Reklama

Niedziela Legnicka

Mężczyźni u św. Józefa

We wspomnienie św. Józefa rzemieślnika do Krzeszowa pielgrzymowali mężczyźni z diecezji legnickiej. Było to już drugie takie spotkanie, któremu towarzyszyły słowa: „Mężczyzno, stań się tym, kim jesteś”

Niedziela legnicka 20/2019, str. 1, 4-5

[ TEMATY ]

pielgrzymka

Krzeszów

mężczyźni

Ks. Waldemar Wesołowski

Do sanktuarium w Krzeszowie przybyły całe rodziny

Choć pielgrzymka adresowana była tylko do mężczyzn, do sanktuarium przybyły całe rodziny. Nie zabrakło też Bractwa św. Józefa. W programie tego spotkania była m.in. Litania do św. Józefa, Msza św. w kościele brackim noszącym wezwanie świętego, a także dwie konferencje pogłębiające duchowość św. Józefa.

Był też czas na zwiedzanie zabytków opactwa wraz z przewodnikiem.

Idźcie do Józefa

Nasze spotkanie w tym unikatowym miejscu jest realizacją słów, które widnieją na jednym z obrazów ukazujących św. Józefa – „Ite ad Joseph – Idźcie do Józefa”. Chcemy wraz z Maryją, która króluje w naszym sanktuarium, i ze św. Józefem zmierzać do Jezusa – powiedział kanclerz legnickiej Kurii Biskupiej ks. Józef Lisowski, który też przewodniczył Eucharystii. – Od św. Józefa chcemy uczyć się tego, co w dzisiejszym świecie jest ważne, czyli jak być blisko Jezusa i Jego Matki. On uczy nas, że jeśli w życiu człowieka na pierwszym miejscu jest Bóg, to wszystko inne też będzie na swoim miejscu – dodał ksiądz kanclerz.

Reklama

Leczyć zranienia

Pierwszą konferencję dla pielgrzymów wygłosił ks. Marcin Wiśniewski z diecezji kaliskiej, dogmatyk, józefolog, zajmujący się kierownictwem duchowym. Dotyczyła ona wpływu zranień duchowych i psychicznych z dzieciństwa na życie małżeńskie i rodzinne. Prelegent podkreślił, że we współczesnym świecie coraz częściej mamy do czynienia z kryzysem męskości i kobiecości. Jedną z przyczyn takiego stanu są różnorakie zranienia i problemy, których człowiek doświadcza w dzieciństwie, z którymi nie potrafi sobie poradzić w dorosłym życiu. – Chodzi tu m.in. o niewłaściwe relacje z ojcem czy matką, brak miłości, zainteresowania. Częstą przyczyną jest także brak czy nieobecność jednego z rodziców. Do tego dochodzą np. zranienia na tle sfery seksualności. To wszystko rzutuje później na odniesienie do siebie samego, na poczucie własnej wartości, na nieumiejętność nawiązywania trwałych relacji z drugą osobą, umiejętności kochania, czy brak odpowiedzialności. To może uzewnętrzniać się w życiu małżeńskim, rodzinnym, ale też i duchowym – mówił ks. Marcin. Aby pomóc osobom mającym takie problemy, potrzebna jest wielka praca, zarówno w sferze psychiki, jak i ducha. – Trzeba poradnictwa i kierownictwa duchowego, uczestnictwa w konferencjach, ale też intensywnej pracy nad sobą – dodał ks. Marcin.

Prelegent zaznaczył, że doskonałym wzorem dla każdego mężczyzny, męża, ojca, kapłana jest św. Józef. – Trzeba na nowo odkryć tę postać, która wraz z Maryją i Jezusem ukazuje nam właściwy obraz rodziny. Św. Józef pomaga nam na nowo odnaleźć swoje miejsce w życiu, w Kościele, uczy nas odpowiedzialności, ale też uczy zachowywania właściwych relacji z Bogiem – podkreślił ks. Wiśniewski.

Potrzeba łaski

Podczas Mszy św. homilię wygłosił ks. Jan Klinkowski, który poruszył temat etosu pracy ludzkiej. Mówił m.in. o zmieniającym się na przestrzeni dziejów ludzkości podejściu do pracy. O ile w starożytności praca była domeną niewolników, o tyle w kręgu biblijnym zaczyna nabierać również wymiaru duchowego. – Praca jest nakazem Boga: „Czyńcie sobie ziemię poddaną”. Księgi mądrościowe wręcz piętnują tych, którzy idą w życiu drogą lenistwa. W przestrzeni biblijnej rozwija się zatem etos pracy, oparty na tradycji słowa Bożego. Praca ma iść w parze z mądrością, aby życie człowieka stawało się lepsze, aby świat mógł się rozwijać – mówił ks. Jan.

Reklama

W dalszej części zaznaczył, że praca nie może być pojmowana tylko w wymiarze ekonomicznym, w wymiarze zysku, który często staje się przyczyną degradacji godności człowieka, wręcz zniewolenia człowieka, niszczenia naszego środowiska. – Bóg przypomina, że pracę należy przerwać, że człowiek potrzebuje odpoczynku, czasu dla siebie, dla bliskich i dla Boga. Człowiek potrzebuje błogosławieństwa Bożego dla swojej pracy. Przykład takiej postawy znajdujemy właśnie w postawie św. Józefa, który pracował, troszczył się o swoją rodzinę, ale nie zaniedbywał też swojej relacji z Bogiem – podkreślił ks. Klinkowski.

Malarz św. Józefa

Po wspólnej modlitwie ks. Klinkowski poprowadził także prelekcję, w której ukazał biblijne podstawy radości i smutków św. Józefa, ukazanych we freskach Michała Willmanna zdobiących wnętrze kościoła św. Józefa.

Tegoroczna pielgrzymka mężczyzn zakończyła się wspólną agapą i zwiedzaniem sanktuarium.

2019-05-15 08:06

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

W Krzeszówku powstaje nowoczesny dom pielgrzyma

2020-05-28 06:59

[ TEMATY ]

sanktuarium

Krzeszów

Dom pielgrzyma

Przemysław Groński EPB

Krzeszówek to niewielka wieś położona 2 kilometry od sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Krzeszowie Znajdziemy tam piękny kościół św. Wawrzyńca oraz starą plebanię użytkowaną przez cystersów. Historia tej wsi sięga czasów bitwy pod Legnicą. To właśnie tam żona księcia Henryka Pobożnego - Anna osadziła benedyktynów. W późniejszym czasie Krzeszówek stał się bazą również dla cystersów, którzy wznieśli kompleks klasztorny w Krzeszowie. Plebania, od lat nieużytkowana, stanie się nowoczesnym domem pielgrzyma. Prace remontowe już się rozpoczęły. Ks. Marian Kopko, kustosz sanktuarium oraz Grzegorz Żurek, kierownik ds. sanktuarium zapewniają, że z dużym prawdopodobieństwem można planować otwarcie ośrodka na maj 2022 roku. Ta inwestycja powstaje min. dzięki Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, który przekazał środki na termomodernizację budynku.

Zobacz zdjęcia: Krzeszówek
CZYTAJ DALEJ

Zielone Świątki, tatarak w kątki!

Po Bożym Narodzeniu i Wielkanocy przez długie wieki w sposób najbardziej uroczysty świętowano właśnie Zesłanie Ducha Świętego. Jest to jedno z najstarszych świąt Kościoła wprowadzone już w II w. To Duch Święty napełnił mocą i żywą wiarą Apostołów tak, by na całym świecie mogli głosić prawdy wiary Chrystusowej.
W początkach chrześcijaństwa święto nosiło nazwę pentekoste - pięćdziesiąt dni po Wielkiej Nocy. W Polsce, podobnie jak w innych krajach europejskich, tradycje zielonoświątkowe łączą się jeszcze z elementami obyczajów pogańskich, szczególnie z tymi, które wiązały się ściśle ze świętem rolników i pasterzy. Obfitowały one w pieśni, modlitwy, procesje błagalne wśród pól o dobry urodzaj. W narożnikach pól zatykano gałązki zieleni, by chronić od gradobicia.
Różne regiony Polski dopracowały się nieco odmiennego obyczaju zielonoświątkowego, ale wszystkie łączyła radość z tej najpiękniejszej pory roku. Domy i obejścia musiały być udekorowane kaskadami zieloności, wśród której pierwsze miejsce zajmowały brzezina, jodła, klon i tatarak. Gałęzie zatykano za obrazy i belki, układano je na sprzętach i pułapach, a podłogę wysypywano rześko pachnącym tatarakiem.
„Musiało być wszędzie zielono: w oknach, ścianach, płotach - musiało się mienić świeżym liściem (...). W okolicach Pińczowa na ten dzień mieszkańcy wsi rozrzucają tatarak po podłodze w izbach i przed sieniami, a ponadto majętniejsi włościanie pieką na te święta placek z twarogiem, powszechnie tu nazywany kołaczem” (W. Siarkowski, Materyjały do etnografii ludu polskiego z okolic Pińczowa, reprint Kielce 2000, s. 25).
Zieleń była od czasów pogańskich łączona z tymi dniami. Zielone wieńce zdobiły głowy dziewcząt, a wieńce z liści brzozy, dębu i klonu zakładano nawet na szyje koni i rogi bydła, zaś wianuszki z polnych kwiatów opasywały szyje gęsi i kaczek. Wybór liści nie był przypadkowy; delikatna brzoza miała wzbudzać miłość i sympatię, dąb zapewniał przyjaźń i długie życie, a klon - zdrowie. Wierzono, że cechy te przechodzą z liści na zwierzęta.
Zielonym Świętom towarzyszyły zabawy ludowe, m.in. gonitwy czy wdrapywanie się na wysoki słup zwany majem (np. w okolicach Bliżyna), chodzenie po domach z „gaikiem” i zbieranie datków. Nie brakowało wówczas zabaw o charakterze matrymonialnym. Zdaniem przede wszystkim Oskara Kolberga, jak i innych etnografów, zwyczaje tego święta trzeba łączyć z tradycją sobótkową. W naszym regionie była ona szczególnie związana z Łysicą i okolicami Świętego Krzyża, gdzie świętowano według wręcz pradawnego schematu pogańskiego, a ponadto łączono to z organizacją w tych dniach jarmarku.
Jeszcze w średniowieczu Kościół zwalczał te zabawy jako uporczywe pozostałości pogańskie, pozwalając tylko na „majenie obejść zielenią, jako otwieranie zielonych bram dla Ducha Świętego, aby zechciał nawiedzić domy dla oświecenia serc i umysłów mieszkańców” (H. Szymanderska, Polskie tradycje świąteczne, Świat Książki, Warszawa 2003, s. 258). W 1468 r. król Kazimierz Jagiellończyk zakazał urządzania w tych dniach zgromadzeń na Łysej Górze. Z powodu „niezliczonych, gorszących wypadków” Kościół zabraniał także surowo obrzędów na Łyśćcu, ale zebrania przeniosły się wówczas na Górę Witosławską - prawdopodobnie dawne pogańskie miejsce kultowe w Paśmie Jeleniowskim.
Zwyczaj ogni sobótkowych w drugi dzień Zielonych Świąt do niedawna bywał praktykowany w niektórych rejonach. Tak oto Władysław Anczyc pisał przed laty o sobótkach:
„Rzecz szczególna, że gdy w innych stronach Polski obrzęd ten od wieków odbywa się w wigilię św. Jana, w Krakowskiem palą sobótki w dzień Zielonych Świątek. Wieczorem od Ojcowa do Lanckorony, od Wzgórz Chełmskich aż po mogiłę Wandy, cały widnokrąg goreje tysiącami ognisk po wzgórkach, jak nieprzejrzane obozowisko wśród nocy. Przy każdym ognisku mnóstwo włościan otacza kręgiem palący się stos gałęzi i słomy, wciąż podsycany. W pośrodku bucha ciemnym płomieniem beczka smolna umyślnie na ten cel u smolarzy zakupiona. Dookoła stosu biegają chłopcy, często skaczący przez ogień, jakby przez kąpiel dla oczyszczenia grzechów...”.
Od 1931 r. Zielone Świątki stały się świętem ruchu ludowego, kiedy to stare tradycje zaczęto łączyć z wystąpieniami i wiecami ludowymi. W polskim kalendarzu Zielone Święta trwały dwa dni aż do r. 1957, kiedy to drugi dzień przestał być dniem wolnym

Charakterystyczną rośliną Zielonych Świątek jest balsamiczny tatarak, powszechnie używany od XVI w., gdyż wcześniej ta pospolita roślina, zarastająca bujnie brzegi stawów i strumieni, nie była znana.
Tatarak przywędrował z Azji. Przywieźli go do Pragi z Konstantynopola posłowie cesarscy przy tureckim dworze, skąd rozpowszechnił się po całej Europie Środkowej. Równie dobrze mógł przybyć do Polski z najazdami tatarskimi. Jednakże już w starożytności stosowany był do okadzania sprzętów i pomieszczeń. Dotąd Indianie Ameryki Północnej, gdy są zmęczeni, stosują proszek lub wywar z tataraku. Ludowe nazwy tej rośliny to: tatarczuk, tatarskie ziele, ajer, bluszcz, kalmus, łobzie, szuwar. Liście tataraku były używane jako podkładka do wypieku chleba, a jego kłącza - do pielęgnacji włosów. Bywa on także stosowany do wyrobu suchej konfitury z tataraku i kalmusówki bądź wykwintnych likierów, a także dodawany do mięs. Niestety, tego rodzaju tatarakowe tajniki kulinarne, pozostają raczej tajemnicą naszych prababek.

CZYTAJ DALEJ

Bilans COVID-19 w Polsce w niedzielę: 219 nowych zakażeń i trzy zgony

2020-05-31 19:27

[ TEMATY ]

koronawirus

Ministerstwo Zdrowia

Adobe Stock

Dotychczas w Polsce potwierdzono 23 786 przypadków zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2. Zmarły 1064 osoby, a 11 271 chorych wyzdrowiało. W niedzielę resort zdrowia poinformował łącznie o 219 nowych zakażeniach i o śmierci kolejnych trzech osób.

Ministerstwo Zdrowia w ciągu dnia podawało informacje o wykryciu najpierw 115, a potem kolejnych 104 przypadków zakażeń SARS-CoV-2. W porannym komunikacie poinformowano o śmierci trzech osób, z kolei po południu nie zanotowano żadnego przypadku zgonu. Łącznie w niedzielę zdiagnozowano 219 nowych przypadków koronawirusa. Trzy osoby zmarły.

Najwięcej zakażeń potwierdzono dotąd w woj. śląskim – 8 252 chorych, z których 208 zmarło. W woj. mazowieckim zanotowano 3 581 zakażeń i 264 zgony, w woj. dolnośląskim – 2 594 zakażenia i 104 zgony, w woj. wielkopolskim – 2 150 zakażeń i 153 zgony, w woj. łódzkim – 1553 zakażenia i 66 zgonów, w woj. małopolskim – 1 215 zakażeń i 40 zgonów, w woj. opolskim – 643 zakażenia i 47 zgonów, w woj. kujawsko-pomorskim – 594 zakażenia i 46 zgonów, w woj. pomorskim – 553 zakażenia i 35 zgonów, w woj. zachodniopomorskim – 536 zakażeń i 19 zgonów, w woj. lubelskim – 493 zakażenia i 15 zgonów, w woj. świętokrzyskim – 480 zakażeń i 22 zgony, w woj. podlaskim – 450 zakażeń i 9 zgonów, w woj. podkarpackim – 387 zakażeń i 35 zgonów, w woj. warmińsko-mazurskim – 179 zakażeń i jeden zgon, w woj. lubuskim – 116 zakażeń, żadnego zgonu.

Według danych resortu do tej pory wyzdrowiało 11 271 osób.

Ministerstwo Zdrowia poinformowało w niedzielę, że w kierunku koronawirusa przebadano dotąd 915 546 próbek (836 298 osób). Ostatniej doby wykonano ponad 16,4 tys. testów diagnostycznych.(PAP)

Autorka: Karolina Kropiwiec

kkr/ joz/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję