Red. Lidia Dudkiewicz: - To ostrzegawcze i pouczające „Memento” wymownie rozbrzmiewa w Środę Popielcową, u progu Wielkiego Postu: „Memento, homo, quia pulvis es et pulverem reverteris” - „Pamiętaj, ześ jest prochem i w proch się obrócisz”.

Br. Stanisław Rybicki FSC: - To pokorne wyznanie zbliża człowieka do Wszechmocnego Boga. Opętanego przez demona pychy Konrada ratuje od zguby pokorna modlitwa księdza Piotra, gdy w ślad za Abrahamem, mówił:
Panie! Czymże ja jestem przed Twoim obliczem?/ Prochem i niczem;/ Ale gdym Tobie moję nicość wyspowiadał,/ Ja, proch, będę z Panem gadał./
Przedwieczny Bóg z Boga, stawszy się człowiekiem, „uniżył samego siebie”, by dać człowiekowi udział w swoim bóstwie. Jakże więc ambiwalentnie brzmi to zawołanie: „Hominem te, memento!”. I wtedy ta dwojakość jest szczytną nobilitacją: „Człowiek - to brzmi dumnie!”. Źródłem tej dumy, a raczej obdarowania, jest pokora Syna Bożego i tych, co z Jego Matką śpiewają: „Pan... wywyższył pokornych”.

- „Ecce homo!” - deklaruje Rzymianin-sędzia, wskazując ubiczowanego w cierniowej koronie.

- Prorocy Starego Testamentu stopniowo odkrywali godność „Anawim” (ubogich), zanim Ewangelia w osobie Chrystusa ukaże wielkość tych, co w Niego wierzą i przyjmują Jego naukę, iż ten, co się uniża, będzie wywyższony, podczas gdy dumny faryzeizm zasługuje na potępienie. Ten, co swym uczniom w Wieczerniku, również Judaszowi, umywał nogi, wzywa nas, abyśmy także nawzajem sobie nogi umywali, świadcząc bliźnim usługi chrześcijańskiej miłości. Wiemy, że Ten, co nas sądzić będzie, utożsamia się z małymi, akcentując ich wielkość: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40). „Hominem te, memento!”. On wciela się niejako w swoich najmniejszych.
Niełatwo jest nam w szarej codzienności widzieć tę prawdę. Do tego potrzebny jest wzrok wiary. O tym wzroku wiary mówi Boski Nauczyciel w Kazaniu na Górze: „Szczęśliwi czystego serca, albowiem będą oglądać Boga” w drugim człowieku (Mt 5, 8). „Hominem te, memento!”.
Słowo, które stało się człowiekiem, uniżając siebie, gloryfikuje ludzką naturę.

- Dziękuję za rozmowę.