Reklama

Niedziela Częstochowska

Nie trzeba czekać

Ksiądz Henryk Kowalski, proboszcz parafii Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Zawierciu, zasłynął ostatnią inicjatywą, czyli zainstalowaniem w kościele bezdotykowej kropielnicy na wodę. Jednak to nie wszystko.

2020-05-20 11:39

Niedziela częstochowska 21/2020, str. I

[ TEMATY ]

Pierwsza Komunia św.

Agata Kowalska/Niedziela

To była wyjątkowa uroczystość w wyjątkowych okolicznościach

Parafia działa na pełnych obrotach, mimo panującej w kraju sytuacji. Proboszcz bowiem pokazuje, że z Bogiem nie ma rzeczy niemożliwych. Maj to, jak wiadomo, okres Pierwszej Komunii św. W wielu parafiach jest ona przenoszona na inny termin (w tej zawierciańskiej także), jednak zachowując zasady bezpieczeństwa, dlaczego by nie udzielać sakramentu... indywidualnie?

– Na ostatnią niedzielę sierpnia została przeniesiona uroczystość grupowa. Przy zachowaniu obowiązujących obostrzeń można jednak podejść do sprawy indywidualnie. Dwóch chłopców przyjęło sakrament 2 maja podczas Mszy św. o godz. 12. W drzwiach kościoła przywitaliśmy rodziców i chrzestnych, śpiewaliśmy Oto jest dzień. Aleksander i Franciszek byli zaangażowani w czytania, modlitwę wiernych i przyniesienie darów. Świątynia także była przystrojona, tak aby chłopcy czuli podniosłość i radość tej chwili, mimo że niespędzanej w grupie innych dzieci – mówi ks. Kowalski. Co ciekawe, proboszcz dotychczas odwiedzał przed przyjęciem sakramentu rodziców i dzieci, aby nawiązać relację, zaprzyjaźnić się z rodzinami, zanieść do domu Pana Jezusa. W tym roku było to oczywiście niemożliwe, jednak ksiądz podkreśla, jak ważną rolę w wychowaniu młodego człowieka do wiary stanowi rodzina.

– To rodzice przekazują wiarę, poza Kościołem także uczestniczą w przygotowaniach do Komunii św. Stąd też rodzicielskie błogosławieństwo przed udzieleniem sakramentu. To nie tylko wielka przygoda dla dzieci, ale także dla ich najbliższych.

Reklama

Jestem otwarty na różne daty. Z każdą rodziną z osobna możemy dojść do porozumienia – mówi proboszcz.

Przygotowana dekoracja kościoła nie tylko cieszyła oko, ale skłaniała do refleksji, również dorosłych. – To także forma katechezy. Te obrazy przemawiają do ludzkich serc – kontynuował gospodarz. Odbywający się po uroczystości biały tydzień również musiał przyjąć inną formę. Ksiądz Kowalski zachęcał, by przeżyć ten czas, w miarę możliwości, na nabożeństwach majowych.

2 maja nie był jedynym terminem. W lipcu kolejna taka uroczystość, jednak, jak kończy swoją wypowiedź proboszcz: – Jestem otwarty na różne daty. Z każdą rodziną z osobna możemy dojść do porozumienia!

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dla spragnionych serc

2020-05-20 11:39

Niedziela szczecińsko-kamieńska 21/2020, str. I

[ TEMATY ]

Pierwsza Komunia św.

Adam Szewczyk

Dzieci mogą przystąpić do Pierwszej Komunii św. także indywidualnie

W archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej rodzice wspólnie z proboszczami decydują, kiedy dziecko przystąpi do Pierwszej Komunii św.

Za sprawą decyzji podjętej w 2013 r. przez abp. Andrzeja Dzięgę, dzieci mogą przystępować do Sakramentu Ołtarza wcześniej niż w drugiej klasie i niekoniecznie grupowo. Nie oznacza to rezygnacji z dotychczas stosowanej formy grupowego przystępowania do Pierwszej Komunii św. raz w roku. Raczej sprzyja wcześniejszemu rozpoczęciu pełnego uczestnictwa w Eucharystii w przypadku, gdy dziecko jest już na to gotowe.

Dekret w sprawie norm porządkujących zasady przygotowania do Pierwszej Komunii św. został wprowadzony z dwóch istotnych powodów. Pierwszym była potrzeba zindywidualizowania programu duszpasterskiego dla rodzin, natomiast drugi odnosił się do kwestii zerwania z tzw. kluczem klasowym, według którego indywidualne przygotowanie do komunii z Bogiem podporządkowane jest zbiorowemu, utrwalonemu przez lata przyjmowaniu tego sakramentu przez kolejne roczniki klas drugich.

Norma czy zwyczaj

Obecnie zatem można skorzystać z dwóch równoważnych form przystępowania do Pierwszej Komunii św. – rodzinnej lub grupowej, przy czym przy pierwszej akcent odpowiedzialności za właściwe przygotowanie dziecka do tego wydarzenia został przełożony z katechety i proboszcza na rodziców. To oni rozeznają, czy dziecko jest przygotowane do życia eucharystycznego i proponują czas przystąpienia do Pierwszej Komunii św., a proboszcz to weryfikuje.

Zwyczaj przystępowania do Pierwszej Komunii św. przez dzieci w wieku 8-9 lat nie jest normą, lecz ukształtowanym i popularnym w Polsce zwyczajem duszpasterskim, zdefiniowanym wskazaniem Konferencji Episkopatu Polski z kwietnia 1971 r. Było to jednak jedynie zalecenie, a każdy biskup lub synod diecezjalny mógł zadecydować inaczej.

W archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej nie dziwi obecnie widok dziecka indywidualnie przystępującego do Pierwszej Komunii św.

Radosne oczekiwanie

Z takiej możliwości skorzystali Ewa i Marcin Szlendakowie z parafii św. Stanisława BM w Szczecinie, rodzice pięciorga dzieci, w tym 9-letniej Karoliny, która indywidualnie przystąpiła do Pierwszej Komunii św. – Staramy się pielęgnować wiarę w Chrystusa. Nasza córka przez dwa lata przygotowywała się do przyjęcia Pierwszej Komunii św. W obecnej sytuacji proboszcz zaproponował nam komunię indywidualną dla Karoliny, która bez wahania i z radością na to przystała. W naszej rodzinie czymś naturalnym jest modlitwa, czytanie Pisma Świętego, rozmowa o Bogu i oczywiście Eucharystia. Jakże cieszył nas widok córki radośnie oczekującej na przyjęcie Pana Jezusa do swego serduszka.

Celebracja tego wydarzenia koncentrowała się na odświętnej liturgii Eucharystii, sprawowanej w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Pozbawiona została tego wszystkiego, co zwykle dzieje się tuż po niej, czyli tłumu gości, licznych prezentów, biesiady. Zmaterializowało się pragnienie dziecka przylgnięcia całym sobą do Jezusa. Pozostała radość i przykład, że tak też można.

CZYTAJ DALEJ

Pierwsza rocznica śmierci abp. Bolesława Pylaka: Żył, aby służyć

2020-06-05 11:18

Katarzyna Artymiak

Śp. abp Bolesław Pylak, emerytowany ordynariusz archidiecezji lubelskiej, zmarł 6 czerwca 2019 r. Przeżył 98 lat, w tym 71 w kapłaństwie i 53 w biskupstwie. 6 czerwca br., w pierwszą rocznicę śmierci, w archikatedrze lubelskiej o godz. 19.00 sprawowana będzie Msza św. pod przewodnictwem abp. Stanisława Budzika. Podczas Liturgii zostanie odsłonięte i poświęcone epitafium dedykowane zmarłemu Pasterzowi. Pamiątkowa tablicę zaprojektował Zbigniew Kotyłło.

Śp. abp. Bolesław Pylak urodził się 20 sierpnia 1921 r. w Łopienniku Górnym. Podczas II wojny światowej wstąpił do lubelskiego seminarium duchownego. W czerwcu 1948 r. przyjął święcenia kapłańskie i podjął pracę w Nałęczowie. Rok później na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim rozpoczął studia z teologii dogmatycznej, których zwieńczeniem była obrona doktoratu. Przez wiele lat pracował naukowo i prowadził zajęcia na Wydziale Teologii KUL oraz w seminarium duchownym. 29 maja 1966 r. przyjął święcenia biskupie i został sufraganem lubelskim. W 1975 r. został mianowany biskupem lubelskim; w 1992 r. podniesiony do godności arcybiskupa metropolity lubelskiego. W czerwcu 1997 r. przeszedł na emeryturę. Dopóki zdrowie mu na to pozwalało, podejmował biskupią posługę w parafiach diecezji. Na pasterskim szlaku towarzyszyło mu zawołanie: „Tobie, Panie, zaufałem”.

Śp. abp Bolesław Pylak wpisał się w historię diecezji lubelskiej jako niestrudzony budowniczy kościołów. Z jego inicjatywy w czasach komunizmu wzniesiono ponad 400 kościołów i kaplic; erygował ok. 150 parafii. Kilka lat temu w wywiadzie dla „Niedzieli” mówił: „Stawiałem Panu Bogu coraz wyższe poprzeczki. Modliłem się: Panie Boże, może 10 kościołów; potem prosiłem o 50, 100… Wkład ludzi i współpraca z łaską Bożą zaowocowała wybudowanymi kościołami. To było wielkie materialne osiągnięcie, które nazywam cudem. Jednak, co najważniejsze, nowe parafie dawały nowe powołania. W sumie wyświęciłem 670 księży”. W codziennym życiu, jak i w biskupiej pracy śp. abp Pylak był wierny powtarzanej dewizie: „człowiek żyje, żeby służyć”. Zawsze stawiał na Maryję. Jak sam podkreślał, składania wszystkiego Bogu przez ręce Maryi nauczył się od bp. Stefana Wyszyńskiego, z którym pracował jako diakon. W pierwszym roku kapłaństwa był świadkiem cudu łez na obrazie Matki Bożej w katedrze lubelskiej. Później, jako biskup, doprowadził do koronacji łaskami słynących wizerunków Maryi m.in. w Wąwolnicy, Janowie Lubelskim i Lublinie. Mówił: - „Zawsze dziękuję Matce Najświętszej za Jej macierzyńską opiekę. Z Nią jest zawsze dobrze”. W 1987 r. przygotował papieską wizytę i podejmował w Lublinie św. Jana Pawła II. Na zasłużonej emeryturze, w skromnym mieszkaniu przy ul. Bernardyńskiej, pisał książki, w których wiernym przybliżał prawdy wiary i żywoty ukochanych świętych. Znalazł się wśród nich 6 czerwca 2019 r., gdy w samo południe przekroczył bramę nieba. Na zawsze pozostanie w naszej pamięci.

Transmisja z uroczystości na http://archikatedra.kuria.lublin.pl/na-zywo


CZYTAJ DALEJ

Serce Jezusa #6

2020-06-06 07:52

aspekty.niedziela.pl

Zapraszamy do modlitwy i rozważań.

Tekst Litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa znajdziecie tutaj 


„Serce Jezusa, domie Boży i bramo niebios”. Ponieważ niebiosa w kosmologii starożytnej były traktowane jako siedziba Boga, Jezus objawiający Ojca jest porównany do bramy, przez którą mamy dostęp do nieba. Wyrażenie „dom Boży i brama niebios” jest cytatem z Księgi Rodzaju 28, 17, gdzie mamy opis walki Jakuba z tajemniczym siłaczem, na pamiątkę której Jakub (odtąd Izrael) postawił stelę, mówiąc: Oto dom Boży (betel) i brama niebios. (ks. Stanisław Ziemiański SJ, Teologia Litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa, źródło: ampolska.co)


Z Encykliki papieża Piusa XII „Haurietis Aquas”, o kulcie Najświętszego Serca Jezusa:

Gdy widzimy te nader obfite potoki wód, czyli zbawiennych łask ze Serca Odkupiciela, za natchnieniem Ducha Świętego dopływających do niezliczonych mas katolików, nie możemy powstrzymać się, by nie wezwać was, Czcigodni Bracia, byście wraz z Nami najwyższe złożyli dzięki Dawcy wszelkich dóbr, Bogu, wedle słów Apostoła: "Temu, który mocen jest uczynić daleko więcej, niż o to prosimy, albo pojmujemy, według działającej w nas mocy, - Jemu niech będzie chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie na wszystkie czasy i na wieki wieków - Amen".

Skoro złożyliśmy należne dzięki Bogu wiecznemu, teraz pragniemy tą encykliką wezwać Was i wszystkich najdroższych synów Kościoła, byście z wielką pilnością poznali poglądy Biblii, Ojców Kościoła i teologów na fundamentalne zasady kultu Najświętszego Serca Jezusa. Jesteśmy najmocniej przekonani, że dopiero wtedy, przy pomocy światła prawdy objawionej przez Boga, poznacie zasadniczą, najgłębszą istotę kultu Najświętszego Serca Jezusa, wtedy dopiero będziecie mogli należycie ocenić niezrównaną wzniosłość i niewyczerpalne bogactwa darów niebieskich. Z pobożnego rozważania i kontemplacji dobrodziejstw tego kultu wynikną głębsze motywy do godnego uczczenia pierwszego stulecia od chwili rozszerzenia uroczystości ku czci Najświętszego Serca Jezusa na cały Kościół.

Chcemy chrześcijanom podać dobre materiały do rozmyślań i rozważań, by łatwiej mogli poznać istotę tego kultu i zbierać zeń większe pożytki. Zatrzymamy się w tym celu nad niektórymi kartami Starego i Nowego Zakonu, które zawierają objawienia i opisy nieskończonej miłości Boga dla rodzaju ludzkiego, miłości, której nigdy dostatecznie nie zdołamy poznać. Wspomnimy i przytoczymy także komentarze Ojców Kościoła i Doktorów, wreszcie postaramy się naświetlić tę najściślejszą łączność, jaka istnieje pomiędzy tą formą pobożności, którą czcimy Serce Boskiego Zbawiciela a kultem należnym miłości Zbawiciela i miłości Trójcy świętej za miłość dla całej ludzkości. Ufamy, że gdy w świetle Pisma świętego i Tradycji poznamy podstawy i współczynniki zasadnicze tego kultu, wtedy chrześcijanie łatwiej będą czerpać "wody ze zdrojów Zbawicielowych", lepiej doceniać ważność kultu Najświętszego Serca Jezusa i jego właściwe miejsce w liturgii Kościoła, w jego życiu wewnętrznym i zewnętrznym, w jego pracy i dziełach. Wtedy też będą mogli zbierać duchowe owoce dla odnowienia obyczajów, jak tego bardzo pragną Pasterze ludu wiernego.


Akt osobistego poświęcenia się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa (na podstawie tekstu św. Małgorzaty Marii Alacoque):

Panie Jezu Chryste! Ja … oddaję się i poświęcam Twemu Najświętszemu Sercu moją osobę i całe moje życie, aby odtąd czcić, wielbić i miłować Twoje Serce dla nas na krzyżu włócznią żołnierza otwarte. Mocno postanawiam należeć całkowicie do Ciebie i czynić wszystko z miłości ku Tobie, wyrzekając się tego, co się Tobie we mnie nie podoba. Boskie Serce Jezusa, Ty bądź moją miłością i drogą mojego życia. Serce pełne miłosierdzia, ratuj mnie przed atakami złych mocy, przed moją grzesznością i słabością, bo w Twojej nieskończonej dobroci pokładam całą moją ufność i nadzieję świętości. Serce pełne miłości, przygarnij mnie do Siebie i spraw, abym poznał Ojca. Niech Twoja miłość – hojny dar Ducha Świętego – tak głęboko przeniknie moje serce, żebym zawsze pamiętał o Tobie i wiernie naśladował Ciebie. Oby imię moje zostało zapisane w Tobie, Serce mojego Boga i Pana, ponieważ bardzo pragnę, aby moim największym szczęściem i pełną radością było żyć i umierać jako Twój wierny sługa i apostoł. Amen.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję