W odróżnieniu od celebrytów, głoszących publicznie: „Moją zasadą w życiu jest brak zasad”, Kościół katolicki wciąż przypomina te, dla których źródłem jest Ewangelia i Chrystusowe przykazanie miłości, wzywające do odpowiedzialności.
Dekretem abp. Marka Jędraszewskiego 1 stycznia weszła w życie Reguła poszanowania godności i dóbr osobistych bliźniego, szczególnie dzieci i młodzieży oraz osób bezradnych, w Archidiecezji Krakowskiej. Jest to ważny dokument, który podaje normy ogólne i szczegółowe, celem zapewnienia większej ochrony i bezpieczeństwa osobom domagającym się szczególnej opieki: dzieciom, młodzieży oraz osobom bezradnym. Chodzi o wyeliminowanie ryzyka wyrządzenia umyślnej lub nawet przypadkowej krzywdy tym, którzy w społeczeństwie należą do najsłabszych i bezbronnych.
Dokument stawia w centrum osobę, jej dobro duchowe, psychiczne i fizyczne. Dobro duchowe osoby chroni zakaz kierownictwa duchowego, które byłoby niezgodne z nauczaniem i tradycją Kościoła katolickiego. Dobro psychiczne gwarantuje zakaz stosowania przemocy psychicznej i emocjonalnej we wszelkich relacjach. Dobro fizyczne ochrania bezwzględny zakaz przekraczania granic intymności fizycznej, kar cielesnych, przemocy i wrogich gestów.
Reguła podkreśla niezwykłą godność człowieka i wzywa do poszanowania godności osoby ludzkiej od momentu poczęcia. Pragnie też zagwarantować bezpieczeństwo każdemu, a zwłaszcza osobom młodym i bezradnym. W tym celu nie tylko wzywa do respektowania obowiązujących przepisów prawa kanonicznego i państwowego, ale też odnosi się do szczegółowych sytuacji. Na wstępie Reguły przypomniany został wymóg posiadania przez prowadzących zajęcia z małoletnimi w strukturach archidiecezji krakowskiej, czyli w instytucjach oświatowych, wychowawczych i opiekuńczych, a także we wspólnotach, organizacjach kościelnych, stowarzyszeniach i fundacjach związanych z Kościołem oraz wśród osób zajmujących się duszpasterstwem lub opieką nad małoletnimi, zgody rodziców lub prawnych opiekunów, tak dla spotkań indywidualnych, jak wspólnotowych.
Duchownym nie wolno wobec małoletnich m.in. sprawować sakramentów poza miejscem i formą do tego przewidzianą, przyjmować ich w swoich mieszkaniach lub odbywać wizyty sam na sam w miejscu pobytu małoletnich, przewozić ich własnym środkiem transportu, utrwalać wizerunki małoletnich bez zgody ich rodziców. Rodzice natomiast mają zapewniony pełny wgląd w program i formy pracy duszpasterskiej z ich dziećmi. Osobom, które nie są rodzicami, zabrania się bez zgody opiekunów prawnych pozyskiwać adresów małoletnich, numerów telefonów, podejmować z nimi kontakty w godzinach późnowieczornych lub wczesnoporannych, udostępniać małoletnim osobiste, elektroniczne środki komunikacji.
Reguła ma chronić małoletnich przed zagrożeniami oraz wyznaczać przejrzyste granice we wzajemnych relacjach. Treść dokumentu znajduje się na stronie archidiecezji krakowskiej diecezja.pl.
„Z tego domu jesteście posłani” – mówił abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, który wieczorem 23 lutego w kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie wręczył diakonom archidiecezji częstochowskiej dekrety na praktyki duszpasterskie do parafii archidiecezji częstochowskiej.
W swoim słowie do diakonów abp Depo podkreślił, że „Kościół najpierw musimy odczytywać jako tajemnicę łaski”.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
W setną rocznicę śmierci Antonia Gaudiego, postulator procesu beatyfikacyjnego twórcy bazyliki Sagrada Família w Barcelonie podkreślił duchowe motywacje katalońskiego architekta. Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1995 roku.
W rozmowie z niemieckim tygodnikiem katolickim „Die Tagespost” z 6 czerwca o. Josep M. Blanquet powiedział, że w procesie beatyfikacyjnym Gaudiego nacisk kładzie się nie tylko na jego twórczość architektoniczną, ale przede wszystkim na jego życie osobiste. Podczas wizyty w Barcelonie 10 czerwca, w setną rocznicę śmierci Gaudiego, papież Leon XIV poświęci nowo ukończoną Wieżę Chrystusa w Sagrada Família.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
