Reklama

Niedziela Wrocławska

Depresja, czyli życie bez jutra

Piękna kobieta w kwiecistej sukience. Czeka na wiosnę. Szuka jej symptomów. Dla lekarzy to dobry znak. Zwiastun powrotu do zdrowia.

Kasia? Jej życie zdaje się być usłane różami. Pełna, kochająca się rodzina i wianki z polnych kwiatów plecione z siostrami. Szkoły kończone z wyróżnieniem. Studia medyczne i wielka miłość, której owocem są dzieci. I zawsze „w rękach” Boga. Blisko ludzi.

Przeczytaj także: Znikające dzieci. Nastoletnia depresja
WHO szacuje, że depresja jest drugim z najważniejszych problemów zdrowotnych na świecie. Każdego dnia w Polsce ok. 15 osób odbiera sobie życie.

Bóg jeden wie, ile pracy kosztowała uprawa ogrodu, jakim jest życie Kasi. – Moja starsza siostra była osobą niepełnosprawną. Ja byłam druga, a krótko po mnie na świat przyszła kolejna siostra. Zawsze dbałam o to, by nie zasmucać rodziców. I tak nie było im łatwo – wspomina kobieta. – Starałam się mieć dobre wyniki w szkole, nie okazywać złości i spełniać oczekiwania bliskich. Niestety, uległość i umiejętność podejmowania decyzji rzadko idą w parze.

Kwiaty cięte

Reklama

Po tym liceum każdy wybierał się na medycynę. Kasia nie miała jasności co w życiu robić, ale żeby dobre świadectwo, ogrom pracy i wiedzy na marne nie poszły, złożyła dokumenty na Uniwersytet Medyczny.

– Co z tego, że mam tytuł lekarza? Ja się nim absolutnie nie czuję! Dostałam się na specjalizację z neurologii dziecięcej, niby to sukces, a ja tego tak nie odbierałam. Nie potrafiłam docenić także rodziny, którą założyłam, bo praca była dla mnie tak stresująca! Diagnostyka, szybkie decyzje, pewność siebie w relacjach z rodzicami pacjentów – nie odnajdywałam się w tym. Czułam się niewystarczająco mądra. Wydawało mi się, że na oddziale powinnam więcej dawać z siebie – stwierdza ze smutkiem w głosie.

Z każdym dniem Kasia stawała się mniej pewna swych lekarskich umiejętności. Nerwowe sytuacje z pracy przenosiła na grunt rodzinny. Czym jest radość? Już nie pamiętała... Reakcje kobiety zaniepokoiły bliskich. Doradzili jej, by udała się po pomoc do lekarza rodzinnego. Może to nadczynność tarczycy? Nie chciała się zgodzić z sugestią doktora – epizod depresji. Przecież wstawała do pracy, zajmowała się dziećmi, prowadziła dom. Nie leżała „bez życia” w łóżku.

Wizyta u psychiatry nie pozostawiła złudzeń: zwolnienie lekarskie i odpowiednie leki. Pora na psychoterapię. Niełatwo było znaleźć terapeutę, z którym połączyła ją nić porozumienia. Ale udało się. Razem dotknęli najwcześniejszych wspomnień Kasi, udali się w głąb jej wrażliwego serca. Analizowali i przepracowywali historię jej życia do czasu, w którym okazało się, że kobieta jest przy nadziei. Obie terapie, farmakologiczna i psychologiczna, dla dobra maleństwa zostały zawieszone. W zamian za to Kasia dołączyła do grupy wspierającej kobiety zagrożone depresją okołoporodową, która działa przy Fundacji Evangelium Vitae. Pomagała.

Rośliny toksyczne

Reklama

Urlop macierzyński minął. Trzeba było kontynuować specjalizację. Tym razem Kasia miała obowiązek odbyć dyżury w szpitalu. Neurolodzy nie dyżurują, więc wybrała pediatrię. Znów pojawiły się lęki – spoczywała na niej odpowiedzialność za ludzkie życie! A chaos i złe rozwiązania w systemie służby zdrowia tylko je potęgowały.

Miałam wrażenie, że to nie jest depresja, że ja właściwie oszukuję innych. Nie rozumiałam po co jestem w szpitalu. Ale po co jestem w domu – też nie wiedziałam. Doświadczyłam myśli psychotycznych, które towarzyszą depresji. Czułam, że jestem po stronie zła. Nie byłam w stanie prosić o pomoc Boga.

Zaniepokojona rodzina poprosiła Kasię o kolejną wizytę u psychiatry. Lekarz rozeznał, że stan kobiety jest na tyle poważny, iż mogłaby targnąć się na swoje życie. Została przyjęta jako pacjentka na oddział psychiatryczny. – Miałam wrażenie, że to nie jest depresja, że ja właściwie oszukuję innych. Nie rozumiałam po co jestem w szpitalu. Ale po co jestem w domu – też nie wiedziałam. Doświadczyłam myśli psychotycznych, które towarzyszą depresji. Czułam, że jestem po stronie zła. Nie byłam w stanie prosić o pomoc Boga. Nie spowiadałam się mimo skrupulatnie wykonanego rachunku sumienia. Tkwiłam w pustce, w totalnym bezsensie – wyjaśnia Kasia. – Żyłam w przekonaniu, że zmarnowałam to, co otrzymałam. Nie rozwinęłam talentów, zawiodłam innych. I... ten dotkliwy brak nadziei!

Bliscy chętnie odwiedzali Kasię w szpitalu. Rozmawiali z nią, czytali Pismo Święte, przynosili jej kolorowanki, czy lawendę, z której kobieta plotła koszyczki dla „zabicia czasu”. Rozdawała je potem pielęgniarkom, dziwiąc się, że podarunek może kogoś cieszyć.

Przeczytaj także: Cmentarz – przystanek na żądanie

Dzięki pomysłom i oddaniu bliskich miała kontakt z dziećmi. Czytała im każdego wieczoru bajki przez telefon. Dopóki nie zasnęły. Zdarzało się, że zabierała je na spacer.

Tamtego dnia też wzięła dzieci na przechadzkę. – Zobaczyłam krzak cisu i stwierdziłam, że obojętne czy będę żyć czy nie i tak nic się nie zmieni. Muszę coś zrobić... Nigdy nie planowałam tego kroku. Po prostu go zrobiłam... Dyżur miała jej doktor prowadząca. Chyba tylko dlatego Kasia przyznała się do próby samobójczej. Szybka reakcja lekarzy: płukanie żołądka i pobyt na toksykologii uratowały jej życie. Zdecydowano także o kolejnym etapie leczenia – były to elektrowstrząsy. W szpitalu spędziła kilka miesięcy. Tęsknota? Oczekiwanie na najbliższych? Nie, tego nie doświadczała. – Dziś doceniam postawę mojego męża, jego bliskość. On mi towarzyszył przez cały ten trudny czas choroby. Wysłuchiwał mnie i trwał przy mnie. A nasze mamy pomagały w opiece nad dziećmi – kobieta nie kryje wzruszenia. – Doświadczyłam też olbrzymiego wsparcia Boga, Jego miłości. A także mocy modlitwy, którą każdego dnia w mojej intencji zanosili rodzina, koleżanki ze wspólnoty i wiele innych osób. Dziś na nowo uczę się zaufania i radości z małych rzeczy. Szukam siebie. Odkrywam na nowo swoje pasje. U boku kochających mnie osób. Pod czujną opieką lekarzy – wyznaje Kasia.


Kiedy szukać pomocy?
Sygnałem mogą być: uczucie smutku i przygnębienia, płaczliwość, zwiększenie lub zmniejszenie apetytu, trudności w koncentracji, zmęczenie, dolegliwości bólowe (brzuch, głowa), które nie reagują na normalne leczenie, bezsenność lub duża potrzeba snu, myśli samobójcze.


Gdzie szukać pomocy?
W regionie mogą to być: Dolnośląskie Centrum Zdrowia Psychicznego we Wrocławiu, ul. Korzeniowskiego, Kliniczny Oddział Psychiatryczny i Leczenia Stresu Bojowego we Wrocławiu, ul. Weigla, Oddział Psychiatryczny we Wrocławiu, ul. Pasteura, Oddział Psychiatryczny w Szpitalu w Miliczu, Wojewódzki Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Lubiążu, Oddział dla Dzieci i Młodzieży we Wrocławiu, ul. Koszarowa, Całodobowe centrum wsparcia, tel. 800 70 22 22, Poradnie Psychologiczno-Pedagogiczne www.forumprzeciwdepresji.pl; www.dczp.wroclaw.pl .

2020-02-18 10:26

Ocena: +2 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Psycholog KUL: pandemia sprzyja zaburzeniom depresyjnym

[ TEMATY ]

depresja

pandemia

Adobe Stock

Każdego dnia miliony osób w Polsce zakłada maseczki, dezynfekuje dłonie i utrzymuje społeczny dystans, by uniknąć zakażenia COVID. W cieniu zagrożenia koronawirusem coraz więcej dzieci i młodzieży zmaga się z zaburzeniami depresyjnymi. - O depresji mówimy, gdy przestają nas cieszyć rzeczy, które do tej pory sprawiały nam przyjemność – podkreśla ekspertka KUL, psycholog specjalizujący się w pracy z dziećmi i młodzieżą dr Natalia Kajka.

Od połowy XX wieku 7 kwietnia na całym świecie obchodzony jest Światowy Dzień Zdrowia. Jego celem jest zwrócenie szczególnej uwagi na najbardziej palące i zaniedbane problemy zdrowotne społeczeństw na świecie. Jednym z nich jest niewątpliwie depresja.

CZYTAJ DALEJ

Zmiany personalne w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej

2021-06-23 13:38

[ TEMATY ]

zmiany księży

zmiany personalne

Katarzyna Krawcewicz

W środę 23 czerwca bp Tadeusz Lityński wręczył dekrety tym księżom, którzy w okresie wakacyjnym zmieniają placówkę duszpasterską. Poniżej publikujemy listę tegorocznych zmian personalnych w diecezji. Proboszczowie i administratorzy parafii obejmują urzędy 2 sierpnia, natomiast wikariusze parafialni – 25 sierpnia. Inne terminy podano w nawiasach. Lista nie obejmuje zmian personalnych w parafiach prowadzonych przez zgromadzenia zakonne.

PROBOSZCZOWIE

CZYTAJ DALEJ

8. rocznica ingresu abp. Józefa Kupnego

2021-06-24 21:06

ks. Łukasz Romańczuk

ks. abp Józef Kupny

ks. abp Józef Kupny

Ks. Arcybiskup Józef Kupny w Uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela dziękował za 8 lat pobytu w Archidiecezji Wrocławskiej. To właśnie 16 czerwca 2013 roku odbył się ingres do Katedry Wrocławskiej. 

Podczas uroczystej Eucharystii, na której zgromadzeni byli biskupi, kapłani, wierni Archidiecezji Wrocławskiej, a także włodarze miasta i Rada Miejska Wrocławia pamiętano o księdzu metropolicie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję