Jednym z najważniejszych celów działalności Stowarzyszenia Rodzin Katolickich jest wspomaganie rodzin w wychowaniu dzieci. Wobec nasilających się od lat wpływów zewnętrznych - zwłaszcza mediów, środowiska rówieśniczego, maleje autorytet rodziny, w tym szczególnie ojca, w procesie wychowania dzieci. Daje o sobie też znać brak jednolitego programu wychowawczego pomiędzy rodziną, szkołą i środowiskiem.
Bardzo istotnym problemem jest przygotowanie młodego pokolenia do życia w rodzinie, tj. do odpowiedzialnego wypełnienia obowiązków małżeńskich i kolejno rodzicielskich. Bez wątpienia najlepszym sposobem jest świadectwo życia rodziców, kiedy to zachodzi zgodność między słowami a czynami. Przykład małżeństwa kochającego się, służącego sobie z pokorą w trudach codziennego dnia, oddającego się całym sercem problemom swoich dzieci, jest najlepszą metodą wychowania do życia w rodzinie.
Od lat toczy się spór o kształt realizowanego w szkole przedmiotu „Wychowanie do życia w rodzinie”. Środowiska katolickich rodzin słusznie usilnie zabiegają, aby to nauczanie obejmowało wszelkie sfery życia człowieka i rodziny, również i sferę płciowości. Byłoby wielkim uproszczeniem gdyby przedmiot ten został ograniczony do wychowania seksualnego, jak chciałyby koła liberalne i lewicowe.
Uczestnictwo w zajęciach „Wychowania do życia w rodzinie” jest dobrowolne, zależne przede wszystkim od woli rodziców. Dyrekcja szkoły jest ustawowo zobowiązana na początku roku szkolnego do zapoznania rodziców z programem zajęć, pomocami, jakie będą wykorzystywane w procesie nauczania oraz do przedstawienia im nauczyciela prowadzącego zajęcia. Rodzice z kolei mogą dopytywać o szczegóły co do powyższych kwestii jak i o kwalifikacje nauczyciela oraz jego poglądów w tej materii. Ostateczną decyzję podejmują rodzice składając oświadczenia czy decydują się aby ich dziecko uczestniczyło w powyższych zajęciach. Bardzo więc istotną kwestią jest poznanie osobowości nauczyciela prowadzącego zajęcia. Stowarzyszenie Rodzin Katolickich inspirując powstanie Studium Życia Rodzinnego stworzyło możliwość dopełnienia wykształcenia pedagogicznego o problematykę rodzinną, dając tym samym podstawy teoretyczne do prowadzenia zajęć z zakresu „Wychowania do życia w rodzinie” w duchu i w zgodzie z nauką Kościoła. Duża grupa osób tak przygotowana podjęła już tego typu zajęcia z dziećmi i młodzieżą.
Winniśmy więc jako rodzice zainteresować się od kogo nasze dzieci będą czerpały tak ważną wiedzę dotyczącą przygotowania do dojrzałego życia. Czy będzie to w zgodzie z naszym sumieniem i poglądami, z naszym wychowaniem religijnym i narodową tradycją.
„Rodzice, ponieważ dali życie dzieciom, mają pierwotne, niezbywalne prawo i pierwszeństwo do wychowania potomstwa i dlatego muszą być uznani za pierwszych i głównych jego wychowawców”
(Karta Praw Rodziny)

Skorzystajmy z tych uprawnień i podejmijmy odpowiedzialność, aby tak ważne kwestie wychowawcze odbywały się przy naszym aktywnym współudziale.
Szczęść Boże!