Duchowe manewry, czyli rekolekcje w środku lata, zwiedzanie katedry przez dzieci i dorosłych, pokazy organowe dedykowane zarówno najmłodszym, jak i dużo starszym, koncerty, targi żywności tradycyjnej i regionalnej oraz rękodzielnictwa – to tylko część atrakcji towarzyszących Jakubowym uroczystościom odpustowym w Szczecinie.
Powrót do tradycji
Święty Jakub już od ponad 800 lat jest patronem szczecińskiej katedry. Zdziwienie może wywołać fakt, że dopiero w 2009 r., we współczesnej historii tego sakralnego przybytku i powstałej przy nim wspólnoty, z okazji odpustu zorganizowano po raz pierwszy Jarmark Jakubowy, którego nazwa zdążyła się już utrwalić w języku potocznym. Jarmark św. Jakuba błyskawicznie zyskał uznanie nie tylko samych parafian i regularnie odwiedzających to miejsce gości. Stał się ważnym wydarzeniem o charakterze społeczno-gospodarczym, a także religijno-kulturalnym. Dziś nie tylko przykatedralny plac wypełniony jest dziesiątkami stoisk, na których oferowane są przeróżne specjały i misterne wyroby rzemieślnicze. Tysiące gości spaceruje przylegającymi do katedry uliczkami, które w trakcie „dni Jakubowych” przypominają kolorowy, tętniący niezwykłym dynamizmem potok różnorodności.
Współczesna propozycja w sposób bezpośredni nawiązuje do średniowiecznej tradycji jarmarków odpustowych. Najważniejszym wydarzeniem jarmarku, a co kilka lat także jego zwieńczeniem, jest odpustowa Msza św. odprawiana w bazylice katedralnej. W tym roku uroczystej Eucharystii w Jakubowe święto przewodniczył abp Antonio Guido Filipazzi, nuncjusz apostolski w Polsce, który jest reprezentantem Ojca Świętego i Stolicy Apostolskiej wobec Kościoła lokalnego i władz państwowych. Rekolekcje Jakubowe poprowadził ks. kan. dr Sławomir Zyga, kanclerz Kurii.
Coś dla duszy i coś dla ciała
Niezwykle atrakcyjny jest również wymiar pozaliturgiczny towarzyszący odpustowym uroczystościom ku czci św. Jakuba Apostoła w centrum stolicy Pomorza Zachodniego. Dziś, jak przed setkami lat, forma wspólnej i osobistej modlitwy, liturgicznej celebracji oraz handlowania i zabawy została przez mieszkańców zaakceptowana i jest wręcz oczekiwana. Oczywiście, obecnie to połączenie tradycji ze współczesnością namacalnie obrazuje ugruntowany przez wieki związek przedsięwzięć gospodarczych, religijnych i kulturalnych. Wystawcy, wśród których istotne miejsce zajmują ludowi artyści, kontynuatorzy kulinarnego dziedzictwa z różnych regionów, zespoły folklorystyczne, rzemieślnicy, tworzą – jak podkreślają organizatorzy jarmarku – specyficzny jego klimat. I nie stanowią oni „dodatku”, jak w przypadku innych przedsięwzięć kulturalnych, ale są „sercem, duszą i ciałem” tego wydarzenia, tworząc forum spotkań artystów z całego regionu, z różnych dziedzin sztuki, którzy nie tracą wrażliwości na Boże sprawy.
W tym roku zorganizowano 16. edycję szczecińskiego Jarmarku św. Jakuba i można śmiało stwierdzić, że zdążył się on już wpisać we współczesny obraz kulturowy regionu Pomorza Zachodniego, o nieco innym zabarwieniu niż propozycje kultury masowej.
Kiedy wiele lat temu pierwszy raz jechałem na pielgrzymkę do Rzymu, z niebywałym zachwytem oglądałem liczne miasta położone na bardzo wysokich i wąskich górach. W sposób zachwycający upiększały okolicę oraz świadczyły o geniuszu budowniczych. Słowa podziwu wypowiedzieliby zapewne znawcy arkanów sztuki obronnej oraz architekci krajobrazu. Miasto od zarania dziejów było synonimem dostatku i pełni. Zaspokajało niemal wszystkie ludzkie potrzeby: materialne, duchowe i intelektualne. Dawało poczucie komfortu i bezpieczeństwa, było obiektem marzeń i westchnień. Nieprzypadkowo czytamy w Apokalipsie św. Jana: „I Miasto Święte – Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża” (21, 2). Otóż my, chrześcijanie, mamy być jak miasto położone na górze. Miało ono bowiem zawsze i tę właściwość, że lampy uliczne świeciły w nim przez całą noc, dając możliwość odnalezienia się na jego terenie i uchwycenia kierunków. Nie tylko mieszkańcom, także innym. Ono świeciło całej okolicy i dosłownie nie było w stanie się ukryć. Każdy przyjaciel Jezusa jest solą i światłem. Chrześcijanie poprzez wierność Ewangelii chronią prawdziwe wartości przed zepsuciem – podobnie jak każda dobra sól konserwuje żywność, ale także nadają światu smak – tak jak szczypta soli poprawia smak pokarmów, np. sałatki. Jesteśmy dosłownie „konserwatorami” Wartości (pisanych wielką literą) i autentycznymi, a nie sztucznymi „polepszaczami smaku” wspólnoty społecznej. I to nie może się dokonywać wyłącznie w moim prywatnym domu, w czterech ścianach mego pokoju i w „więzieniu” własnej duszy. Dzisiejsza Ewangelia zadaje zdecydowany kłam poglądowi, który od lat jest nam, niekiedy z okrucieństwem, wręcz wpajany, że „wiara to sprawa prywatna”. Nigdy nie była i nigdy nie będzie prywatna, gdyż to jest niemożliwe. Jako najpiękniejsza i największa wartość ma służyć każdemu poszukującemu człowiekowi, zawsze i wszędzie. Jezus Chrystus – Droga, Prawda i Życie – chce dotrzeć do wszystkich ludzi bez wyjątku. Czyni to przez swych uczniów-misjonarzy. Koniecznie musimy przypomnieć tutaj słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane w Lubaczowie: „Wiara i szukanie świętości są sprawą prywatną tylko w tym sensie, że nikt nie zastąpi człowieka w jego osobistym spotkaniu z Bogiem, że nie da się szukać i znajdować Boga inaczej niż w prawdziwej wewnętrznej wolności. Ale Bóg nam powiada: «Bądźcie świętymi, ponieważ Ja sam jestem święty!» (Kpł 11, 44). On chce swoją świętością ogarnąć nie tylko poszczególnego człowieka, ale również całe rodziny i inne ludzkie wspólnoty, również całe narody i społeczeństwa” (3 czerwca 1991 r.). Aby to było możliwe, musimy być autentyczni. Sól bywa jednak czasami skażona obcymi domieszkami, a świeca niekiedy bardziej kopci niż świeci. Niestety. Uważajmy na to. W Rzeszowie 2 czerwca 1991 r. papież przestrzegał nas konkretnie: „Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”. I powtórzmy: soli w potrawie bywa naprawdę niewiele, a jednak daje smak!
Znaczące wsparcie dla ratowania dziedzictwa kulturowego, tak można podsumować wyniki pierwszego naboru do programu „Ochrona zabytków” pn. „Ochrona zabytków nieruchomych i ruchomych 2026 – prace planowane”, ogłoszonego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Spośród 2590 złożonych wniosków pozytywnie rozpatrzono 412, a łączna kwota przyznanego wsparcia wyniosła 167 mln zł. Wyraźnie zaznacza się w tym zestawieniu Dolny Śląsk, do którego trafiła znaczna część środków.
Odpust w parafii pw. śś. Stanisława, Doroty i Wacława we Wrocławiu
Niech odpust ku czci św. Doroty budzi w nas na nowo zachwyt nad niebem, niech pomaga nam cieszyć się z daru życia wiecznego, który mamy. Niech utwierdza nas w niezachwianej pewności, że Chrystus przynosi nam życie wieczne – mówił ks. Jan Inglot w kościele pw. śś. Stanisława, Doroty i Wacława we Wrocławiu.
Kapłan przewodniczył Mszy św. odpustowej i pobłogosławił przynoszone na uroczystość jabłka W homilii zadał pytanie, jakie padło podczas jednego z wywiadów z Robertem Lewandowskim, o wiarę w życie wieczne.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
