymi wyborami, że kluczem do sukcesu dla kandydata do prezydenckiego fotela jest przekonanie do siebie większości katolików.

Były metropolita Saint Louis przyznał w rozmowie z FoxNews, że to skandal, iż tak wielu katolików na Kapitolu regularnie wspiera prawodawstwo stojące w sprzeczności z nauczaniem Kościoła. W ten sposób, jak zaznacza, źle reprezentują katolickie wyznanie, przedstawiając je w fałszywym świetle.

Były prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej zaznaczył, że prezydenccy kandydaci wyznający kontrowersyjne z katolickiego punktu widzenia poglądy nie powinni otrzymywać komunii świętej, gdyż nie są w jedności z Chrystusem. Zdaniem purpurata, brak zgody na udzielenie im komunii jest w ich największym interesie, gdyż w innym przypadku politycy ci popełniają świętokradztwo. „To nie jest kara. To tak naprawdę przysługa czyniona tym ludziom” – dodał kard. Burke.

W szczególności wskazał na ubiegającego się o Biały Dom Joe Bidena – często podkreślającego swój katolicyzm – który rok temu zmienił zdanie w kwestii poparcia tzw. poprawki Hyde’a, ograniczającej aborcję z kieszeni podatnika. Choć przez wiele lat twierdził, że wiara nie pozwala mu być za aborcją finansowaną przez państwo, teraz powtarza za swymi kolegami partyjnymi, że jest za nieograniczonym zabijaniem dzieci nienarodzonych.

Kardynał wezwał również demokratyczną senator z Kalifornii Kamalę Harris do przeprosin za to, że podczas przesłuchania zarzuciła sędziemu federalnemu Brianowi Buescherowi, iż należy do Rycerzy Kolumba. Zdaniem tej prawniczki pochodzenia hinduskiego i jamajskiego, dyskredytujące dla tej świeckiej organizacji katolików jest to, że składa się tylko z mężczyzn, sprzeciwia się prawu kobiet do aborcji oraz potępia jednopłciowe małżeństwa.

„To jest całkowicie nie do przyjęcia. Bez względu na to, czy jesteś katolikiem czy nie, jako obywatel musisz spojrzeć na tego rodzaju oświadczenie i powiedzieć, że nie jest to osoba, którą chcesz, by była przywódcą twojego kraju” – dodał hierarcha, który przy okazji podkreślił, że choć wielu postrzega go jako wroga papieża Franciszka, jest to bardzo dalekie od prawdy. Przypomniał, że nigdy nie powiedział nic, co byłoby pozbawione szacunku dla Ojca Świętego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję