Witam Szanowną Redakcję! Chciałabym się podzielić moim doświadczeniem radzenia sobie z trudnościami małżeńskimi przez próby budowania mocnej więzi z Panem Bogiem, w oparciu o łaskę Bożą, którą otrzymałam w sakramencie małżeństwa. Staram się w moich myślach i działaniach pytać: Panie Jezu, czy powinnam tak reagować w konkretnej trudnej relacji z moim mężem?

Ja nie przyłączyłam się do tego „rozwoju duchowego” mojego męża pod kierunkiem suspendowanego kapłana. Ale też nie odeszłam od męża. Każde z nas jest dzieckiem Bożym. Przy mnie i przy moim mężu jest ten sam Pan Bóg. Mąż i ja tak samo zmierzamy ku wieczności, choć każde z nas osobno. Cieszę się, że żyjemy, i obym umiała zawsze odczytywać plan Boży wobec mnie i nie uległa pokusie w trudnościach. (Marianna )

Ten list pasowałby do cyklu w dodatku Bliżej Życia z Wiarą pt. „Bajki dla dorosłych”. Opowiada on m.in. o Pawle i Gawle, którzy „w jednym stali domu…”. Tylko że tym razem to nie jest bajka….

Pani Marianna oczekuje, że może ktoś podzieli się z nią własnymi doświadczeniami z podobnej sytuacji. Nie ukrywa, że to jest ciężkie życie, i że tylko głęboka wiara w Boga trzyma ją „w pionie”.

Osobiście znam katolicką rodzinę z trojgiem dzieci, spośród których syn poznał dziewczynę z takiej sekty, co skończyło się małżeństwem i całkowitym odseparowaniem się chłopaka od własnej rodziny, ku rozpaczy bliskich.

Latem sekty (bo o tym też jest ta historia) aktywizują się i zastawiają sidła szczególnie na młodzież. Czego młodzi poszukują w sektach, co może ich spotkać na tej drodze i jak ich uświadamiać, że to nie jest dobra droga do zbawienia? Zainteresowanych odsyłam do p. Roberta Tekielego, który jest znawcą tego tematu, a także założył Telefon Zaufania dla osób poszukujących pomocy.