Opłatek u Sybiraków

Elżbieta Adamczyk

Bądź na bieżąco!

Koło Śródmieście-Polesie Łódzkiego Oddziału Związku Sybiraków wraz z jego prezesem Feliksem Milanem było organizatorem spotkania opłatkowo-noworocznego w Restauracji „Art-Deco” przy ul. Legionów 81. Wśród zaproszonych gości byli m.in.: o. prof. Albert Szczesiul - franciszkanin, przyjaciel Koła, wiceprezydent miasta Mirosław Orzechowski, komendant Garnizonu Łódź WP, Stanisław Jurkin - prezes Łódzkiego Oddziału Związku Sybiraków, a także przedstawiciele Wyższego Seminarium Duchownego, ZHR i Muzeum Tradycji Niepodległościowych. Abp Władysław Ziółek przesłał zgromadzonym list z serdecznymi życzeniami. Licznie przybyłym członkom Koła Śródmieście-Polesie we wspólnym śpiewaniu kolęd pomagał Chór Sybiraków.
Przełamano się opłatkiem i życzono sobie nawzajem zdrowia oraz dobrego samopoczucia. Nic dziwnego, ponieważ z upływem lat właśnie tego najbardziej potrzebują byli zesłańcy - dziś w większości ludzie w zaawansowanej „jesieni życia”, choć młodzi duchem i nadal niezwykle aktywni. Spotkanie, jak to zwykle bywa, stanowiło także okazję do wspomnień oraz wymiany informacji i rozmów przy obficie zastawionym stole.
Dwa dni później z Sybirakami w Łódzkim Oddziale Związku spotkał się bp Adam Lepa.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2005-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Odpowiedź chorego odsłania samotność: „nie mam człowieka”

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

U Ezechiela woda wypływa spod progu świątyni i kieruje się na wschód, ku stepom Arabah. Prorok żyje na wygnaniu nad Kebarem, a rozdziały 40-48 powstają po upadku Jerozolimy. Wcześniej księga opisuje odejście chwały Pana ze świątyni (Ez 10-11) i jej powrót (Ez 43). Kierunek wschodni przypomina o drodze tej chwały. W Ez 11,23 odchodzi ona ku wschodowi, w Ez 43 wraca od strony wschodu. Teraz pojawia się znak życia, który wychodzi spod progu, po prawej stronie, na południe od ołtarza. Przewodnik z sznurem mierniczym odmierza cztery razy po tysiąc łokci. Woda rośnie bez dopływów po drodze: kostki, kolana, biodra, aż staje się nurtem nie do przejścia. Hieronim zauważa okrężną drogę przez bramę północną i widzi w niej obraz trudu dojrzewania wiary. Hieronim przywołuje wariant Septuaginty, gdzie przy kostkach pojawia się „woda odpuszczenia” (aqua remissionis). Łączy to z obmyciem, które usuwa grzech i otwiera drogę wiary. Zwraca uwagę na tłumaczenie słowa „kostki” jako ἀστράγαλοι (astragaloi) u Akwili, Symmacha i Teodocjona. Następny etap prowadzi do „zgięcia kolan”, znaku czci i modlitwy. Później pojawia się poziom lędźwi, który Hieronim wiąże z oczyszczeniem sfery pożądliwości i z nauką o uświęceniu ciała. Woda płynie ku zasolonemu „morzu”, rozumianemu jako Morze Martwe, i je uzdrawia. W miejscu śmierci powstaje obfitość ryb. Po obu brzegach rosną drzewa owocujące co miesiąc; owoc staje się pokarmem, liście służą jako lekarstwo. Prorok nawiązuje do ogrodu z Rdz 2, a Hieronim łączy te wody z proroctwem Zachariasza o „wodzie żywej” oraz ze słowami Jezusa o wodzie żywej w J 4 i J 7.

CZYTAJ DALEJ

40 pytań Jezusa: „Czy widzisz tę kobietę?”

2026-03-15 21:00

Red.

[ TEMATY ]

Niezbędnik Wielkopostny 2026

40 pytań Jezusa

pixabay.com

Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.

Jezus uczy patrzeć sercem, nie oceną. Boże spojrzenie sięga głębiej niż etykiety.

CZYTAJ DALEJ

Co mówił św. Jan Paweł II o mocy modlitwy w Wielkim Poście?

2026-03-17 15:29

Vatican News

Vatican News

Jan Paweł II o mocy modlitwy

Wielki Post musi pozostawić w naszym życiu silny i nieusuwalny ślad – mówił Jan Paweł II podczas swego pierwszego Wielkiego Postu w Watykanie. Ubolewając nad zanikiem praktyk wielkopostnych, podkreślał szczególne znaczenie modlitwy. Definiował ją w sposób najbardziej radykalny. Nie jako naszą rozmowę z Bogiem, ale zjednoczenie ze Słowem Odwiecznym. W archiwach Watykanu zachowało nagranie słów, które Jan Paweł II skierował wówczas do Polaków.

„Pragnę, ażeby w Polsce wiele się modlono i w czasie Wielkiego Postu, i poza Wielkim Postem, zawsze, żeby wiele się modlono, żeby polskie słowo modlitwy włączało się w to odwieczne Słowo, które stało się ciałem i które łączy, jednoczy modlitwy wszystkich ludzi, wszystkich narodów, wszystkich języków. I swoim odwiecznym Słowem przemawia do Ojca naszego, który jest w niebie. Taka jest głębia, taka jest tajemnica modlitwy. Niech ta tajemnica nigdy nie przestanie być udziałem polskich serc” – prosił Jan Paweł II.

CZYTAJ DALEJ

Reklama