Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Spotkanie pszczelarzy

Noworoczno-opłatkowe spotkanie lubaczowskich pszczelarzy odbyło się 13 stycznia br. w sali narad Starostwa Powiatowego w Lubaczowie.

W spotkaniu uczestniczyli pszczelarze zrzeszeni w dwóch organizacjach – Powiatowym Związku Pszczelarzy w Lubaczowie i Stowarzyszeniu Pszczelarzy Ziemi Lubaczowskiej „Eko-Barć”. Tegoroczne spotkanie rozpoczął kolędami zespół muzyczno—wokalny pod kierownictwem Wiesława Kiełbasy. Gości i licznie przybyłych pszczelarzy powitał prezes Roman Krawczyk. Dokonał podsumowania działalności za 2019 r.

– Lubaczowska organizacja pszczelarska jest jedną z największych na Podkarpaciu. Zrzesza 170 pszczelarzy. Mamy ok. 7 tys. rodzin pszczelich, co stanowi 10 proc. populacji pszczoły na Podkarpaciu. W województwie na jednego pszczelarza przypadają 24 rodziny pszczele, w organizacji lubaczowskiej – 42. Powiat lubaczowski jest „przepszczelony”, nie ma już gdzie postawić nowej pasieki. Nasza organizacja oferuje swoim odbiorcom 6-7 gatunków miodu. Są to dobra lubaczowskie, uznane w całej Polsce – mówił prezes Roman Krawczyk. Trzy lubaczowskie miody: lipowy, wielokwiatowy leśny i rzepakowy zarejestrowane są na liście Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Trzy kolejne miody uzyskały pozytywną ocenę Polskiej Izby Produktu Tradycyjnego i wkrótce znajdą się na liście resortu rolnictwa. Jest to zatem jedyna organizacja w Polsce, która będzie miała zarejestrowanych aż sześć miodów. Wiele należy zrobić w dziedzinie promocji. Sprzedawać je w słoikach o odpowiednim kształcie, zaopatrzonych w ciekawą etykietę i banderolę z napisem: produkt polski. Prezes zachęcał pszczelarzy do korzystania z różnych form wsparcia.

Życzenia noworoczne lubaczowskim pszczelarzom złożyli: poseł na Sejm RP Mieczysław Kasprzak, przedstawicielka biura posłanki Teresy Pamuły, wicestarosta lubaczowski Paweł Głaz, Józef Ozimek od senatora Mieczysława Golby. – Połowa powiatu lubaczowskiego to lasy. Stawianie uli w lesie jest bezpłatne. Należy jednak podpisać umowę z nadleśnictwem dla wspólnego dobra. Leśnicy prowadzą program „Pszczoły wracają do lasu” – poinformował nadleśniczy Nadleśnictwa Oleszyce Stanisław Zagrobelny. Zachęcał do sadzenia krzewów miododajnych, które można nabyć w szkółkach. Po tych wystąpieniach rozpoczęła się część uroczysta, wspólna modlitwa i kolędowanie z zespołem. Przewodniczył jej dziekan lubaczowski ks. kan. Andrzej Stopyra. Życzenia świąteczne i noworoczne przekazał kapelan lubaczowskich pszczelarzy, dziekan tomaszowski ks. Jerzy Sopel, po tym nastąpiło łamanie się opłatkiem i świętowanie. Był czas na rozmowy i wymianę doświadczeń oraz wspólne kolędowanie.

Reklama

Nasza organizacja oferuje swoim odbiorcom 6-7 gatunków miodu. Są to dobra lubaczowskie, uznane w całej Polsce.

– My w szczególności współpracujemy z pszczelarzami Roztoczańskiej Organizacji Pszczelarskiej. Każdą prośbę o postawienie pasieki w naszych lasach pozytywnie załatwiamy. Na terenie Nadleśnictwa Narol są kompleksy jodły, która daje spadź. Pszczelarze tam chętnie stawiają ule. Sadzimy wiele krzewów miododajnych, udostępniamy chętnym ich nabycie. Pszczoły są chętnie widziane w naszych lasach – powiedział nadleśniczy Nadleśnictwa Narol Janusz Skalski.

Uroczystość była pięknym przedłużeniem świąt Bożego Narodzenia.

2020-01-28 11:31

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nowy trend w pszczelarstwie – oddychanie powietrzem z ula

[ TEMATY ]

pszczelarz

Karolina Pękala

W apiterapii, tj. w leczeniu produktami pszczelimi, pojawił się nowy trend – oddychanie powietrzem z ula. W Polsce są już gospodarstwa pasieczne, gdzie można się poddać takiemu zabiegowi.

Oddychanie powietrzem z ula jest możliwe w specjalnych domkach. W ich podłodze mieszczą się wbudowane ule (kilka sztuk), a dachem tych uli jest podłoga domku, do którego mogą wchodzić ludzie. Płaszczyzna oddzielająca ule od domku jest zbudowana tak, że nie pozwala owadom wlecieć do środka domku, ale bez problemów wydostają się z ula zapachy miodu i propolisu, słychać także brzęczenie pszczół.

"Jak otwieram ul, to czuję ten wyjątkowy zapach. Dlatego zdecydowałem się na domek do apiterapii" – powiedział PAP szef Warmińsko-Mazurskiego Związku Pszczelarzy Józef Zysk. Dodał, że powietrze z ula przesycone jest wyjątkowo aromatycznymi zapachami. Koją one nerwy, pozwalają się uspokoić i wyciszyć.

"Specjaliści twierdzą, że te aromaty są wskazane dla osób osłabionych, znerwicowanych, wiecznie zmęczonych. Ja kocham pszczoły, dlatego rodzinę i znajomych będę do mojego pszczelego domku zapraszał, komercyjnie nie będę go udostępniał" – powiedział PAP Zysk.

Pszczelarz przyznał, że stawianie domków do oddychania powietrzem z ula to w jego ocenie nowe możliwości zarobkowania dla gospodarstw pasiecznych.

"Sprzedaż produktów pszczelich jest uzależniona od wielu czynników. Korzystanie z takiego domku może się odbywać praktycznie co dnia od wiosny do jesieni, niezależnie od pogody. Pszczelarze mówią, że takie domki będą coraz powszechniejsze" – powiedział Zysk. Dodał, że w Polsce pojawiły się już gospodarstwa pasieczne i agroturystyczne, które komercyjnie umożliwiają korzystanie z domków do apiterapii. (PAP)

Autorka: Joanna Kiewisz-Wojciechowska

jwo/ joz/

CZYTAJ DALEJ

Św. Kajetan – orędownik na czasy zarazy i bezrobocia

[ TEMATY ]

święty

zaraza

bezrobocie

pl.wikipedia.org

Na świętego Kajetana – współpracownika papieża, kapłana, przyjaciela ubogich – wskazuje amerykańska agencja katolicka CNA jako tego, który może być dobrym patronem w czasach powiększającego się bezrobocia. Z powodu stanu pandemii i obowiązujących w związku z tym obostrzeń w USA bez pracy jest już oficjalnie 26 mln osób. Poziom bezrobocia jest porównywalny do tego z czasów Wielkiego Kryzysu.

Tymczasem, jak podkreśla CNA, żyjący na przełomie XV i XVI w. św. Kajetan wiedział sporo na temat ubóstwa i zarazy.

Urodził się 1 października 1487 roku w włoskiej Vicenzie. Był najmłodszym z trzech synów Gaspara, hrabiego Thiene i Marii Porto. Matka oddała syna pod opiekę Najświętszej Maryi Panny. Zadbała, by otrzymał religijne wykształcenie i wychowanie. Jego ojciec zmarł, gdy chłopiec miał zaledwie dwa lata.

Doktoryzował się z prawa rzymskiego i kościelnego w Padwie, a w Rzymie był protonotariuszem papieża Juliana II i pomagał podczas Soboru Laterańskiego V.

Święcenia kapłańskie otrzymał w 1516 roku w wieku 36 lat. Wraz innymi założył wspólnotę kapłanów pragnących żyć jak pierwsi apostołowie. Dążył do zreformowania Kościoła w jego obrębie, nie występując, jak współczesny mu Marcin Luter, przeciwko niemu.

W Zakonie Kleryków Regularnych, zwanych teatynami, a później kajetanami, kontynuował misję ewangelizacji wśród duchowieństwa i świeckich. Żył niezwykle ubogo, opiekując się chorymi i najbiedniejszymi. Głosił kazania i nauczał na ulicach.

W wieku 42 lat Kajetan założył szpital dla „nieuleczalnie chorych” w Wenecji. Pocieszał i leczył chorych w czasach panującej wówczas dżumy. W 1533 założył kolejne oratorium w Neapolu. W mieście tym zainicjował też działalność charytatywnego banku. Miał on chronić ubogich przed lichwą. Później przekształcił się w Bank Neapolitański.

W Neapolu Kajetan ciężko zachorował. Ofiarował swoje cierpienia za nawrócenie mieszkańców Neapolu. Jako posłanie służyły mu jedynie deski z drewna. Zmarł w opinii świętości 6 sierpnia 1547 roku, w święto Przemienienia Pańskiego. Został pochowany w bazylice San Paolo Maggiore w Neapolu.

Beatyfikował go Urban VIII w 1629 roku. Jeszcze zanim został kanonizowany, mieszkańcy Neapolu prosili o jego orędownictwo podczas zarazy w 1656 roku. W tamtych czasach każdego dnia z powodu zarazy umierało 600-700 osób. W dzień liturgicznego wspomnienia błogosławionego wówczas Kajetana po raz pierwszy od dłuższego czasu nie odnotowano przypadku śmierci spowodowanej zarazą.

Kajetan został kanonizowany przez papieża Klemensa X w 1671 roku. Jego kult jest żywy w wielu krajach: we Włoszech, w Hiszpanii, Argentynie, Brazylii i Salwadorze.

Kajetanie nadal służą do dziś Kościołowi. W USA wielu z nich pracuje jako księża w parafiach na terenie stanu Kolorado.

Przed rozbiorami w Polsce istniały dwa klasztory teatynów: w Warszawie i Lwowie. Teatyni zajmowali się kaznodziejstwem oraz prowadzili szkoły dla młodzieży szlacheckiej. To dzięki ich staraniom doszło do zawarcia unii kościelnej Ormian z Rzymem.

CZYTAJ DALEJ

Amerykański teolog: „nasiona błędu” nosi nie Sobór, lecz błędne jego interpretacje

2020-08-07 18:34

[ TEMATY ]

Sobór Watykański II

teologia

teolog

Wikipedia

Sobór Watykański II

„Duch Święty nie może być niezgodny z samym sobą” – przypomina amerykański teolog z katolickiego Uniwersytetu Notre Dame w stanie Indiana John Cavadini, tłumacząc, dlaczego wiarę wyrażaną i wyjaśnianą przez sobory powszechne – często prowokujące w Kościele spory i konflikty – chroni Trzecia Osoba Boska. Specjalizujący się w intelektualnej historii chrześcijaństwa teolog, którego w 2009 roku do pracy w Międzynarodowej Komisji Teologicznej Kościoła powołał Benedykt XVI, zwrócił uwagę, że „wypowiedzi soboru powszechnego, które błędnie zinterpretowano, mogą być niezgodne z poprzednim nauczaniem Kościoła”.

Naukowiec zaznaczył, że dokumenty kościelne czasami wymagają doprecyzowania, ale konstatacja ta nie jest tożsama ze założeniem podzielanym przez niektórych współczesnych krytyków, że sobór powszechny może nauczać lub zawierać błędy dotyczące wiary katolickiej.

Teolog z Notre Dame w ten sposób odniósł się do zarzutów publicznie stawianych przez takie postaci jak były nuncjusz apostolski w Stanach Zjednoczonych abp Carlo Viganò, który uznał, że podczas Soboru Watykańskiego II „wrogie siły” doprowadziły do „abdykacji Kościoła katolickiego” poprzez „niesamowite oszustwo”. „Błędy okresu posoborowego zostały zawarte jak w pigułce w dokumentach soborowych” – stwierdził hierarcha, oskarżając Sobór, a nie tylko jego skutki, o powielanie jawnego błędu.

Według abp Viganò, Sobór Watykański II katalizował ogromną, ale niewidoczną schizmę w Kościele, zapoczątkowując fałszywy Kościół, funkcjonujący obok prawdziwego Kościoła. W zeszłym miesiącu grupa katolików, w tym księża, osobistości medialne i niektórzy uczeni, podpisali list chwalący zaangażowanie byłego nuncjusza w sprawę, wskazując, że należy przedyskutować kwestię, czy można pogodzić Sobór Watykański II z Tradycją. „Ciągłość Soboru Watykańskiego II z Tradycją jest hipotezą, którą należy sprawdzić i przedyskutować, a nie traktować jako niepodważalną rzeczywistość” – podkreślono w oświadczeniu.

W odpowiedzi na zarzuty abp. Viganò, Cavadini przyznaje, że przychylnie odnosi się do zaniepokojenia katolików, „dotyczącego oczywistego zamieszania w dzisiejszym Kościele, osłabienia wiary eucharystycznej, banalizacji liturgii, mającej być dziedzictwem Soboru itp.”. „Czy jednak słuszne jest obwinianie Soboru, odrzucenie go jako pełnego błędów? Czy nie oznaczałoby to, że Duch Święty pozwolił Kościołowi popaść w ogromny błąd, dopuszczając, by pięciu papieży nauczało go entuzjastycznie przez ponad 50 lat?” – pyta Cavadini.

Zaznaczył, że wydaje się rzeczą podejrzaną, iż abp Viganò nie dostrzega nawet jednej dobrej rzeczy, będącej owocem Soboru Watykańskiego II. Przyznał, że soborowe reformy doprowadziły, szczególnie w USA do zbanalizowania liturgii, wypełnienia jej hymnami bez walorów estetycznych, zawierających błędy doktrynalne, zwłaszcza dotyczące Eucharystii. Zwrócił uwagę z drugiej strony, że sam przeżył w krajach afrykańskich wiele pięknych liturgii, które były owocem Soboru Watykańskiego II.

Teolog pochwalił również powszechne wezwanie do świętości zawarte w „Lumen gentium”, dokumencie Soboru Watykańskiego II. W tej Konstytucji dogmatycznej o Kościele przypomniano, że świętość, czyli bliskość z Bogiem, jest nie tylko domeną kapłanów i zakonników, ale wszystkich ludzi. „To jest coś, co wydawało mi się tak wzniosłe, kiedy po raz pierwszy przeczytałem go w wieku 19 lat, że pragnienie, by żyć zgodnie z tą wizją jest dziś wciąż równie mocne” – podkreśla teolog. Zaznaczył, iż w aspekcie wielu ważnych wypowiedzi teologicznych lub duszpasterskich Soboru, twierdzenie, że soborowe dokumenty noszą „nasiona” błędu teologicznego nie wytrzymuje krytyki.

„Czy Sobór Watykański II jest złym ziarnem? Czy też ziarno, o które tu chodzi, jest raczej efektem wykoślawianego wyboru teologów, by rozwinąć jeden wątek nauczania soborowego kosztem innych? Nie wspominając już o pasterzach, którzy tak priorytetowo traktują prawdziwe dobro, aby chrześcijańskie nauczanie było dostępne i zrozumiałe dla współczesnych ludzi, że bagatelizują jego wyjątkowość traktując jako żenująco przestarzałe?”
– pyta i apeluje, by katolicy, a zwłaszcza przywódcy kościelni, poważnie przeczytali dokumenty Soboru Watykańskiego II i postarali się włączyć je w swoje rozumienie Kościoła.

W komentarzach dla agencji CNA amerykański teolog zauważa, że także inne sobory w historii Kościoła były błędnie interpretowane i wzbudzały kontrowersje. Po niektórych, takich jak Sobór Chalcedoński (451 r.), kontrowersje trwały nawet przez długie wieki.

Wskazał także na przykład Soboru Nicejskiego z 325 roku, gdzie w toku dyskusji o Trójcy Świętej oświadczono, że Syn jest współistotny (homoousios) Ojcu. Cavadini przypomniał, że użytemu słowu sprzeciwiali się wówczas biskupi i teologowie, którzy zrównali wypowiedź soborową z sabelianizmem – potępioną przez Kościół herezją z III wieku. Dopiero po odróżnieniu hipostaz (osób) od ousia (substancji, istoty) dwuznaczności w tej sprawie ostatecznie wyjaśniono.

„Ale - warto podkreślić - nie był to błąd w samym nauczaniu, stanowczo nie! Jednak sam akt orzekania tworzy nową sytuację, która często wymaga dalszej interpretacji” – wyjaśnia teolog i tłumaczy, że użyte w Nicei „homoousios” było w tamtym czasie „skażonym słowem”.

„Czy nasi krytycy Soboru Watykańskiego II nie krzyczeliby w proteście, że to był błąd? Oni po prostu nie pamiętają, że nawet ten najsłynniejszy z soborów był na tyle odważny, że ryzykował użycie skażonego słowa w nowym znaczeniu, z nowym zamiarem” – stwierdza teolog i akcentuje, że w sprawach wiary „sobór powszechny jest chroniony od błędu”.

„To nie znaczy, że wszystko zostało wyrażone tak dobrze, jak mogło było być, ponieważ Duch Święty nie gwarantuje tego. To oznacza po prostu, że Kościół, w swoim autorytatywnym nauczaniu jest zachowany od jawnie błędnych deklaracji” – powtórzył Cavadini.

W historii Kościoła rzymskokatolickiego było 21 synodów powszechnych, nazywanych soborami: od Soboru Nicejskiego I (325 r.) po Sobór Watykański II (1962-1965).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję