7 transportów darów powędrowało w 2004 r. z płockiej diecezji do katolickich parafii w Bobrujsku, Żłobinie i Głusku na Białorusi. W darach tych znalazły się, m.in.: ubrania, środki chemiczne, żywność, materiały budowlane, a także paramenty i szaty liturgiczne, komunikanty, modlitewniki, różańce i medaliki. Do Białorusi przekazane zostały także ofiary pieniężne. W pomoc dla białoruskiego Kościoła katolickiego włączyły się: Wydział Duszpasterski Kurii Diecezjalnej, Papieska Unia Misyjna, Caritas Płocka, Urząd Miasta, Supermarket OBI, Hurtownia RIS, a także niektóre parafie naszej diecezji oraz osoby prywatne. Koordynatorem tej pomocy jest Józef Gutowski.
Jak informuje ks. Henryk Okołotowicz, pracujący w parafii w Bobrujsku, sytuacja ekonomiczna na Białorusi jest bardzo ciężka. Mieszkańcy często przez 10 miesięcy nie otrzymują pensji, renty czy emerytury. „Dzięki Bogu - dodaje ks. Okołotowicz - jest jednak Polska, która w rozmaity sposób nam pomaga”. Darami otrzymanymi z Polski ks. Okołotowicz dzieli się także z mieszkańcami innych parafii na Białorusi. W Bobrujsku, podobnie jak i w wielu innych białoruskich parafiach trwa remont kościoła odzyskanego od władz. Dlatego każda, nawet najmniejsza ofiara materialna jest tam bardzo potrzebna.
1 października 2000 r., w strugach deszczu, na Placu św. Piotra w Rzymie Jan Paweł II kanonizował sudańską dziewczynę.
Była niewolnicą. Zabrano jej wszystko. Cały dziecięcy świat. Zapomniała nawet swojego imienia, bo przeżycia związane z niewolą były silniejsze niż pamięć o sobie. "Bakhitą", tzn. "Szczęśliwą", nazwali ją łowcy niewolników. Aż do śmierci pamiętała ciężar łańcuchów na nogach. Dlaczego została nazwana "Szczęśliwą"? Może szczęściem
okazało się dla niej to, że żyła w dobie, gdy kończył się czas czarnego niewolnictwa?
Pierwsza dzisiejsza perykopa pochodzi z części księgi Izajasza związanej z czasem po wygnaniu. W Jerozolimie trwa modlitwa i post, a równocześnie w życiu społecznym zostają rany biedy i ucisku. Wcześniejsze wersety rozdziału mówią o poście, który idzie w parze z wyzyskiem i kłótnią. Prorok rozbija tę sprzeczność i porządkuje pojęcie pobożności. Nazywa ją przez konkret. To dzielenie chleba z głodnym, przyjęcie biednych tułaczy pod dach, okrycie nagiego, nieodwracanie się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc chodzi o odpowiedzialność, która zaczyna się najbliżej. W tej księdze kult i sprawiedliwość idą razem. Nie da się ich rozdzielić.
Podczas rozważania przed modlitwą Anioł Pański, Leon XIV wskazał: „Jezus jednak głosi nam Boga, który nigdy nas nie odrzuci, Ojca, który strzeże naszego imienia, naszej wyjątkowości. Każda rana, nawet głęboka, zagoi się, jeżeli przyjmiemy słowo Błogosławieństw i na nowo wyruszymy drogą Ewangelii”.
Leon XIV, nawiązując do niedzielnej Ewangelii – w której Jezus mówi „o soli ziemi i światłości świata” – powiedział, że „prawdziwa radość nadaje smak życiu i wydobywa na światło to, czego wcześniej nie było”. Ta „radość” płynie z „pewnego stylu życia, ze sposobu zamieszkiwania ziemi i wspólnego życia”. To życie jest w Jezusie i ono nadaje nową jakość.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
