Reklama

Niedziela Przemyska

Betlejem w Tyrawie Wołoskiej

Czas Bożego Narodzenia obfituje w jasełka, szopki i kolędowania. W Tyrawie Wołoskiej wikariusz ks. Sebastian postanowił zbudować żywą szopkę, która jest nie lada atrakcją, a także sposobem przekazu prawdy o Wcieleniu Syna Bożego.

Niedziela przemyska 52/2020, str. IV

[ TEMATY ]

szopka

Boże Narodzenie

szopka

Ks. Sebastian Lasota

Żywa szopka cieszy się żywym zainteresowaniem

Żywa szopka cieszy się żywym zainteresowaniem

Pomysł zrodził się spontanicznie. Najpierw było zdumienie nad tajemnicą Narodzenia, a potem zachwyt nad szopkami odwiedzanymi już wcześniej, i w końcu decyzja, by jak św. Franciszek niegdyś w Grecio unaocznić miejsce i warunki, w których rodził się Zbawiciel. O inspiracjach mówi ks. Sebastian Lasota, pomysłodawca i organizator żywej szopki w Tyrawie Wołoskiej: – Kiedyś przy kawie, podczas luźnej rozmowy z dyrektorem szkoły w Zręcinie, Pawłem Przetacznikiem wpadliśmy na pomysł, aby stworzyć żywą szopkę przy kościele. Zresztą od zawsze chodziło mi to po głowie, aby w okresie Bożego Narodzenia zorganizować żywą szopkę na wzór szopki franciszkańskiej. Kiedy jako dziecko i nastolatek odwiedzałem tego typu szopki, bardzo mi się to podobało. Jeszcze wtedy nawet nie myślałem, że zostanę księdzem i coś takiego stworzymy – podkreśla ks. Sebastian, który w tym roku będzie budował żywą szopkę już szósty raz.

Żywa szopka, obok kulturalnej i duszpasterskiej funkcji pomaga także unaocznić warunki, w których na świat przychodził Jezus.

Podziel się cytatem

Przygotowanie

Przygotowanie do tworzenia żywej szopki rozpoczyna się już w listopadzie. I trwa do ostatniej chwili. Wymaga dobrej organizacji oraz sztabu ludzi. – W przygotowanie żywej szopki włączają się głównie parafianie, na których zawsze można liczyć – mówi ks. Sebastian. – Potrzeba ludzi, którzy służą pomocą w pracy fizycznej, znają się na dekoracji, ale i też tacy, którzy znają się na elektryce. W przygotowanie żywej szopki często angażują się również młodzież i dzieci. W praktyce trzeba wsiąść w samochód i poodwiedzać okoliczne domy, zapukać i zadać to podstawowe pytanie: czy pomożecie przy żywej szopce, bo wiem, że potraficie. I tak to się zaczyna – tłumaczy organizator szopki. W każdej parafii znajdzie się ktoś, kto potrafi z drewna zrobić cuda, kto posiada zmysł artystyczny i ma pomysł na dekoracje, kto posiada stare i zabytkowe wyposażenie stajni, które potem można wykorzystać jako element ubogacający szopkę. W końcu ci, którzy pożyczają zwierzęta. Do tworzenia żywej szopki ksiądz z parafianami wykorzystują pomieszczenia gospodarcze. W Tyrawie Wołoskiej jest to część stajni wybudowana jeszcze przez ks. prał. Bronisława Szewca, długoletniego proboszcza. Przed wprowadzeniem zwierząt organizatorzy muszą przystosować budynek. Pierwszym elementem jest zawsze gruntowne sprzątanie i postawienie drewnianych zagród, następnie dekoracja. Niezwykle ważnym elementem logistycznym jest zwiezienie siana, słomy i paszy. Tak by zapewnić zwierzętom komfort.

Parafialne dzieło

Reklama

Do budowy szopki zapraszamy całą parafię – mówi ks. Sebastian. – W tamtym roku wpadliśmy na pomysł, aby parafianie przynosili na Roraty choinkowe bombki, które będą ich cegiełką do żywej szopki. Liczba choinkowych ozdób przekroczyła nasze oczekiwania. Było ich ponad tysiąc. – Ważna jest również reklama. Wykorzystywany jest w tym celu internet, lokalna prasa, plakaty oraz ogłoszenia parafialne w okolicznych parafiach. Powoduje to, że żywa szopka ma zasięg uniwersalny i nie jest zarezerwowana tylko dla parafii Tyrawa Wołoska – podkreśla duszpasterz. Zwierzęta pochodzą z okolicznych gospodarstw. Wielkim wysiłkiem jest znaleźć odpowiednie zwierzęta i tak je poustawiać, aby całokształt szopki tworzył spójną całość. – Nigdy nie są to przypadkowe zwierzaki – zauważa pomysłodawca szopki. – Muszą mieć to coś w sobie, żeby zachwyciły widza, wywołały uśmiech na twarzy dziecka i żeby lokalny gospodarz powiedział: jeszcze takiej kury to w życiu nie widziałem. W miejscowym Betlejem pojawiają się przeróżne zwierzęta: kucyki, świnki wietnamki, osioł, króliki, owce, piękne stadko kóz, gołębie. W tym roku dodatkowo będzie można zobaczyć gęsi kubańskie, kury olbrzymy, kury silki o ciekawym puchowym upierzeniu oraz kaczki biegusy.

Sposób ewangelizacji

Żywa szopka przykuwa uwagę i ściąga ludzi z okolicy. Ludzie, którzy ją odwiedzają, są zazwyczaj pod wrażeniem. Widać, że czas przeznaczony na odwiedziny żywej szopki nie jest zmarnowany. Przede wszystkim w tym wyjątkowym okresie rodziny mogą pobyć razem i cieszyć się tym, co daje Boże Narodzenie. Dzieci karmią zwierzęta, głaskają je, w dali słychać śpiew kolęd, wiele osób podchodzi do żłóbka i modli się przy figurach Świętej Rodziny. – Ogromne wrażenie w ubiegłym roku zrobił na mnie starszy mężczyzna o kuli, który długo klęczał przy figurce Jezusa i modlił się. Było około godz. 22.00. Poszedłem zamknąć szopkę, on mnie nie widział. Dało się zauważyć, że było to bardzo szczere i płynące prosto z serca spotkanie z Jezusem – mówi ks. Sebastian.

Być może właśnie w takich okolicznościach, w ubóstwie i chłodzie narodził się nasz Zbawiciel Jezus Chrystus.

Podziel się cytatem

Ludzie przychodzą z różnych motywów. Czasami, by tylko popatrzeć, a czasami również, by się pomodlić. Cały proces przygotowania żywej szopki ma wzgląd duszpastersko-ewangelizacyjny. Człowiek, który angażuje się w inicjatywy parafialne, odkrywa też swoje miejsce w Kościele. Czuje przynależność do niego, czuje się w nim naprawdę potrzebny. – Podczas funkcjonowania żywej szopki, przez czas świąt Bożego Narodzenia ważna jest też obecność kapłana – mówią okoliczni duszpasterze. – Niejednokrotnie w tej betlejemskiej stajni doświadczyłem, jak jest to ważne. Duchowe rozmowy o Bogu, dzielenie się swoimi radościami i problemami, różne duszpasterskie spostrzeżenia, to element, który na stałe wpisał się w moją posługę kapłańską przy tworzeniu żywej szopki.

Prawdziwe Betlejem

Reklama

Żywa szopka, obok kulturalnej i duszpasterskiej funkcji pomaga także unaocznić warunki, w których na świat przychodził Jezus. – Być może właśnie w takich okolicznościach, w ubóstwie i chłodzie narodził się nasz Zbawiciel Jezus Chrystus. Żywa szopka uświadamia każdemu odwiedzającemu, że święta Bożego Narodzenia to nie święta pachnącej świerkowej choinki, wykwintnych świątecznych potraw i ciepła bijącego z kominka, ale święta prawdziwego przyjścia Jezusa na ziemię w codzienności, zwyczajności i normalności, której dzisiaj przecież tak bardzo pragniemy. Żywa szopka ma nam pokazać bliskość Boga względem człowieka, uświadomić, że naprawdę Słowo stało się Ciałem i zamieszkało pośród nas w sercu każdego odwiedzającego szopkę – zauważa ks. Sebastian.

Zaproszenie

Żywą szopkę w Tyrawie Wołoskiej będzie można odwiedzać przez czas świąt Bożego Narodzenia. – Otwarcie nastąpi o godz. 22.00 w Wigilię. Szopka jest dostępna przez cały dzień Bożego Narodzenia oraz św. Szczepana, a także Niedzielę Świętej Rodziny (27 grudnia 2020 r.) w godz. od 7.00 do 22.00. Nasze Betlejem znajduje się w stodole nieopodal plebanii – zapraszają duszpasterze.

2020-12-19 20:15

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Tradycje świąt Bożego Narodzenia

Niedziela świdnicka 51/2007

[ TEMATY ]

Boże Narodzenie

MUZEUM MIEJSKIE WROCŁAWIA

Religijne treści i obrzędowość świąt Bożego Narodzenia ukazują w kontekście całorocznej liturgii i w tle szeregu zwyczajów kulturowych swą niepowtarzalność i wyjątkowość. Na trwałe wpisane w kalendarz określają rytm życia ludzi, stanowiąc corocznie u schyłku mijającego roku ważny przełom, dający nadzieję na przyszłe lata.

Bogactwo i różnorodność bożonarodzeniowej tematyki, utrwalonej jako narodowa tradycja w literaturze i tekstach kompozycji kolędowych, przekazywanej jako odległe wzorce w sztuce, zachowanej w pokoleniowej tradycji domu rodzinnego, odgrywanej w przedstawieniach teatralnych, prezentowanej w wystawianych szopkach, pozwala w przybliżeniu określić i przywołać niektóre te znane, a czasem zapomniane już obyczaje i ich znaczenia.
Wyróżniamy pośród nich te bezpośrednio związane z liturgią narodzin Chrystusa Pana i te, które często z regionalnych obyczajów, często z odległych krajów trafiły pod „nasze strzechy i znalazły już swe stałe miejsce się w kulturowych zwyczajach okresu Bożego Narodzenia.
By przybliżyć cześć z nich - oczywiście, dokonując wyboru ze względu na nieprzebraność tej skarbnicy, jakim jest wiara i budująca na niej swe obyczaje tradycja - musimy cofnąć się do czasów początku, kiedy to niejako na bieżąco świętowano i czczono ów doniosły fakt będący podstawą dzisiejszych świąt.
Jezus Chrystus narodził się w Betlejem Judzkim - miejscu szczególnym w którym namaszczono m.in. na króla Izraela Dawida - wymienianym już w Starym Testamencie i dokumentach apokryficznych. Według świadectwa z wieku II (św. Justyn), Pan Jezus narodził się w grocie skalnej. Tam też w pobliżu Groty Narodzenia założył klasztor i zamieszkał św. Hieronim, zaś cesarzowa św. Helena w 326 r. nad Grotą Narodzenia Pana Jezusa wystawiła bazylikę. Po spaleniu się świątyni, odbudował ją cesarz Justynian, zaś obecna w znanej nam obecnie formie jest wynikiem zmian przeprowadzonej przez krzyżowców. We wnętrzu groty są dwa ołtarze: jeden jest na miejscu narodzenia, pod którym widnieje gwiazda z napisem łacińskim: „Hic de Maria Virgine Christus natus est” (Tu z Maryi Panny narodził się Chrystus), drugi wzniesiono w miejscu żłóbka przeniesiony później do Bazyliki Matki Bożej Większej w Rzymie.
Początkowo - w pierwszym tysiącleciu naszej ery - owe fakty relacjonowały nam Ewangelie, za pośrednictwem których dane nam było poznać wydarzenia, m.in. Zwiastowania (Łk 1, 26-28; Mt 1, 18-24), Nawiedzenia św. Elżbiety (Łk 1, 39-56), Narodzin (Łk 2, 1-7) i pierwszych lat z życia Jezusa (Mt 2, 13-23). Jednak żadna z owych Ewangelii nie podaje dokładnej daty narodzin Chrystusa, daty która jest tak ważna dla wszystkich wierzących. Pierwszej kodyfikacji i ustaleń często ustnej tradycji dokonano po soborze nicejskim w 325 r. Wiązało się to przede wszystkim z rozbieżnościami - nawet pośród doktorów Kościoła - co do czasu narodzin Mesjasza. Jeszcze w początkach III wieku Klemens Aleksandryjski jako dzień narodzin Jezusa wskazywał 19 kwietnia. W początkach IV stulecia - w wyniku studiów i badań - przyjęto dzień 25 grudnia za dzień narodzin Chrystusa określanego jako „Światłem i Życiem człowieka”. Tego ujednolicenia i dookreślania owego doniosłego wydarzenia z polecenia papieża Gelazego I dokonał Dionizy Mały w roku 533.
Obrzędowość Bożego Narodzenia wywodzi swój początek z Jerozolimy. Zwyczajowo patriarcha udawał się z Jerozolimy w procesji do oddalonego ok. 10 km Betlejem, by w Grocie Narodzenia odprawić Mszę św. Celebrację narodzin Chrystusa połączono z zimowym przesileniem dnia z nocą celem podkreślenia symboliki przyjścia na świat Chrystusa-Światłości nazywanego także Sol Verus - „Słońce Prawdziwe, które rozjaśniło mroki życia ludzkiego”. Dzień ten przyjęto oficjalnie na dworze cesarza Konstantyna Wielkiego jako najważniejsze święto w kalendarzu, co spowodowało szybkie rozpowszechnienie się w całej domenie chrześcijańskiej. Z tego okresu zachowały się już pisma osób duchownych, m.in. homilia papieża św. Liberiusza (366 r.) przygotowana specjalnie na Boże Narodzenie i nieco późniejsze kazanie św. Jana Chryzostoma. W swej mowie oznajmia wiernym z radością, że po raz pierwszy będzie w katedrze w Antiochii obchodzone to święto. Także świeccy kronikarze odnotowują to wydarzenie: m.in. kronikarz rzymski Filokales w Diariuszu z 25 grudnia pod rokiem 354 zanotował: „Natus Christus in Betleem Judeć” (Narodził się Chrystus w Betlejem Judzkim). Od tego czasu święto Bożego Narodzenia poprzedza okres przygotowawczy zwany Adwentem, łącząc w sobie post i Wigilię. Same obchody w kościołach koncentrowano wokół symbolicznie ustawianych grot nawiedzenia i żłóbków, które stały się najważniejszymi elementami owego wydarzenia. Dopiero pod wpływem św. Franciszka z Asyżu (XIII wieku) jako miejsce narodzin pojawiła się szopka. (...)
Czas narodzin Chrystusa i okres Jego dzieciństwa - będący w liturgii podstawą świąt Bożego Narodzenia - jest obok Cyklu Pasyjnego, nieprzebraną skarbnicą, w której odnajdujemy różnorakie motywy ikonograficzne, towarzyszące nam niejako już naturalnie od wielu wieków. Główne wątki najchętniej przedstawiane w sztuce - poprzedzone Zwiastowaniem i Nawiedzeniem w liturgii adwentowej - to Boże Narodzenie wraz z Pokłonem Pasterzy i Mędrców, Obrzezanie i Ofiarowanie w Świątyni oraz czas pierwszych lat akcentowany Rzezią Niewiniątek, Ucieczką do Egiptu i Dysputą 12-letniego Chrystusa z Mędrcami. Wiadomości zawarte w Ewangeliach, wzbogacone harmonijnie poetyckimi wątkami w apokryfach, wykrystalizowały już w IV wieku trwały fundament ikonograficzny, na którym powstał kanon w sztukach plastycznych dopełniające wydarzenie Bożego Narodzenia. Artyści prócz Dzieciątka leżącego w żłóbku umieszczali w grocie lub stajence zwierzęta - szczególnie woła i osła - na które wskazywały najwcześniejsze teksty. Często też w ujęciu leżącej na łożu Maryi z Dzieciątkiem ukazywano postacie św. Józefa, aniołów, Trzech Mędrców i niewiasty uczestniczące w owym zdarzeniu. Historyczność Bożego Narodzenia uwiarygodniają fragmenty architektury miasta Betlejem i sceny rodzajowe tworzące swoisty sztafaż i wnosząc ów niepowtarzalny koloryt tego miejsca. Najistotniejsze zmiany w przedstawieniu Narodzin wprowadzono w okresie wczesnego średniowiecza. Inspiracją były wizje św. Franciszka, który stworzył specyficzną „Biblię ubogich”.
Święta Bożego Narodzenia to także obyczajowość, atrybuty, symboliczne zachowania, a nawet specyficzne potrawy, które wydawać by się mogły niejako już naturalnie goszczą w każdym domostwie w tym wyjątkowym czasie. Wiele z nich dołączano w kolejnych wiekach, dopełniając te radosne dni, z których powstała obecna tradycja. Takim najpełniejszym wyrazem „weselnego szczęścia” zdaje się być muzyka, która pod postacią kolęd obecna jest „od zawsze” w naszych domach. Początki owego muzykowania sięgają czasów rzymskich, kiedy to najbliżsi w czasie odwiedzin i wzajemnym obdarowywaniu się prezentami wspólnie intonowali pieśni zwane calendae. Z czasem owe uroczyste śpiewy nabrały charakteru religijnego, czerpiąc także inspiracje z Ewangelii i twórczości ludowej tworząc obecne już kolędy i pastorałki.
Największą radość dzieci w czasie świąt wzbudza stojąca choinka, która prócz szczególnego ustrojenia skrywa pod swymi rozłożystymi gałęziami niekiedy nawet najdrobniejsze prezenty. Jodła, świerk, sosna, modrzew, ostokrzew czy nawet jemioła zanim stały się drzewkami „spełniającym życzenia najmłodszych” były jedynie swoistymi symbolami rajskiego drzewa, których owoce stały się osiągalne dla ludzi z chwilą przyjścia Chrystusa. Ów zwyczaj pojawił się w średniowieczu w niemieckiej Nadrenii i był także w ustrojeniu przypomnieniem tego drzewa, z którego Ewa zerwała jabłko. Także inne dekoracje, w które „ubierano” drzewka miały swoje semantyczne odniesienia: w papierowych łańcuchach widziano okowy zniewolenia przez grzech, zaś płonące świeczki były „Chrystusowym światłem oświecającym pogan”. Dziś obecność drzewka - a nawet wiązanki z kilku gałązek - w pomieszczeniu, w którym świętujemy Wigilię symbolizuje przede wszystkim odkupienie grzechu pierworodnego i powrotu symbolu odstępstwa. (...)
Na koniec należy wspomnieć o potrawach postnego stołu wigilijnego pośród których tym najmniejszym, ale i najważniejszym jest chleb - opłatek służący, by przełamać się z uczestnikami świętującymi Wigilię Bożego Narodzenia. Kiedy wybaczamy wzajemne urazy i życzymy sobie pomyślności, krusząc delikatną biel symbolicznego chleba przed właściwą wieczerzą, nawiązujemy do wczesnochrześcijańskiej tradycji Najświętszej Ofiary zwanej „łamaniem chleba”, będącej zapowiedzią Tajemnicy Eucharystycznej. W tym geście zawarta jest także polska obyczajowość nawiązująca do zasady „gościnnego chleba”, którym należy przełamać się „z wędrowcem przybywającym do naszego domu i biednym łaknącym dobrego słowa, pociechy i odrobiny strawy”. (...)
Dziś, gdy nastaje czas Bożego Narodzenia, pamiętajmy nie tylko o tych uroczystych chwilach, ale zastanówmy się przede wszystkim nad sensem tego wydarzenia. „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swojego dał, aby każdy, to w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” - te słowa Jezusa zapisał św. Jan Apostoł (J 3, 16). Bóg wypełnił obietnicę. Narodził się Jezus Chrystus i stał się „Bogiem bliskim”, by człowiek słaby i grzeszny stał się w pełni dzieckiem Bożym.

CZYTAJ DALEJ

Premier: Mochnacki był jednym z praojców polskiej niepodległości

2021-11-27 16:25

[ TEMATY ]

premier

PAP/Radek Pietruszka

Maurycy Mochnacki był jednym z praojców polskiej niepodległości, a poprzez głębię swojego czynu i myśli - praojcem polskiej solidarności - mówił premier Mateusz Morawieckich w sobotę w Katedrze Polowej WP podczas uroczystości ponownego pochówku działacza emigracyjnego.

W Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie w sobotę odprawiona została msza pogrzebowa Maurycego Mochnackiego, uczestnika i kronikarza powstania listopadowego, działacza emigracyjnego, którego szczątki sprowadzono w sobotę do kraju z Francji. Po mszy szczątki Mochnackiego spoczną na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

CZYTAJ DALEJ

Ks. prof. Cisło: Bliski Wschód woła o pokój

2021-11-28 11:52

[ TEMATY ]

Pomoc Kościołowi w Potrzebie

Biuro Prasowe PKWP Polska

„Z Syrii, Iraku i Libanu płynie jedna prośba mieszkańców; wołanie o pokój. Szanujmy pokój, bo to warunek, by żyć godnie i w wolności religijnej. Na Bliskim Wschodzie pokój jest tak bardzo upragniony, że stał się tam pozdrowieniem” – mówił ks. prof. Waldemar Cisło, dyrektor sekcji polskiej Pomoc Kościołowi w Potrzebie, w trakcie międzynarodowej konferencji zorganizowanej przez Akademię Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu.

W trakcie międzynarodowego kongresu pt. „Katolicy a wolność religijna” dyrektor sekcji polskiej Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie ks. prof. Waldemar Cisło mówił o roli wspólnot chrześcijańskich na Bliskim Wschodzie i w świecie islamu. Przypomniał, że to w Syrii, udręczonej wieloletnią wojną, po raz pierwszy użyto słowa chrześcijanie. Wskazał, że jest to ziemia, która „doświadcza wielu cierpień”. „Ci ludzie naprawdę mają wpisany krzyż w swoje życie” – dodał.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję