Reklama

Niedziela Częstochowska

Wszystko, co dobre – z Bożego natchnienia

Niedziela częstochowska 8/2018, str. II

[ TEMATY ]

Bóg

człowiek

Dario Acosta/Deutsche Grammophon

Człowiek, pozbawiony po grzechu pierworodnym raju, został skazany na trud pracy i zmagań z „ugorem ziemi”, której harmonia została również grzechem człowieka skażona (por. Rdz 3, 14n). Ten trud to tysiące spraw tych większych i tych drobnych, którym trzeba stawić czoło, a w których często człowiek się gubi. Jedną z takich drobnych spraw opisuje, już w Nowym Testamencie, św. Jan Ewangelista – to wesele w Kanie Galilejskiej (por. J 2, 1-11). Oto zwykła sprawa: nie wiadomo, z niedopatrzenia czy z biedy podczas radosnego świętowania zaślubin zabrakło wina. Ale na uroczystości była obecna Maryja wraz z Jezusem. Rozumiejąc przykrą dla gospodarzy sytuację, ale też przeświadczona o Bożej mocy swego Syna, Maryja zwróciła się do Niego, by coś z tym zrobił. Jezus polecił, by napełniono wodą stągwie przeznaczone do żydowskich oczyszczeń. Maryja dopowiedziała jeszcze tylko: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. I stał się cud Jezusa – był to pierwszy cud Jezusa, cud przemiany wody w wyborne wino. Poprzez tę opowieść Ewangelista chce nam powiedzieć, że we wszystkich ludzkich sprawach jest miejsce na Bożą ingerencję.

Dotykamy tu również niezwykle ważnej w historii ludzkości sprawy charyzmatów – szczególnych zdolności, którymi obdarzeni są niektórzy ludzie i którymi mogą wspomóc swoje środowiska, a nawet całą ludzkość. I jeżeli ich dzieła są prowadzone uczciwie i służą prawdziwemu dobru człowieka, to najczęściej jest w nich także ta Boża ingerencja. Mówimy tu również o darach Ducha Świętego, dzięki którym powstają rzeczy dobre, piękne i trwałe. Pomagając sobie wzajemnie, także można wiele zyskać, a nade wszystko jest to zysk napełniający optymizmem i nadzieją, co jest bardzo ważne zwłaszcza w sytuacji biedy. A ta będzie zawsze, Pan Jezus powiedział: „Ubogich zawsze mieć będziecie” (por. J 12, 8). Potrzeba więc nie tylko konkretnej pomocy z tzw. wyobraźnią miłosierdzia, ale nade wszystko miłości i właśnie nadziei. Biblia, Ewangelia cały czas są natchnieniem dla naszej kultury i drogowskazem na drogach naszego życia. Często mówił o tym św. Jan Paweł II. Ale kiedy patrzymy na to, co dzieje się na świecie, w Europie, wydaje się, że komuś bardzo zależy, by tę kulturę zniszczyć, żeby rozbudowywać i pomnażać antykulturę, która jest niczym innym jak kulturą śmierci. Oczywiście, podaje się ją w pięknym opakowaniu, opatrzoną nową nomenklaturą, mającą na celu uśpienie czujności moralnej lub wręcz nobilitację nowoczesnością – zabijanie nienarodzonych określa się np. niewinnie aborcją, zabijanie ludzi starszych – eutanazją, domy publiczne stały się agencjami towarzyskimi itp. Kultura miłości, szacunek dla natury, pobożność są dziś skrzętnie zamazywane lub ośmieszane – najchętniej pokazuje się przykłady tych, którzy ulegli ludzkiej słabości, zgrzeszyli, „a przecież mieli świecić przykładem”. I cały problem polega na tym, żebyśmy mieli świadomość, o co w tym wszystkim chodzi. Tak jak idziemy do lekarza i najważniejsza jest dobra diagnoza, dobre rozpoznanie – to jest początek dobrego leczenia – tak ważna jest oś miłości, wokół której ma toczyć się życie człowieka. Nie chodzi o retusz czy koloryzowanie rzeczywistości lub o to, żeby rosły słupki popularności, ale o prawdę, bo tylko ona pozwala budować trwale.

2018-02-22 10:40

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jezus pragnął, byśmy „naszym Ojcem” nazywali Jego Ojca

2020-06-23 07:58

[ TEMATY ]

Bóg

ojcostwo

dzień ojca

Chrzest nie czyni z nas adeptów, sympatyków, sług ani wojowników Jezusa. Nie sprawia też, że odkrywamy Jezusa wyłącznie jako niezwykłą osobowość, która na zawsze naznaczyła bieg historii, tak że podziwiamy Go z pozycji widza. Dlaczego Jezus pragnął, abyśmy „naszym Ojcem” nazywali Jego Ojca?

Możemy powtórzyć za Listem do Hebrajczyków, używając jednego z najpiękniejszych określeń Nowego Testamentu, że chrzest czyni z nas uczestników Jezusa Chrystusa („Jesteśmy bowiem uczestnikami Chrystusa”, Hbr 3,14).

Dlaczego jesteśmy uczestnikami? Bo, jak czytamy znowu w Liście do Hebrajczyków, On nie wstydził się nazwać nas swoimi braćmi („Nie wstydzi się nazwać ich braćmi swymi, mówiąc: Oznajmię imię Twoje braciom moim”, Hbr 2,11–12). Mówiąc o Bogu, Jezus nigdy nie używał określenia „nasz Ojciec”. Mówił natomiast o Bogu często jako o swoim Ojcu albo o Ojcu Niebieskim. Ale nauczając uczniów modlitwy Ojcze nasz, Jezus mówi „nasz Ojciec”, tak jakby chciał wytłumaczyć tajemnicę komunii, która nas w Nim jednoczy.

Odmawiając Ojcze nasz, jesteśmy naprawdę uczestnikami Chrystusa. Jego istnienie, Jego droga, Jego styl stają się naszymi, bo Jego Ojciec jest „naszym Ojcem”. Oznacza to, że Jezus dzieli się z nami własną architekturą życiową i wewnętrzną, swoim trzonem, Tym, do którego On stale się zwraca.

Prolog do Ewangelii według św. Jana mówi: „Wszystkim tym jednak, którzy Je [Słowo] przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J 1,12). Jak pisze św. Augustyn w swoim komentarzu do tej modlitwy, „Jezus pragnął, byśmy naszym Ojcem nazywali Jego Ojca”. Rzeczywiście Jezus nie daje nam formuł, Jezus wprowadza nas w wymiar egzystencjalny i praktyczny, daje nam dostęp do doświadczenia synowskiego.

Jezus nie daje nam jakiejś wiedzy. Daje nam smak Boga. Pokazuje, jak Go smakować. W tym świetle lepiej rozumiemy niektóre ważne fragmenty pism św. Pawła. Najpierw ustęp Listu do Rzymian: „Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!». Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale” (Rz 8,14–17).

Ten pierwszy krok pozwala nam dostrzec, jak przechodzi się od „mojego ojca” do „naszego Ojca”. To przejście jest konsekwencją paschalną. Zanurzeni w passze Jezusa, jesteśmy wezwani do tego, by żyć w Jego Duchu, ukształtowani na wzór Jego rzeczywistości. Nie jesteśmy już sługami ani niewolnikami, ale stajemy się prawdziwie synami i córkami Bożymi i jako tacy działamy w świecie („Między nimi jawicie się jako źródła światła w świecie”, zapewnia List do Filipian 2,15).

Bo nie można inaczej być chrześcijaninem. Chrześcijanin nie może inaczej sprowadzać królestwa na świat, jak tylko od środka – przesiąknięty, przemieniony przez Boga, zależny od Boga i tylko od Niego.

Idąc dalej tym samym tokiem myślowym, pisze Paweł do Galatów: „Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze! A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej” (Ga 4,4–7).

Jakie wspaniałości ukryte są w słowach „Ojcze nasz”. Tu zawarta jest tajemnica naszego synostwa w Chrystusie. Jesteśmy synami i córkami w Synu Boga. Przez Jezusa wkraczamy w tajemnicę samego Boga, w serce Trójcy Świętej. Nasze imiona są wypisane w sercu Boga. To Chrystus pomaga nam mówić „Ojcze nasz”.

Sami nie umieliśmy się modlić, nie bylibyśmy w stanie powiedzieć, że Bóg jest naszym Ojcem. Nie bylibyśmy w stanie… Jezus przyszedł, by nam to ukazać. Każdy chrześcijanin bierze się od Chrystusa i nie istnieje chrześcijańska modlitwa, która nie miałaby chrystologicznego początku i klucza.

To dlatego, że Jezus niósł nas na ramionach jako Dobry Pasterz, wybiegł nam na spotkanie, nie zrezygnował z tego, by nas znowu odszukać… To dlatego, że Jezus przybił się do ciała naszej ignorancji i słabości… To dlatego, że Jezus przyjął na siebie ciężar naszych ciężarów… ukazał nam, kim byliśmy.

W swojej słabości nie mielibyśmy siły ani mądrości, aby powiedzieć, że Bóg jest naszym Ojcem. I to właśnie dlatego, że Jezus się z nami związał, możemy mówić: „Ojcze nasz”. I dlatego modlitwa Ojcze nasz jest też przeciwieństwem samotności. To Jezus sprawia, że odkrywamy, w każdym czasie, tajemnicę Bożej miłości. Jeśli zdarza się, gdy odmawiamy Ojcze nasz, że głos nam słabnie, duch się chwieje, a modlitwa staje się pełnym cierpienia szeptem – wiara w to, że On jest z nami, daje nam wówczas konieczną siłę.

___________________________________

Artykuł zawiera fragment pochodzący z książki Jose Telentino Mendonca „Ojcze nasz, któryś jest na ziemi. Dla tych, którzy wierzą, i dla tych, którzy (jeszcze) nie wierzą”., Wydawnictwo Świętego Wojciecha 2020. Sprawdź więcej: Zobacz

swietywojciech.pl

CZYTAJ DALEJ

Zmiany wikariuszy i proboszczów w 2020 r.

Niedziela warszawska 28/2004

Adobe.Stock

Czerwiec to miesiąc personalnych zmian wśród duchownych. Biskupi kierują poszczególnych księży na nowe parafie. Przedstawiamy bieżące zmiany księży proboszczów i wikariuszy w poszczególnych diecezjach.

•Zmiana księży w archidiecezji BIAŁOSTOCKIEJ
• Zmiana księży w diecezji BIELSKO-ŻYWIECKIEJ
• BYDGOSKA – diecezja
• CZĘSTOCHOWSKA – archidiecezja
• DROHICZYŃSKA diecezja
• ELBLĄSKA diecezja
• EŁCKA diecezja
• Zmiana księży w archidiecezji GDAŃSKIEJ
• Zmiana księży w diecezji GLIWICKIEJ
• Zmiana księży w archidiecezji GNIEŹNIEŃSKIEJ
• KALISKA diecezja
• KATOWICKA archidiecezja
• KIELECKA diecezja
• KOSZALIŃSKO – KOŁOBRZESKA diecezja
• Zmiany księży w archidiecezji KRAKOWSKIEJ
• Zmiana księży w diecezji LEGNICKIEJ
• Zmiana księży w archidiecezji LUBELSKIEJ
• ŁOMŻYŃSKA diecezja
• ŁOWICKA diecezja
• Zmiana księży w archidiecezji ŁÓDZKIEJ
• Zmiana księży w diecezji OPOLSKIEJ
• PELPLIŃSKA diecezja
• Zmiana księży w diecezji PŁOCKIEJ
• Zmiana księży w archidiecezji POZNAŃSKIEJ
• PRZEMYSKA archidiecezja
• RADOMSKA diecezja
• RZESZOWSKA diecezja
• SANDOMIERSKA diecezja
• SIEDLECKA diecezja
Zmiana księży w diecezji SOSNOWIECKIEJ
• SZCZECIŃSKO-KAMIEŃSKA archidiecezja
• ŚWIDNICKA diecezja
• Zmiana księży w diecezji TARNOWSKIEJ

• TORUŃSKA diecezja
Zmiana księży w archidiecezji WARMIŃSKIEJ
Zmiana księży w archidiecezji WARSZAWSKIEJ
Zmiana księży w diecezji WARSZAWSKO-PRASKIEJ
Zmiana księży w diecezji WŁOCŁAWSKIEJ
• WROCŁAWSKA archidiecezja
Zmiana księży w diecezji ZAMOJSKO-LUBACZOWSKIEJ
Zmiana księży w diecezji ZIELONOGÓRSKO-GORZOWSKIEJ

CZYTAJ DALEJ

Patriarcha Cyryl broni Hagia Sophia: to początki naszej wiary

2020-07-07 18:04

[ TEMATY ]

Hagia Sophia

Turcja

patriarcha Cyryl

Osvaldo Gago / pl.wikipedia.org

Patriarcha Moskiewski zdecydowanie przeciwstawia się próbom przekształcenia bazyliki Hagia Sophia w meczet. Byłby to zamach na całą cywilizację chrześcijańską – czytamy w opublikowanym dziś oświadczeniu. Cyryl przypomina, że z tą świątynią ściśle są związane początki chrześcijaństwa w Rusi Kijowskiej.

Losy głównej świątyni chrześcijańskiego Konstantynopola wciąż nie zostały rozstrzygnięte. Prezydent Recep Tayyip Erdoğan chce z niej zrobić meczet. Aktualnie sprawę rozważa najwyższy sąd administracyjny. Jego decyzja ma zapaść do 15 lipca.

Hagia Sophia została konsekrowana w 537 r. Do czasu wybudowania nowej Bazyliki św. Piotra w Rzymie, była największą świątynią chrześcijańską na świecie. Przez ponad 900 lat była główną bazyliką wschodniego chrześcijaństwa. W meczet została przekształcona dopiero w 1453 r. po zdobyciu Konstantynopola przez Turków. W 1934 r. Mustafa Kemal Atatürk, twórca laickiej i zorientowanej na Europę Turcji, przekształcił Hagia Sophia w muzeum.

Patriarcha Cyryl przypomina, że historia chrześcijaństwa w Rosji bezpośrednio wiąże się z tą świątynią. To właśnie pod wpływem opowiadań swych wysłanników o jej pięknie książę Włodzimierz podjął decyzję o chrzcie Rusi. Dlatego też dla każdego prawosławnego Rosjanina pozostaje ona wielkim sanktuarium chrześcijańskim. Przez wieki stanowiła też główne źródło inspiracji w kształtowaniu rosyjskiej duchowości.

Moskiewski patriarcha jest głęboko zaniepokojony postulatami niektórych tureckich polityków, którzy kwestionują aktualny, muzealny charakter świątyni, stanowiącej „jeden z najważniejszych zabytków kultury chrześcijańskiej”. Ostrzega on, że „rosyjski naród ze smutkiem i oburzeniem przyjmie jakąkolwiek próbę degradacji czy deptania tysiącletniego dziedzictwa duchowego Kościoła Konstantynopola”. Wyraża jednak nadzieję, że władze Turcji wykażą się rozwagą i zachowany zostanie neutralny status Hagia Sophia, co „pomoże w rozwoju wzajemnych relacji między narodem rosyjskim i tureckim oraz przyczyni się do umocnienia pokoju i międzyreligijnej zgody”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję