Koszykarka w habicie

S. Eliza, mistrzyni nowicjatu, przełożona Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego w Bledzewie, pochodzi ze Szprotawy. W bardzo młodym wieku zaczęła trenować koszykówkę. Urodziła się w sportowej rodzinie, bo – jak mówi – jej rodzice są wuefistami. Początkowo trenowała ją mama, a później tato, który jest trenerem koszykówki, obecnie już na emeryturze. S. Eliza jako zawodniczka występowała w trzecioligowym Klubie Sportowym „Szprotavia” Szprotawa w rozgrywkach makroregionu dolnośląskiego. Koszykówka to była jej pasja. – Moje życie kręciło się wokół sportu. Był on dużą częścią mojego życia. Wiem, że sport bardzo mocno kształtuje charakter. Na pewno cenne jest zmaganie się z sobą, ze swoimi słabościami i dawanie z siebie po prostu wszystkiego, żeby zwyciężyć, chociaż sport uczy także przegrywać; uczy szacunku i gry fair play na boisku, żeby podać rękę tej osobie, z którą się gra; uczy pracy nad sobą i pracy w grupie, co – jak zauważyłam – przenosi się również na życie duchowe i życie we wspólnocie, które dzisiaj jest moim udziałem – opowiada s. Eliza. – Był taki moment w czasie liceum, że zastanawiałam się, co dalej robić. Pamiętam, że w czasie jednego meczu, kiedy biegłam od jednego kosza do drugiego, pomyślałam sobie: za czym ja tak biegam? To było takie pytanie, które bardzo mocno we mnie wybrzmiało. Dzisiaj, po kilkunastu latach, dalej mam tego ducha sportowego we wszystkim, co robię. Lubię wysiłek, lubię zmaganie i dobre zmęczenie; lubię współdziałać z siostrami w jakiejś dobrej sprawie. Myślę, że teraz są to takie Boże zawody, o których mówił św. Paweł, tylko dzisiaj jak dla mnie Pan Bóg nadał temu bardzo głęboki, duchowy sens. Wtedy nie wiedziałam, za czym biegam od kosza do kosza, ale teraz już wiem, za czym biegnę. Pan Jezus mówił, jak czytamy w „Dzienniczku” św. Siostry Faustyny – że każdy nawet „najdrobniejszy czyn oblubienicy Mojej ma wartość nieskończoną, dusza czysta ma moc niepojętą przed Bogiem” (Dz. 534). Dlatego robiąc proste rzeczy, mamy poczucie sensu, że czynimy to z Jezusem dla zbawienia ludzi i własnego uświęcenia. Teraz to jest dla mnie taka najgłębsza motywacja w tym, co robię, a wykorzystuję tu to wszystko, czego się nauczyłam od moich rodziców, i to, czego nauczył mnie sport – dzieli się s. Eliza, która dzisiaj docenia wartość sportu, chociażby w pracy z dziećmi. – Pracując w szkole, czasami miałam zastępstwa na wuefie. Pamiętam, jak kiedyś stałam na korytarzu i kręciłam piłkę na palcu, podszedł do mnie taki malutki chłopczyk i mówi: „Siostra mnie jeszcze wiele razy zaskoczy”. Pomagało mi to w pracy z dziećmi, a sport jest zawsze dla mnie frajdą. Z radością wracam do niego, chociaż teraz w habicie trudniej. Ale jest to możliwe – śmieje się s. Eliza, której obecną pasją jest szukanie Boga w drugim człowieku, a z bardziej przyziemnych rzeczy – muzyka i gra na instrumentach.

Improwizacja na skrzypcach

Z centrum Wilna – najpierw do Myśliborza, a następnie do Bledzewa – przyjechała nowicjuszka s. Dorota. Wychowała się w polskiej rodzinie. Przez ponad rok jako wolontariuszka posługiwała w Hospicjum bł. ks. Michała Sopoćki w Wilnie prowadzonym przez Siostry Jezusa Miłosiernego, gdzie bardzo mocno doświadczyła charyzmatu Zgromadzenia, czyli działania Bożego Miłosierdzia. Zafascynowana zaczęła stawiać sobie pytania o swoją przyszłość i powołanie. Plany związane ze studiami zastąpiło głębokie pragnienie wstąpienia do zgromadzenia. S. Dorota gra na skrzypcach. Muzykę ma we krwi, bo – jak mówi – jej mama przez 30 lat była nauczycielką muzyki. – Mama jest po konserwatorium muzycznym, tata gra na fortepianie. Moi bracia i siostra też grają na akordeonie, pianinie i skrzypcach. Dlatego wyrosłam w takim klimacie muzycznym – opowiada siostra. W wieku 12 lat dołączyła do wspólnoty Drogi Neokatechumenalnej, gdzie doświadczyła, że z Bogiem można mieć żywą relację. Wspomina, że bardzo wielu ludzi we wspólnocie grało na gitarach, na skrzypcach, a opiekunowie zachęcali do gry na instrumentach. Mówili, że muzyka jest nieodłączną częścią liturgii i formą wielbienia Pana Boga.

– W swoim życiu doświadczam piękna i obecności Pana Boga w muzyce. Jednak kiedy zaczynałam grać na skrzypcach, to nie miałam do tego szczególnej pasji. Dopiero z czasem zaczęłam odkrywać, że skoro mam ten dar, to chciałabym się odwdzięczyć Panu Bogu, grając i służąc tym, co mam – dzieli się s. Dorota.

– W Zgromadzeniu dostałam jeszcze jeden dar – umiejętność improwizacji. Zobaczyłam, że potrafię dostosowywać swoją grę do gry innych instrumentów – dodaje. S. Dorota lubi słuchać i grać utwory wykonawców muzyki klasycznej. Jej ulubieni muzycy to: Johann Pachelbel, Tomaso Albinoni, a także Ludwig van Beethoven, Johann Sebastian Bach i Wolfgang Amadeus Mozart.

LaMontagne, Hillsong i Chopin

Zza Oceanu, z Kanady do Polski przyleciała s. Christina, nowicjuszka. Jej historia jest o tyle ciekawa, że zanim powróciła do komunii z Kościołem katolickim, przeżyła niecodzienne doświadczenie. Jeszcze jako studentka dorabiała sadząc drzewa w lesie. Pewnego dnia, kiedy była sama, zobaczyła niedźwiedzia grizzly – matkę z dwójką małych niedźwiadków. Niedźwiedź wyjadał jedzenie siostry, a następnie w poszukiwaniu kolejnego pożywienia bardzo powoli zaczął ją okrążać. – Położyłam się na ziemi i udawałam, że nie żyję. Zaczęłam odmawiać „Zdrowaś Maryjo”, prosząc o pomoc, bo myślałam, że to mój ostatni moment. Kiedy kończyłam modlitwę, mój szef przyjechał samochodem, co przestraszyło grizzly. Maryja mi pomogła – wspomina z dreszczykiem siostra. Jej pasją jest przede wszystkim muzyka. Gra na fortepianie i gitarze. – Bardzo lubię w wolnym czasie, a są to przeważnie niedziele, kiedy gramy na naszych instrumentach i śpiewamy – głównie pieśni religijne, ale lubimy też pop – śmieje się s. Christina. Jej ulubionymi wykonawcami są amerykański folkowy muzyk Ray LaMontagne, zespół Hillsong United, a szczególnie utwór „Captain” z albumu „Empires” oraz... Fryderyk Chopin. Kolejną pasją siostry jest sport. W przeszłości grała w hokeja oraz koszykówkę, a jej tata, podobnie jak s. Elizy, był trenerem w tej dyscyplinie. Dlatego marzeniem siostry jest boisko, by spędzając na nim wolny czas, móc realizować swoje pasje. – Myślę, że mamy dużo różnych, pięknych rzeczy tutaj, na ziemi. Zwłaszcza muzyka jest takim pięknym darem od Pana Boga i można w niej Go spotkać. Bardzo ważne jest również doświadczenie wspólnoty – wspólne dzielenie się muzyką i uwielbianie Boga – kończy s. Christina.