Reklama

Wspólnie przetrwamy ten trudny czas

– Moim programem jest w tej chwili tarcza antykryzysowa. Staram się też robić wszystko, co możliwe, aby zminimalizować skutki epidemii – mówi prezydent RP Andrzej Duda w rozmowie z ks. Jarosławem Grabowskim, redaktorem naczelnym Niedzieli.

Niedziela Ogólnopolska 15‑16/2020, str. 26-29

[ TEMATY ]

wywiad

Andrzej Duda

Ks. Jarosław Grabowski

Ks. Jarosław Grabowski: 2 kwietnia br., w 15. rocznicę śmierci papieża Polaka, na Jasnej Górze szczególnie pamiętaliśmy o modlitwie za wstawiennictwem św. Jana Pawła II. Nie tak dawno, bo 27 marca, gościliśmy w sanktuarium narodu Pana Prezydenta. Jaki był cel Pańskiej wizyty i modlitwy na Apelu Jasnogórskim?

Prezydent RP Andrzej Duda: Przyjechałem do Matki Bożej Częstochowskiej, żeby modlić się przede wszystkim za ojczyznę, ale też za rodaków, za cierpiących, chorych i za wszystkich tych, którzy dzisiaj stają do walki z koronawirusem. Chciałem pomodlić się w intencji służby, którą pełnią w tych dniach ludzie różnych zawodów, poczynając od lekarzy, pielęgniarek, przez strażaków, żołnierzy, policjantów, funkcjonariuszy straży granicznej, wszystkich służb mundurowych, po osoby, które mimo ryzyka zarażenia obsługują kasy w sklepach, czy listonoszy. To jest bardzo ważna służba drugiemu człowiekowi i jestem za nią ogromnie wdzięczny. Modliłem się, byśmy jak najszybciej przeszli przez ten trudny czas, by Polska jak najmniej ucierpiała, by jak najmniej ludzi straciło pracę. Także ja, jako ważna część władzy wykonawczej, ponoszę za to odpowiedzialność. Jestem człowiekiem wierzącym i dla mnie wsparcie Matki Najświętszej, Jej orędownictwo w naszych sprawach jest bardzo ważne. Uważam, że tkwi w nim wielka siła.

Grażyna Kołek/Niedziela

Czas pandemii wymusił niecodzienną formę wywiadu z Prezydentem RP

Powiedział Pan Prezydent w jednym z wywiadów, że w okresie pandemii musimy przede wszystkim ratować ludzi, nie zważając na deficyt ani na kryzys. Boi się Pan o przyszłość Polaków? O przyszłość polskich rodzin stojących wobec groźby utraty pracy?

Oczywiście, to dzisiaj moja wielka troska. Boli mnie każdy przypadek śmierci w wyniku następstw zarażenia się koronawirusem. Współczuję z całego serca rodzinom tych, którzy odeszli, pamiętam w modlitwie o tych, którzy umierają, i o tych, którzy cierpią. Moją troską jest także wszystko to, co czeka nas w przyszłości. Niewątpliwie mamy przed sobą problemy – z niektórymi już się zmagamy – które przyjdą w następstwie tego, co dzieje się dzisiaj w Polsce w związku z epidemią. To przede wszystkim problemy gospodarcze – to, że ludzie tracą pracę, że gospodarka stanęła w wielu branżach; że już dzisiaj wielu przeżywa głęboki kryzys, także emocjonalny... Ze swojej strony staram się robić wszystko, co możliwe, aby przynajmniej zminimalizować skutki tego kryzysu, a przede wszystkim wspierać moich rodaków, pomagać im. Chciałbym uratować jak największą liczbę miejsc pracy w naszym kraju. Szukamy możliwości pomocy przedsiębiorcom. To jest dzisiaj fundamentalna sprawa – stąd tarcza antykryzysowa i mój wkład w prace nad tymi przepisami, godziny poświęcone na konsultacje, chociażby z Radą ds. Przedsiębiorczości przy Prezydencie RP, w której zasiadają biznesmeni bardzo różnych branż, przedstawiciele małych, średnich i wielkich firm. Efektem tych konsultacji jest zwolnienie mikroprzedsiębiorców, samozatrudnionych na 3 miesiące z obowiązku płacenia składek na ZUS; rolnicy zostali potraktowani podobnie – na 3 miesiące zostali zwolnieni z KRUS. Działań prowadzonych w tym momencie jest wiele i mam nadzieję, że to wszystko przyniesie oczekiwany skutek. Przede wszystkim jednak chcę zapewnić, że będziemy cały czas obserwować, jak tarcza antykryzysowa funkcjonuje w praktyce. Tam, gdzie coś nie będzie działało prawidłowo, pakiet będzie uzupełniany i zmieniany. Uważamy, że pomoc ze strony państwa po prostu musi odpowiadać potrzebom.

Rozumiem, że nie będziemy potrzebować drugiej tarczy – na razie wystarczy ta już uchwalona, tylko musimy ją dobrze wykorzystać.

Na tarczę antykryzysową zostały przeznaczone ogromne pieniądze. To kwota rzędu ponad 212 mld zł. Niemniej jeżeli wyniknie taka potrzeba, przepisy będą uzupełniane, poprawiane i zmieniane, by tarcza funkcjonowała jak najlepiej. Powtórzę: intencja jest taka, żeby pomóc w jak największym stopniu i jak najcelniej, i żeby dzięki temu jak najwięcej miejsc pracy oraz przedsiębiorstw zostało uratowanych.

Panie Prezydencie, widzimy, że cały trud walki z pandemią spadł na państwa narodowe, Unia Europejska wydaje się wielkim nieobecnym; można odnieść wrażenie, że UE nie jest organizacją na czas kryzysu. Czy w obecnej sytuacji oczekujemy dofinansowania naszych działań ze strony wspólnoty?

Przede wszystkim naszym obowiązkiem jest przygotowywanie i wprowadzanie rozwiązań, które zabezpieczą naszych obywateli. To my mamy zakasane rękawy i robimy swoje. Jeżeliby się okazało, że dostaniemy realne, rzeczywiste wsparcie z UE, to będziemy się z tego bardzo cieszyć. Na dziś mogę powiedzieć, że żadnego dodatkowego wsparcia nie dostaliśmy – jedynie zgodę na to, żeby środki, które już mamy, które już zostały nam przyznane, przesunąć na walkę z koronawirusem.

Kryzys spowodowany pandemią wywoła jeśli nie recesję, to przynajmniej istotne spowolnienie gospodarcze, a to z kolei może się przełożyć na cięcia wydatków obronnych. Czy zatem bezpieczeństwo militarne Polski może być w obecnej sytuacji zagrożone?

Cały czas monitorujemy sytuację. Pamiętajmy, że nasze bezpieczeństwo to również członkostwo w Sojuszu Północnoatlantyckim. Od kilku lat mamy w Polsce tysiące amerykańskich żołnierzy, a w tej chwili dodatkowo ponad 3 tys. z nich uczestniczy w trwających cały czas ćwiczeniach Defender. Trudno mi powiedzieć, jak będzie wyglądać tempo wzrostu wydatków na modernizację polskiej armii. Jeżeli będzie mi dane nadal sprawować urząd prezydenta RP, to z całą pewnością będę czynił wszystko, żeby ta modernizacja postępowała, oczywiście, na ile pozwolą na to działania antykryzysowe.

Na marzec lub kwiecień br. została zaplanowana wielka konwencja programowa Pana Prezydenta, ale z wiadomych względów nie mogła się ona odbyć. Czy zdradzi Pan jakieś szczegóły programu na kolejną kadencję?

W tej chwili kampania zeszła na drugi plan. Mam obowiązki prezydenckie związane ze staniem na straży bezpieczeństwa państwa i obywateli. Jest to szereg działań antykryzysowych. Prowadzę ostatnio m.in. rozmowy z przywódcami różnych państw – np. Chin – na temat tego, jak zagwarantować dostawy środków ochrony i sprzętu dla służb medycznych. Mam nadzieję, że w najbliższym czasie odbędę podobną rozmowę z prezydentem Korei Południowej – prosił mnie o to min. Łukasz Szumowski. Chodzi o dostawy do Polski szybkich testów, które są wytwarzane w Korei i które tam w ogromnym stopniu pomogły w walce z epidemią. Rozmawiałem z prezydentami państw bałtyckich, z prezydent Słowacji Zuzaną Čaputovą oraz z prezydentem Węgier Jánosem Áderem, bo zależy mi na regionalnej koordynacji walki z koronawirusem. Choć mamy pełną świadomość, że granice są pozamykane, to musimy się wspierać i wspólnie działać. Wcześniej wsparliśmy naszych przyjaciół ze Słowenii, z Litwy, Estonii i innych krajów, gdy prosili nas, żeby w ramach akcji „LOT do domu” zabierać do samolotów PLL LOT ich obywateli, bo z Warszawy znacznie łatwiej było tym ludziom dostać się do swoich domów. Siłą rzeczy czasu na kampanię prezydencką zostaje niewiele, w najbliższej przyszłości nie będzie więc żadnej konwencji. Dziś przede wszystkim trzeba się martwić o to, w jaki sposób pokonać kryzys. Można powiedzieć, że moim programem jest obecnie tarcza antykryzysowa. Oczywiście, były wcześniej propozycje programowe, ale cóż tu dzisiaj mówić o obniżeniu podatków, skoro nie wiemy, w jakim stanie będzie skarb państwa za miesiąc, dwa lub trzy...

Ludzie pytają o wybory prezydenckie. Jaki scenariusz przewiduje Pan Prezydent, jeśli do 10 maja br. nie uda się opanować pandemii? Czy popiera Pan proponowany przez PiS projekt głosowania korespondencyjnego?

Uważam, że jest to rozwiązanie, które zapewniłoby bezpieczeństwo głosującym obywatelom. W jakimś sensie zwiększono by w ten sposób możliwości uczestnictwa w wyborach, a więc byłoby to też wsparcie dla zasady powszechności wyborów. Gdyby takie rozwiązanie zostało przyjęte, to ułatwiłoby ono Polakom uczestnictwo w wyborach i w dużym stopniu zabezpieczyło ich także pod względem zdrowotnym. Jeżeli chodzi o organizację wyborów, wiąże się to z przyjęciem przez państwo na siebie zadania rozdystrybuowania pakietów wyborczych na wzór np. Bawarii. Przeprowadzano tam wybory korespondencyjnie, bo region ten został silnie dotknięty epidemią, niektóre miejscowości są zupełnie zamknięte. W kraju potrzebna jest stabilność. Obecnie zmagamy się z epidemią, a za chwilę, gdy ona ustanie, będziemy walczyć z kryzysem gospodarczym. Potrzebujemy dobrej, konsekwentnie i wspólnie realizowanej polityki, bez konfliktów politycznych, bo te spowolniłyby wychodzenie z kryzysu.

Wracając do bezpieczeństwa – czy uważa Pan Prezydent, że obostrzenia sukcesywnie wprowadzane w Polsce wystarczą do pokonania epidemii koronawirusa? A może są zbyt restrykcyjne, np. wobec ludzi wierzących?

Nie mam wątpliwości, że dla wielu ludzi wprowadzone obostrzenia są bardzo dotkliwe. Przyznaję, że uczestniczyłem wraz z żoną we Mszy św. transmitowanej przez internet. Zrobiliśmy to, jak miliony Polaków, zgodnie z zaleceniem Konferencji Episkopatu Polski

Świat uwierzył, że nic mu nie grozi, że mamy recepty na wszystko, tymczasem sytuacja okazała się zgoła odmienna. Czy uważa Pan Prezydent, że gdy ustanie epidemia, zmieni się postrzeganie rzeczywistości i ludzie wrócą do egzystencjalnych pytań o wartość życia? Często słyszmy, że świat po epidemii nie będzie już taki sam...

Gdyby ludzie docenili wartość życia, byłby to piękny skutek tego strasznego czasu. Myślę, że pojawi się wiele przemyśleń, wiele nowych zwyczajów. Takie wydarzenie, jak ogólnoświatowa epidemia, z całą pewnością odciśnie swoje piętno. Być może ludzie zaczną załatwiać część spraw tak, jak my dziś rozmawiamy – przez internet.

A propos życia, które teraz tak cenimy. W Sejmie wciąż czeka na rozpatrzenie popierany przez episkopat obywatelski projekt „Zatrzymaj aborcję”, a w Trybunale Konstytucyjnym – wniosek grupy posłów o stwierdzenie niekonstytucyjności aborcji eugenicznej. Może nadszedł czas, aby po ustaniu epidemii zatroszczyć się o życie nienarodzonych? Czy Pan Prezydent rozważa własną inicjatywę ustawodawczą w tym względzie?

Jestem zdecydowanym przeciwnikiem aborcji eugenicznej i uważam, że zabijanie dzieci z niepełnosprawnością jest po prostu morderstwem. Jeżeli projekt w tej sprawie znajdzie się na moim biurku, to z całą pewnością zostanie przeze mnie podpisany. Jestem zdania, że Trybunał Konstytucyjny powinien rozstrzygnąć wniosek grupy 119 posłów dotyczący właśnie przesłanki eugenicznej.

Skąd Prezydent Rzeczypospolitej czerpie nadzieję, optymizm w tej tak trudnej dla wszystkich sytuacji?

Zostałem wychowany w poczuciu optymizmu, odpowiedzialności, ale zarazem i siły płynącej z modlitwy, z mocnego oparcia w wierze. To zawsze było bardzo ważne nie tylko dla moich rodziców, ale także dla dziadków. Taka postawa rodzi nadzieję, że z Bożą pomocą uda się pokonać wszystkie przeciwności. Pewności dodają też wykształcenie i doświadczenie nabyte przez lata pracy naukowej, ale także politycznej – jako wiceminister sprawiedliwości, później jako minister w Kancelarii Prezydenta RP prof. Lecha Kaczyńskiego, jako radny w Krakowie, jako poseł na Sejm RP, poseł do Parlamentu Europejskiego. Moc czerpię też z Różańca. Proszę zobaczyć, nie rozstaję się z nim... (tu Andrzej Duda wyciągnął z kieszeni różaniec).

Zapytałem o optymizm, o nadzieję dlatego, że wielu ludzi jest dzisiaj po prostu przygnębionych. Mamy Święta Wielkanocne. Dla wielu będą to święta w wymiarze religijnym przed telewizorami – bez Rezurekcji, z ograniczonym dostępem do sakramentów, bez tradycyjnej święconki. Sytuacja jest bezprecedensowa i dla wielu trudna do zaakceptowania. To będą święta również bez możliwości spotkania się w szerszym gronie rodzinnym, co stanowi dodatkową traumę... A jak Święta Wielkanocne spędzi Pan Prezydent?

Trzeba szukać oparcia w sobie nawzajem, w rodzinach, w małżeństwach. Ja mam ogromne wsparcie ze strony mojej żony, córki, ze strony całej mojej rodziny-rodziców, sióstr. Jesteśmy dla siebie, dzwonimy do siebie, rozmawiamy. Jak się da, to i przez internet, żebyśmy mogli się widzieć. W ten sposób staramy się być bliżej siebie mimo oddalenia. Dużo siły wewnętrznej i odporności dało mi harcerstwo. Niedawno miałem spotkanie z szefami organizacji harcerskich i dyskutowaliśmy o tym, jak harcerze angażują się w pomoc w walce z koronawirusem. Bardzo im dziękuję za pomaganie osobom starszym, niesienie pomocy psychologicznej, szycie maseczek, opiekę nad dziećmi i wszystkie inne działania.

Świat nie kończy się na epidemii. Musimy myśleć z nadzieją o przyszłości, dlatego chciałbym na koniec naszej rozmowy poprosić o dobre słowa, o życzenia dla naszych czytelników, a za pośrednictwem Niedzieli – dla wszystkich rodaków, którzy nie mogą się doczekać powrotu do normalności, także w praktykowaniu wiary. Myślę tu też o kapłanach odseparowanych od wiernych w kościołach i tych wszystkich, którzy tworzą wspólnotę Kościoła.

To jest dla nas czas duchowej próby. Chcę życzyć przede wszystkim spokojnych świąt – takich, które uspokoją ducha. Życzę jak najwięcej łączności z bliskimi. Wiem, że wielu nie będzie mogło się ze sobą spotkać fizycznie. Próbujmy korzystać z różnych form spotkania, choćby za pośrednictwem internetu, żeby jednak jak najwięcej być razem, żeby się nawzajem pokrzepiać dobrym słowem. Tej właśnie łączności wszystkim Państwu życzę na Święta Wielkanocne. A przede wszystkim życzę zdrowia. By dzięki tym świętom zyskali Państwo moc, siłę wewnętrzną do zmagań ze wszystkimi trudnościami. Głęboko wierzę, że to przetrwamy i że ponownie się odrodzimy. Wielkanoc to święta wielkiego odrodzenia. Pan Jezus zmartwychwstał, a przecież uczniom wydawało się, że umarł, że wszystko bezpowrotnie stracone. Tymczasem On pokazał, co to znaczy siła wiary i co tak naprawdę może Bóg. Wierzę głęboko, że także my z tego trudnego stanu, w którym się dzisiaj znaleźliśmy, wstaniemy. Niech te święta będą dla nas wszystkich symbolem odrodzenia. Wszystko w rękach Bożej Opatrzności.

2020-04-07 14:12

Ocena: +2 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ufność i działanie

2020-05-05 14:32

Niedziela Ogólnopolska 19/2020, str. 3

[ TEMATY ]

Ks. Jarosław Grabowski

Piotr Dłubak

Ks. Jarosław Grabowski

Pewne jest tylko jedno – człowiek musi wrócić do Boga. Inna droga poprowadzi nas donikąd.

Coraz częściej uświadamiamy sobie, że porządek świata, do którego się przyzwyczailiśmy, niekoniecznie będzie stały. Szykujemy się na jeszcze trudniejsze czasy, wiele więc w nas niepokoju i pytań o przyszłość. Pewne jest tylko jedno – człowiek musi wrócić do Boga. Inna droga poprowadzi nas donikąd.

Jeszcze tak niedawno wydawało nam się, że możemy wszystko. Na porządku dziennym były wysoki poziom życia, nowe technologie, dalekie podróże, ekstremalne pasje; coraz więcej możliwości rozwoju i samorealizacji... Więcej, szybciej, zachłanniej... I nagle? Stop. Ogólnoświatowy paraliż, izolacja społeczeństwa, zatrzymanie gospodarki, widmo utraty pracy przez miliony ludzi, śmierć, która zbiera niewidziane od lat żniwo.

To wszystko? Niestety, nie... o czym piszemy w bieżącym numerze Niedzieli. Susza! Odmieniany przez wszystkie przypadki kataklizm, od którego nie uratują nas żadna szczepionka, żadne lekarstwo.

Jeszcze nigdy prognozy o tej porze roku nie były tak złe. Z jednej strony – brak śniegu zimą, deszczu jesienią i na wiosnę, wysokie temperatury w styczniu, które sprzyjały dodatkowemu odparowywaniu... Z drugiej – przecież wszyscy widzieliśmy przynajmniej od dekady, jaka jest tendencja. Widzieliśmy, że dziś „prawdziwych zim już nie ma”. Nie trzeba być naukowcem, by móc podejrzewać, że wiąże się to ze zmianami klimatu; skoro wody ubywa, to kiedyś może jej zabraknąć. I bądźmy szczerzy, nie robiliśmy nic, by temu zapobiec. Dziś okazuje się, że już niewiele można zrobić, ale to „niewiele” to nasza ostatnia szansa. Musimy się nauczyć zatrzymywać wodę i sprawić, byśmy jej nie marnowali. Konieczne są racjonalne działania – na skalę ogólnopolską i indywidualne – które doprowadzą do zmniejszania ilości zużywanej przez nas wody. Są na to sposoby, są metody, o czym piszemy szerzej w tym numerze (str. 10).

Człowiek wierzący dobrze wie, że potrzebna jest żarliwa i wytrwała modlitwa o deszcz, by Pan Bóg raczył nas uchronić przed kataklizmem. Rozumieli to dobrze nasi przodkowie, którzy słowami staropolskiej suplikacji wołali: „Boże Abrahamów, Boże, Królu nieba,/ Użycz nam deszczu, bo nam go potrzeba./ Nie karz nas suszą ani głodnym czasem,/ By lud Twój wiedział, żeś jest Bogiem naszym”.

Wszystko, co się teraz dzieje wokół nas, wskazuje na potrzebę modlitwy. Pan Bóg czeka na każdego człowieka i pragnie, by ten się nawrócił. Mówi o tym czasem bardzo wyraźnie i wprost. W Fatimie Matka Boża za pośrednictwem anioła wzywa do publicznej pokuty.

Możemy o tym przeczytać w notatkach Siostry Łucji, o czym pisze Wincenty Łaszewski (str. 16).

Jeszcze jeden temat chciałbym polecić szczególnej uwadze naszych czytelników. Otóż kard. George Pell z Australii został uniewinniony. Kłamliwie oskarżony o molestowanie nieletniego, poniżany i niszczony okazał się człowiekiem niewinnym. W więzieniu przesiedział ponad 400 dni (str. 20-21). Zapewne wielu nawet go nie przeprosiło za wyrządzone zło. Zastanówmy się choć przez chwilę, jak łatwo jest nam kogoś oskarżyć, obmówić, powtarzać o nim fałszywe informacje. A gdyby tak, zanim powiemy coś złego, spróbować znaleźć w tym człowieku Boga...?

Nastały czasy trudne dla każdego. Na niektóre rzeczy nie mamy wpływu, ale wciąż możemy zrobić bardzo wiele. Uniżmy się przed miłosiernym Bogiem, który na nas czeka, i zacznijmy iść ku Niemu. Razem – w autentycznej bliskości i życzliwości dla siebie nawzajem.

CZYTAJ DALEJ

Wniebowstąpienie Pańskie

Niedziela zamojsko-lubaczowska 22/2006

[ TEMATY ]

wniebowstąpienie

Rafael Santi

Rafael Santi "Przemienienie Pańskie" (1516-1520)

Według tradycji chrześcijańskiej największym wydarzeniem w dziejach świata jest narodzenie Pana Jezusa. Owa data słusznie została wyeksponowana tak dalece, że właśnie od przyjścia na naszą ziemię Jezusa Chrystusa liczy się lata nowej ery. Dla Kościoła Chrystusowego najdonioślejszym znakiem jest Zmartwychwstanie Pana Jezusa, zgodnie ze słowami św. Pawła Apostoła: „A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara” (1 Kor 15, 14). Właśnie przez fakt zmartwychwstania Pan Jezus potwierdził, że był tym, za kogo się podawał.

Dla nieba zaś najważniejsza jest tajemnica Chrystusowego Wniebowstąpienia. Kto bowiem wstępuje? Kto przybywa? Syn Boży! Do swojej włości, do swojego państwa powraca Król! A powrót to tym radośniejszy, że Chrystus Pan zabrał ze sobą również ludzką naturę, w której walczył i zwyciężył. Przyodział się na ziemi dla zbawienia świata w tajemnicy Wcielenia. Teraz powraca do nieba, by się pokazać w ciele swoim uwielbionym, aby w tym ciele odebrać od aniołów hołd czci i poddaństwa: „Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Ojca” (J 16, 28).

Słowo Wcielone po zwyciężeniu śmierci w tajemnicy zmartwychwstania zabiera naturę ludzką w wieczyste posiadanie. Odtąd druga Osoba Boska będzie w tej naturze odbierać chwałę dodatkową. Podkreśla to wyraźnie Kościół w swoim Credo, gdy wiernym swoim nakazuje odmawiać: „Wstąpił do nieba, siedzi po prawicy Ojca”. Jak jednak słusznie zauważa św. Leon I, w tajemnicy Wniebowstąpienia Pańskiego, jest nie tylko osobisty triumf Chrystusa Pana, ale również i nasze zwycięstwo, najwyższa chwała natury ludzkiej. W uwielbionej naturze Jezusa Chrystusa odbiera chwałę wszystko stworzenie, najwyższą zaś człowiek.
Używamy terminu „wniebowstąpienie”, aby podkreślić, że Chrystus Pan własną mocą wstąpił na niebiosa. Wszystkich nas, którzy sobie na to zasłużymy, zabierze do nieba. Dla nas będzie to tajemnica „wniebowzięcia”. Pan Jezus wstąpił do nieba dnia czterdziestego po swoim zmartwychwstaniu. Kościół obchodzi uroczystość Wniebowstąpienia w niedzielę po tym dniu.

Fakt ten dokonał się jawnie, w biały dzień, na oczach wielu świadków. Dlatego tajemnica chwalebnego Wniebowstąpienia Pana Jezusa może być rozważana przez nas nie tylko jako prawda wiary, ale również jako fakt historyczny, który dokonał się w ściśle określonym czasie i miejscu.
Pan Jezus nie jeden raz mówił, że na ziemię jeszcze powróci. Skoro więc zapowiadał swoje ponowne przyjście na ziemię, to pośrednio mówił także o swoim odejściu do nieba: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie, pełen chwały, i zgromadzą się przed Nim wszystkie narody” (Mt 25, 31-32a). „Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego (…) i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą” (Mt 24, 30).

Przy Ostatniej Wieczerzy Chrystus Pan wprost zapowiada swoje odejście do niebieskiego Ojca. Motywuje nawet konieczność swego odejścia: „Jezus, wiedząc, iż nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował (…) wiedząc, że (…) od Boga wyszedł i do Boga idzie” (J 13, 1.3). Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście, bo jeżeli odejdę, poślę Go do was (…) Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Ojca (J 16, 7.28).
Jak więc widzimy, Pan Jezus żył tajemnicą swojego Wniebowstąpienia na długo przed jej dokonaniem się. Dla Apostołów nie była ona również zaskoczeniem, skoro w tylu miejscach i z takim naciskiem Pan Jezus tę prawdę akcentował.

A oto w jakich słowach przekazali nam Ewangeliści sam fakt wydarzenia. Św. Marek streszcza to jednym zdaniem: „Po rozmowie z nimi (z Apostołami) Pan Jezus został wzięty do nieba” (Mk 16, 19). Św. Łukasz w swojej Ewangelii czyni podobnie: „Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy” (Łk 24, 50-52). Podczas, gdy Marek pisze tylko ogólnie, że Pan Jezus został wzięty do nieba, św. Łukasz dorzuca pewne cenne szczegóły: wydarzenie to miało miejsce koło Betanii, Pan Jezus przed pożegnaniem błogosławił obecnym. W Dziejach Apostolskich tenże św. Łukasz zostawił nam o wiele dokładniejszy opis Wniebowstąpienia Pana Jezusa. „Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi sabatowej” (Dz 1, 9-12).

A więc mamy jasno podane, że miejscem Wniebowstąpienia Pana Jezusa była Góra Oliwna. Z tej góry, gdzie rozpoczęła się męka Chrystusa, wzięła początek także Jego chwała. Aniołowie pocieszają uczniów Chrystusa, że powróci On jeszcze na ziemię. Z wielu ich wypowiedzi możemy wnioskować, iż byli przekonani, że to przyjście nastąpi rychło. Odzwierciedleniem tej tęsknoty są słowa, którymi św. Jan zamyka ostatnią księgę Pisma Świętego: „Zaiste, przyjdę niebawem. Amen. Przyjdź, Panie Jezu!” (Ap 22, 20). Dla Boga czas nie istnieje. To „niebawem” jest dla nas określeniem wzywającym do czujności, ponieważ nie znamy godziny powtórnego przyjścia Pana.

CZYTAJ DALEJ

Msza św., która pozostanie na zawsze w pamięci. Wspomnienie papieskiej wizyty

2020-05-25 23:31

[ TEMATY ]

papież

Jan Paweł II

sumienie

odpust

Podbeskidzie

MJscreen

Biskup Roman Pindel nawiązał w Skoczowie do tematyki sumienia podjętej przez Papieża na skoczowskiej Kaplicówce w 1995 r.

Papieskie słowa, wypowiedziane 25 lat temu na skoczowskiej Kaplicówce, przypomniał biskup Roman Pindel w okolicznościowej homilii wygłoszonej na diecezjalnym odpuście ku czci św. Jana Sarkandra, który 400 lat temu zmarł śmiercią męczeńską, dochowując tajemnicy spowiedzi. Biskup podkreślił, że Msza św., którą odprawił Papież 22 maja 1995 r. w Skoczowie, pozostanie na zawsze w pamięci diecezji.

Człowiek wierzący powinien pamiętać, że w jego sumieniu przemawia Duch Święty. Ten Duch mówi nie tylko, co jest dobre i złe, ale też skłania człowieka do żalu i ufności w miłosierdzie Boże. Duch Święty daje więcej, niż sam zapis przykazań Bożych. On także daje moc do wypełniania przykazań Bożych, czasami aż do umocnienia w gotowości na śmierć męczeńską i dawania świadectwa o swej wierze – mówił bp Roman Pindel na Mszy św. odpustowej, sprawowanej w niedzielę 24 maja w Skoczowie. W tym dniu na Kaplicówce miał się odbyć tradycyjny odpust ku czci św. Jana Sarkandra, poprzedzony procesją na wzgórze i połączony z uroczystym dziękczynieniem za jubileusze – 25-lecia wizyty papieskiej i 25-lecia kanonizacji św. Jana Sarkandra.

(Na skoczowskim wzgórzu Kaplicówka Papież Jan Paweł II odprawił 22 maja 1995 r. Mszę św. dziękczynną za kanonizację św. Jana Sarkandra, której dokonał dzień wcześniej w czeskim Ołomuńcu).

Stało się jednak inaczej – uroczystość była skromna, bez procesji na wzgórze z udziałem setek kapłanów i wiernych z całej diecezji. Odbyła się w kościele parafialnym Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Skoczowie przy udziale niewielkiego grona kapłanów i wiernych. W związku z panującą sytuacją epidemiczną pozostali uczestnicy łączyli się przez transmisję internetową.

Mszy św. przewodniczył biskup Roman Pindel w koncelebrze z miejscowym proboszczem ks. Witoldem Grzombą i sekretarzem biskupa ks. Piotrem Górą. – Msza św. sprawowana przez Papieża nazajutrz po kanonizacji św. Jana Sarkandra w Ołomuńcu pozostanie na zawsze w pamięci naszej diecezji. Usłyszeliśmy wtedy programowe i zarazem ponadczasowe słowo na temat sumienia. Wypowiedział je w określonych warunkach politycznych i społecznych, w początkach nowego kształtu społeczno-politycznego naszej ojczyzny. Dziś także słowo Papieża powinno nas pouczać – zwłaszcza wtedy, gdy dostrzegamy głębokie podziały w społeczeństwie, zawziętość i agresję, a nawet tworzenie fałszywych wiadomości dla dyskredytowania przeciwnika. Z wdzięcznością wspominamy podjęte przez Papieża na Kaplicówce tematy, takie jak sumienie i nasze posłuszeństwo wobec jego głosu oraz konieczność podejmowania decyzji w sprawach osobistych i społecznych według dobrze ukształtowanego sumienia – powiedział bp Roman Pindel.

Zauważył przy tym, że odpowiedzialność w sumieniu człowieka polega też na tym, że kiedy człowiek stanie na końcu swojego życia przed Bogiem, zobaczy zestawienie wszystkich głosów swojego sumienia i odpowiadające im czyny. Dlatego wielka jest odpowiedzialność chrześcijanina za posłuszeństwo wobec sumienia i za jego stan.

MJscreen


Na zakończenie uroczystości biskup otrzymał od skoczowskiej parafii w darze kopię obrazu z wizerunkiem św. Jana Sarkandra, który znajduje się na co dzień w kaplicy – miejscu narodzenia Świętego. Otrzymał również kopię medalika z 1860 r. wybitego w Ołomuńcu z okazji beatyfikacji męczennika, reprint wydawnictw wydanych z okazji 300-lecia śmieci Jana Sarkandra i dary od związku pszczelarzy. Po Mszy św. biskup wraz z kapłanami i wiernymi odmówił Litanię do św. Jana Sarkandra przed ołtarzem i relikwiami męczennika.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję