Polsko-niemieckie turnusy w Polsce odbędą się w ośrodku parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Łagowie Lubuskim. W połowie maja po raz drugi do Łagowa przyjechali goście z Niemiec, by zobaczyć ośrodek, poznać miejscowość, warunki i możliwości realizacji wakacyjnego programu. Podczas spotkania dopracowane zostały szczegóły programu i regulaminu polskich i niemieckich turnusów wakacyjnych. Było to również pierwsze spotkanie integrujące kadrę wychowawców, którzy już niedługo rozpoczną pracę z dziećmi i młodzieżą. Niemieckie turnusy, podobnie jak w latach ubiegłych, odbędą się w Annahütte - w ośrodku dla dzieci i młodzieży prowadzonym przez Aktion Umwelt für Kinder.

Polsko-niemiecka integracja

Pomysł stworzenia polsko-niemieckiego projektu wakacyjnego zrodził się w roku 2001. Od tego czasu w integracyjnych turnusach podczas wakacji uczestniczyło 150 osób. Co roku wzrasta liczba uczestników turnusów wakacyjnych, w tym roku powiększy się ona o kolejne 120 osób. Aby akcja wakacyjna przebiegała jeszcze sprawniej, polscy wolontariusze-wychowawcy zaproszeni zostali do Niemiec na specjalistyczne szkolenie „pedagogiki wspólnych przeżyć”. W seminarium pt. Teoretyczne i praktyczne wprowadzenie do pedagogiki wspólnych przeżyć wzięło udział dziesięć osób z naszej diecezji. Spotkanie to odbyło się w marcu w Mitterfimensreut (Bawaria). Znaczenie pedagogiki wspólnych przeżyć dla pracy z młodzieżą, wyjaśnienie znaczenia refleksji dla tej metody, poznanie jej cech i elementów podstawowej aktywności to tylko niektóre poznane przez seminarzystów zagadnienia. Swoją wiedzę teoretyczną mogli ugruntować podczas gier interakcyjnych oraz ćwiczeń praktycznych, np. z teorii orientacyjnej w terenie. Uczestnicy na co dzień wykorzystują zdobyte tam wiadomości i doświadczenie podczas pracy z dziećmi i młodzieżą w świetlicach.

OgraniczyĆ słowa

Program ten jest prawie nieznany w Polsce, a stanowi ciekawą formę aktywnego wypoczynku i rozwoju. Pedagogika wspólnych przeżyć nie ma nic wspólnego ze „szkołami przetrwania” - zapewniają kontynuatorzy dzieła Kurta Hanna, niemieckiego pedagoga, który na początku XX w. w Anglii stworzył szkoły kładące nacisk nie tylko na przekazywanie wiedzy, ale również na kształtowanie charakteru i osobowości ucznia. Stworzona przez niego pedagogika polega przede wszystkim na stawianiu przed uczestnikami zadań, przed którymi w zwykłym życiu nie stanęliby. Trzeba np. przejść drogę z zawiązanymi oczyma, a potem przejść ją jeszcze raz, ale już patrząc, namalować obraz, przekroczyć pajęczynę uplecioną z lin, zbudować most przez strumień i przejść po nim, albo wspiąć się leśnymi bezdrożami lub wskazać komuś drogę. To sprawia, że w uczestnikach ujawniają się możliwości dotąd ukryte. K. Hann przeciw takim chorobom społeczeństwa, jak: brak ludzkiego współczucia, utrata odpowiedzialności osobistej, upadek sprawności, jaką wraz z wygodą niesie cywilizacja, wszelkie używki, brak spontaniczności, inicjatywy i kreatywności wśród młodych ludzi, proponował swoją „terapię przeżycia”, która miała za cel przełamywanie się uczestnika, uczenie współodpowiedzialności oraz kreatywności w myśleniu i działaniu. W tej metodzie urzeczywistnia się prawda, że jeśli ludzie muszą ze sobą współdziałać, wówczas zaczynają się nawzajem rozumieć.
Metodę tę doskonale wykorzystywać można w pracy z dziećmi, które przeżywają w życiu jakieś trudności. Zarówno Aktion Umwelt für Kinder, jak i Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej pracują z dziećmi pochodzącymi z rodzin ubogich, które doświadczają wielu trudnych sytuacji w swoim środowisku.
„Słowa trzeba ograniczać, a stwarzać takie sytuacje, które zapewnią bezpośredni kontakt uczestników ze sobą, pozwolą wejść w relacje z naturą, wyzwolą silne emocje i zaktywizują zupełnie nieuświadamiane, niekiedy tłumione siły i możliwości” - pisał Kurt Hann. W przypadku integracyjnych turnusów polsko-niemieckich teoria ta sprawdza się doskonale. Dla młodych ludzi najważniejsza staje się droga, którą trzeba wspólnie przebyć, aby osiągnąć wytyczony cel - na dalszy plan schodzą np. problemy z porozumiewaniem się.