Reklama

Wiadomości

Najpiękniejszy najtrudniejszy dzień

Niedziela Ogólnopolska 52/2016, str. 24-25

[ TEMATY ]

wspomnienia

Góry

Archiwum autorki

Himalajski reporter. Nanga Parbat,1997/98

Zdradziłaś! – zakrzyknęli synowie, kiedy ogłosiłam nowinę. Nie będę na Wigilii Bożego Narodzenia. Wyjeżdżam do Pakistanu na polską zimową wyprawę na Nanga Parbat 1997/98 jako korespondentka „Rzeczpospolitej”. Zdrada była świadoma – himalajską ekspedycję na ośmiotysięcznik nad Indusem współorganizowałam.

Krzyś i Łukasz, wówczas uczniowie szkoły podstawowej, tym razem sami mieli przygotować Wigilię „taką jak zawsze”. Ściągawka była w starym kajecie. Na stronach poplamionych od wertowania przy kuchennym stole widniały odręcznie wpisane rodzinne przepisy: „uszka wileńskie dziadka Marka”, „babka cioci Mani”, „kruche ciasto Babci”, „pampuch prababci Emilii”, „babka tania – kryzysowa” i inne, równie bezcenne receptury. Moją propozycję zaopatrzenia się w sklepie w niektóre gotowe potrawy zamiast robienia ich w domu chłopcy skwitowali z oburzeniem:

– Jak możesz!

Reklama

Radę, żeby kupili małą choinkę, a nie jak zwykle duże drzewo, którego pień wbijaliśmy między podłogę i sufit pokoju, odrzucili zdecydowanym:

– Ma być prawdziwa Wigilia!

Dom musi więc napełnić się zapachem świerku, pieczonych ciast, grzybów, barszczu, smażonego karpia, kutii, kompotu z suszonych śliwek. Trzeba opłakać krojenie cebuli. Zrobić dania, które szykujemy tylko raz w roku, bo latem nie smakują, a tylko profanują wspomnienia. Synowie świetnie sobie poradzili. Telefonowałam codziennie.

Reklama

Tamtą Wigilię spędziłam w Islamabadzie z kolegami z wyprawy. Zza okna dochodził śpiew mułłów z minaretów. W inną łamałam się opłatkiem w bazie pod Makalu – gnieździe ośmiotysięczników w Himalajach Nepalu. Dolinę zamykały potężna ściana Lhotse i Mount Everest wystający zza jej pleców. Jeszcze parę lat później Wigilia zastała mnie w Karakorum w Chinach na dnie potężnej rzeki Szaksgam w drodze ekspedycji pod K2. Niskie temperatury trzymały w ryzach lodowce, które latem topnieją, wypełniają koryto rzeki wściekłą kipielą.

Wigilie w najwyższych górach są podobne. Jeśli nie ma chmur i zwykłego zimą huraganowego wiatru, to słońce maluje granie pomarańczowo, gaśnie i od razu zapada noc. W rozrzedzonym powietrzu gwiazdy zdają się na wyciągnięcie ręki. W świetle księżyca można czytać. Namioty bazy są naszym domem. Doskwiera niedotlenienie, przenika mróz. Wicher niesie drobiny skalne, które wywołują kaszel. W suchym powietrzu pękają opuszki palców i wargi. W ustach nieraz czuje się smak krwi.

Z Polski przywozimy sztuczną choineczkę, bombki, opłatki. Troskliwie niesiemy je do bazy przez wiele dni. Na gałązkach wieszamy też drobne przyrządy wspinaczkowe.

Stół ze złożonych skrzynek nakrywamy obrusami ze złoto-srebrnej folii ratowniczej. Dania należy jeść szybko, bo przymarzają do metalowych talerzy. Rybki w puszkach podgrzewamy we wrzątku. Zupę grzybową i barszcz gotujemy z proszku. Ciasto upieczone w garnku na maszynce benzynowej da się ugryźć dopóki jest ciepłe.

W mroźnym powietrzu zapachy roznoszą się daleko. Do bazy pod Makalu przywędrował pies, chudy i parchaty. Odżywionemu sierść zrobiła się bujna i lśniąca. Skorzystał z zaćmienia księżyca i czarną jak smoła nocą zjadł z magazynu ostatni krąg żółtego sera. Biedak rano miał brzuch dłuższy niż nogi. Leżał na boku, dysząc, i trawił.

Pragnęłam, żeby najwyższe góry usłyszały polskie kolędy. Nie udało się.

Choćby nie wiem jak zabawne anegdoty opowiadali koledzy, to wigilijne posiady przypominają Zaduszki. Wspomina się wyprawy i tych, którzy nie wrócili z gór. W bazie pod Makalu obok namiotów przy wielkim głazie był grób. 31-letni Andrzej Młynarczyk zginął w namiocie, gdy leżał chory. Zadusił go nocą śnieg, który zsunął się ze zbocza. Zanim usiadłam do wigilijnego stołu, zapaliłam na grobie lampkę, specjalnie przywiezioną z Polski.

Stałym elementem programu wigilijnego była długa kolejka do... budki telefonicznej – mojego namiotu z telefonem satelitarnym. Tęsknoty do bliskich i domu w tym dniu nie da się niczym uśmierzyć! Rozmowa przy stole zamiera, bo każdy myślami jest daleko.

Moje górskie piękne święta Bożego Narodzenia to skrzypienie śniegu pod nogami w drodze na Mszę św., pobielone Tatry, światełka pochodni wijące się sznurem ku sanktuarium, ciepło bijące z okien drewnianej kaplicy rozedrganej śpiewem kolęd, radość, uśmiech, a wewnątrz – Królowa Tatr i Gospodarz wspólnego domu, otwartego dla każdego.

W Polsce możemy się modlić legalnie – ale nie doceniamy tego. W islamskim Pakistanie na Mszy św. nie byłam; w Chinach byłam na tajnej; w Nepalu – na legalnej w kościele, bo pozwalają na to od 1991 r., ale później bomba podłożona w nim przez hinduistów zabiła kilka osób i raniła kilkanaście. W Andach peruwiańskich mogłam co prawda chodzić na Msze św. do ślicznych kościołów i modlić się bezkarnie w Adwencie, ale tam nie wiedzą, co to są Roraty. A kto był o 6 rano na Roratach, np. u dominikanów na Służewie w Warszawie, ten wie, że czeka się na nie przez cały rok!

Najtrudniejszą Wigilię przeżyłam, niestety, w Tatrach. Bo stłumienie terrorem nadziei narodu na życie w wolności przytłumiło Nadzieję, jaką niesie ten dzień. Grudzień 1981 r. Upiorny generał w czarnych okularach ogłosił stan wojenny. Zasypana śniegiem Dolina Pięciu Stawów Polskich. Personel schroniska zszedł do swych rodzin. Tatry komunistyczne władze zamknęły, żeby nikt nie przemknął przez granice. W Wigilię byłam w tej najwyżej położonej w kraju dolinie jedynym człowiekiem. Towarzyszyli mi domownicy schroniska: pies i półdziki kot.

Poznałam też świętowanie Adwentu i Bożego Narodzenia w kapitalizmie. W USA wyznacza je kalendarz konsumpcji i komercji. Rozpoczyna się w listopadowy Czarny Piątek szturmem o 5 rano na sklepy wabiące bożonarodzeniową obniżką cen. Kończą go brutalnie śmieciarki, które tylko 26 grudnia zabierają za darmo wyrzucone z domów choinki. Koniec świątecznego wystroju! Dekoracje zmienia się na sylwestrowe, tak jak w sklepach.

Pilnujmy więc naszej wolności świętowania Adwentu i Bożego Narodzenia zgodnie z polską tradycją. Wyjątkowe jej piękno widać tym mocniej, im dalej jesteśmy od Ojczyzny.

2016-12-20 10:11

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zrezygnował z renty, by zobaczyć się z Papieżem. Wspomnienia spotkań z Ojcem Świętym

[ TEMATY ]

papież

Jan Paweł II

wspomnienia

świadectwo

MJscreen/parafia Juszczyna

Spotkania z Papieżem na zawsze pozostają w pamięci ich uczestników.

„Po powrocie ze spotkania z Ojcem Świętym mąż podjął pracę zawodową mimo różnych trudności związanych z rezygnacją z renty. Zakończył ją w wieku emerytalnym, mimo iż nie było zawsze łatwo i nie zawsze dopisywało zdrowie. Wiem, że była to łaska Boża i błogosławieństwo Ojca Świętego” – wspominają małżonkowie Leokadia i Adam Świniańscy z Juszczyny. W parafii w Juszczynie wierni wraz z kapłanami budują Papieżowi Polakowi żywy pomnik.

Wpadli na bardzo oryginalny pomysł i realizacja udała się w pełni. Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Juszczynie buduje Papieżowi Janowi Pawłowi II żywy pomnik ze wspomnień. A na czym to polega? Parafianie – wierni świeccy oraz księża i siostry pochodzące z tej wspólnoty dzielą się swoimi doświadczeniami spotkań z Ojcem Świętym.

O tym, skąd się wziął pomysł na taką akcję w Juszczynie, i w jaki sposób ona jest realizowana, piszemy w najnowszym numerze papierowej „Niedzieli” – w dodatku bielsko-żywieckim, nr 23 na 7 czerwca 2020 r.

Są takie chwile w życiu, do których wciąż się wraca, przeżywa je wciąż na nowo ze wzruszeniem sentymentem i radością w sercu. Do takich chwil należy pielgrzymka mojego męża do Rzymu i spotkanie się z Ojcem Świętym na audiencji. Pielgrzymkę od dnia 27 maja do 4 czerwca 1988 r. organizował dekanat milowiecki. Były zaplanowane do zwiedzania także inne miejsca. Po zapisaniu się na pielgrzymkę mąż zachorował. Lekarz, po długiej chorobie mojego męża, kierował go na rentę. Data wyznaczona na komisję lekarską zbiegła się z datą planowanego wyjazdu do Rzymu. Na własną rękę mąż zrezygnował, nie wstawił się na komisję, ale pojechał na pielgrzymkę. W piątym dniu byli umówieni na audiencję u Ojca Świętego w rezydencji letniej. Grupa uczestników audiencji liczyła 24 osoby. Spotkanie z Ojcem Świętym było wielkim przeżyciem i niezapomnianymi chwilami, które do dziś stają mężowi przed oczyma. Ojciec Święty z każdym uczestnikiem zamieniał parę słów, pożartował, pośmiał się i powiedział, że on również był w Milówce jako biskup. Na koniec udzielił obecnym i ich rodzinom w domach obfitego błogosławieństwa i podarował święty różaniec” – w ten sposób Pani Leokadia opowiada o spotkaniu swojego męża Adama ze św. Janem Pawłem II.

Dopowiada, że po powrocie mąż podjął pracę zawodową mimo różnych trudności związanych z samoistną rezygnacją z renty. Zakończył ją w wieku emerytalnym, mimo iż choroba mu doskwierała i utrudniała wykonywanie obowiązków zawodowych. – Wiem, że była to łaska Boża i błogosławieństwo Ojca Świętego – zapewnia Leokadia Świniańska.

Pani Leokadia również spotkała się z Janem Pawłem II. W 1968 r. otrzymała sakrament bierzmowania z rąk kard. Karola Wojtyły. W 2003 r. była na pielgrzymce w Rzymie i uczestniczyła w audiencji z Ojcem Świętym na placu św. Piotra. A w 2007 r. w ramach pielgrzymki odwiedziła również grób św. Jana Pawła II, dziękując tam za jego pontyfikat.

Więcej wspomnień i świadectw z Juszczyny znajdą Państwo w artykule: „Pomnik ze wspomnień” w w dodatku bielsko-żywieckim papierowej „Niedzieli” – „Niedziela na Podbeskidziu” nr 23 na 7 czerwca 2020 r. Zapraszamy do lektury.

CZYTAJ DALEJ

Nierozważny Siewca?

2020-07-08 08:40

Niedziela Ogólnopolska 28/2020, str. IV

[ TEMATY ]

homilia

Adobe Stock

Dzisiejsza Ewangelia, jakże wszystkim dobrze znana, ukazuje siewcę rzucającego ziarno właściwie na wszystkie możliwe strony i miejsca (por. Mt 13, 1-23). Moglibyśmy zapytać o jego znajomość sztuki rolnictwa i czy aby nie jest on nieco nierozważny i nie trwoni cennego daru, który ma wydać plon. Różne są ziarna i różną mają wartość. Jedne są małych rozmiarów, wręcz mikroskopijne, inne większe. Czy to nasiona rzeżuchy na stół wielkanocny czy drogocenne nasiona np. kaktusów, z wielką troską przez nas zasiane i z nadzieją obserwowane, cieszą w momencie kiełkowania i wzrostu, a nawet wzbudzają w nas dumę.

Bóg, siejąc ziarno swego słowa, kieruje się trochę innymi regułami. To reguły miłości. Pokazuje różne miejsca, na które rzuca ziarno. Dla Niego nie ma człowieka, który mógłby być wykluczony z możliwości poznania słowa Bożego. Wiemy, jaką siłą natury jest chęć życia w każdym możliwym klimacie i miejscu, choćby najbardziej nieurodzajnym, na którym z czasem rodzi się życie. Bóg zaczyna zasiew od dróg, gruntów skalistych, przestrzeni porośniętych cierniami, aby wreszcie rzucić ziarno na ziemię żyzną, by wydało plon stokrotny, sześćdziesięciokrotny i trzydziestokrotny. Skoro prorok Izajasz w dzisiejszym czytaniu (por. 55, 10-11) mówi o słowie, które musi dokonać tego, co zamierzył siewca, to sianie staje się jednocześnie procesem użyźniania mającym w końcu przynieść zamierzony efekt. Jeśli dziś obumiera w tobie Boże słowo, Bóg zasieje je na nowo. Daje nam na tyle poznać swoje słowo, na ile dziś nasze serce jest na to przygotowane. „Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego” znaczy, że twoje serce jest gotowe na przyjęcie słowa Bożego, że jesteś ziemią żyzną – pozostali jeszcze potrzebują czasu. Myślę, że każdy z nas słuchający słowa Bożego widzi, jak zmienia się nasze podejście do jego treści. To, które postrzegamy dziś, brzmi zupełnie inaczej, niż to, które słyszeliśmy wczoraj. Treść, którą dostrzegamy teraz, do niedawna była przed nami zakryta. Zachwycamy się nią wciąż na nowo. Znaczy to, że ziemia naszego serca staje się coraz żyźniejsza. Ale dzisiejsza przypowieść o siewcy jest skierowana także do tych, którzy potrzebują jeszcze czasu. „Oto siewca wyszedł siać” – wyszedł i sieje, i siać będzie tak długo, aż twoje serce przyjmie Jego słowo. Nie przejmuj się, że dziś go nie rozumiesz – poznasz je jutro, pojutrze, może za rok albo dwa, ale czytaj, przyjmuj, rozważaj tak długo, aż pewnego dnia zobaczysz siebie w słowie, które zacznie cię zmieniać. Święty Paweł pisze, z jakim pragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Jakby całe niebo czekało na cud przemiany twego serca i przyjęcia słowa, które objawi się w tobie i twoim życiu, byś żył w wolności i chwale dziecka Bożego.

CZYTAJ DALEJ

Tygodniowy odpust ku czci św. Szymona

2020-07-11 21:37

archiwum Niedzieli

W najbliższą niedzielę, 12 lipca w Lipnicy Murowanej rozpocznie się tygodniowy odpust ku czci św. Szymona.

Jak informuje proboszcz lipnickiej parafii, ks. Mariusz Jachymczak, podczas codziennych nabożeństwo Słowo Boże będzie głosił bernardyn, o. Samuel Węgrzyn OFM. Tygodniowe cykliczne wydarzenie ma swój ustalony porządek. Szczegóły można poznać na stronie; http://www.parlipnicam.tarnow.opoka.org.pl/

Na poszczególne dni, na Msze św. rozpoczynające się o godz. 19.00 w kościele parafialnym, w sposób szczególny są zaproszeni;  w poniedziałek – nauczyciele i pracownicy oświaty, we wtorek- młodzież, w środę -  róże różańcowe, w czwartek - rodzice z dziećmi, a w piątek - służby mundurowe, w tym: policja, strażacy OSP i PSP, służba więzienna. Odpustowe dni zakończy tradycyjnie o 21.00 Apel Szymonowy.

Centralna uroczystość odbędzie się w niedzielę 19 lipca. Rozpocznie się o godz. 10. 45 procesją z kościoła św. Szymona do ołtarza polowego, gdzie zostanie odprawiona Msza św. odpustowa, której będzie przewodniczył i homilię wygłosi bp Andrzej Jeż. - Święty Szymon jest przykładem silnej wiary i patronem w czasie epidemii, dlatego za Jego przyczyną prośmy o ustanie epidemii na całym świecie i powrót do zdrowia dla wszystkich chorych – apeluje ks. Mariusz Jachymczak i przypomina wypowiedź Benedykta XVI, który podczas Mszy św. kanonizacyjnej mówił o lipnickim świętym: „Nowy święty, Szymon z Lipnicy, wielki syn ziemi polskiej i świadek Chrystusa o duchowości św. Franciszka z Asyżu, żył w odległych czasach, ale właśnie dziś jest dany Kościołowi jako aktualny wzór chrześcijanina, który – zainspirowany duchem Ewangelii – gotów jest oddać życie za braci (...) Św. Szymon był miłosierną miłością, którą czerpał z Eucharystii, nie ociągał się z niesieniem pomocy chorym dotkniętym zarazą…”

Św. Szymon wybrał życie klasztorne u Braci Mniejszych św. Franciszka z Asyżu pod Wawelem, nazwanym od tytułu kościoła św. Bernardyna ze Sieny – konwentem bernardynów. Przez lata o. Szymon był kaznodzieją na krakowskim Stradomiu. Oprócz prac kaznodziejskich zajmował się też m.in. ręcznym przepisywaniem dzieł teologicznych, potrzebnych w kaznodziejstwie. Zmarł 18 lipca 1482 r. w Krakowie, podczas zarazy, która w tym czasie dziesiątkowała mieszkańców miasta. Szymon zaraził się, wyszukując chorych, aby przyjść im z pomocą. Ze względu na szerzącą się epidemię został pochowany w tym samym dniu, w kilka godzin po swojej śmierci, w kościele klasztornym pod wielkim ołtarzem.

W czasie trwającej obecnie pandemii wiele osób modli się za wstawiennictwem św. Szymona o potrzebne łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję