Reklama

Niedziela Lubelska

Kościół moim domem

Rodzina jest najmniejszą komórką społeczną, ale jakże ważną dla rozwoju osobowości każdego człowieka. Docenieniu jej roli sprzyjały Dni Rodziny, które pod hasłem: „Kościół moim domem”, odbyły się w parafii pw. św. Antoniego w Lublinie

Niedziela lubelska 29/2016, str. 8

[ TEMATY ]

Kościół

Domowy Kościół

Sławomir Krzysiak

Na wystawie prezentowane było m.in. zdjęcie rodziny Ewy i Tomasza Kamińskich

Na wystawie prezentowane było m.in. zdjęcie rodziny Ewy i Tomasza Kamińskich

Dni Rodziny rozpoczęły się 19 czerwca otwarciem wystawy fotograficznej pod tym samym tytułem. Inicjatorką i koordynatorką dzieła była Monika Piechnik. Powstało ono dzięki życzliwej akceptacji proboszcza ks. Marka Urbana i pracy kilku fotografów. Zdjęcia rodzin, gromadzących się przy stole, połączone z głębokimi myślami św. Jana Pawła II, dostarczyły wielu wzruszeń i refleksji.

23 czerwca z okazji Dnia Ojca podczas Mszy św. ks. Marek Urban podkreślał, że Bóg jest wzorem i źródłem ojcostwa dla tych, którzy są powołani do życia rodzinnego. Po Eucharystii kapłani udzielili indywidualnego błogosławieństwa wszystkim ojcom. Dzień później, na zakończenie roku szkolnego, Ksiądz Proboszcz przypominał dzieciom i młodzieży o postawie wdzięczności, zwłaszcza wobec rodziców i nauczycieli. – Niech nie zabraknie słowa „dziękuję”. Trzeba mieć wielkie serce i wyobraźnię miłosierdzia, o której mówił św. Jan Paweł II – podkreślał duszpasterz. Sobota 25 czerwca była dedykowana matkom. Ks. Paweł Zdybel zwrócił uwagę, że Kościół to Matka, która żywi i wychowuje dzieci; karmi je Słowem Bożym i Ciałem Jezusa Chrystusa. Podobnie jak ziemskie matki, cierpi i płacze, gdy widzi, jak jej dzieci odrzucają miłość Boga. – Modlimy się za wszystkie matki, aby na wzór Maryi, która jest obrazem Kościoła, karmiły swoje dzieci pokarmem dającym prawdziwe życie w przyjaźni z Bogiem – mówił kapłan. Wieczorem rodziny zostały zaproszone do domu katechetycznego na zabawę taneczną.

Ukoronowaniem Dni Rodziny był festyn, który odbył się na przylegającym do kościoła zielonym terenie. Spotkanie w niedzielę 26 czerwca rozpoczęło się w skwarze popołudniowego słońca Koronką do Miłosierdzia Bożego. Następnie występ parafialnego zespołu młodzieżowego pod kierunkiem organisty Jacka Chęckiewicza oraz ambitny pokaz taneczny „Mamma Mia” dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 44 (przygotowany przez wychowawczynię Beatę Siek), a także pełne harmonii układy choreograficzne wykonywane przez ubrane na biało dzieci oraz s. Augustynę, nagrodzone zostały gromkimi oklaskami. Konkursy dotyczące życia św. Antoniego oraz historii ŚDM dawały możliwość wykazania się wiedzą. Filia nr 16 Biblioteki im. H. Łopacińskiego przygotowała prezentację i spontaniczne czytanie fragmentów „W pustyni i w puszczy”. Były zabawy dla dzieci, konkursy, loteria fantowa, grill i kiermasze; atrakcje przygotowali m.in. harcerze i świetlica św. Antoniego. Nawet ulewny deszcz nie odebrał radości uczestnikom parafialnej zabawy. Wszyscy zgromadzili się w podcieniu przy wejściu do kościoła, gdzie razem śpiewano piosenki. Fundusze zebrane podczas festynu przeznaczone zostały na potrzeby organizacji parafialnych wydarzeń związanych ze Światowymi Dniami Młodzieży.

Pierwszy w historii festyn parafialny był dobrym czasem integracji, podziwiania zdolności młodych osób, wspólnej zabawy, rozmów i odkrywania, że Kościół prawdziwie jest naszym domem. Serdeczne podziękowania należą się wszystkim organizatorom i sponsorom oraz uczestnikom.

2016-07-14 08:55

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kościół włączy się w obchody 100. rocznicy odzyskania niepodległości

[ TEMATY ]

Kościół

rocznica

100‑lecie niepodległości

Fot. E. Bartkiewicz/www.episkopat.pl/photo

Episkopat Polski przygotowuje list pasterski z okazji 100. rocznicy odzyskania niepodległości, który będzie odczytywany w kościołach w niedzielę 11 listopada. Liczne formy upamiętnienia jubileuszu odbędą się także na szczeblu parafialnym i diecezjalnym. Powinniśmy przede wszystkim dziękować za ludzi, którzy tę niepodległość wyśnili, wywalczyli, wymodlili, wycierpieli – powiedział KAI abp Wiktor Skworc, przewodniczący Komisji Duszpasterstwa KEP i metropolita katowicki.

Nad formą ogólnopolskich kościelnych obchodów 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości dyskutowała w czwartek w Warszawie Komisja Duszpasterstwa Konferencji Episkopatu Polski.

CZYTAJ DALEJ

Realizm duchowy św. Teresy od Dzieciątka Jezus

Niedziela Ogólnopolska 28/2005

[ TEMATY ]

święta

Ks. Bogdan Blajer

Wielką zasługą św. Teresy jest powrót do ewangelicznego rozumienia miłości do Boga. Niewłaściwe rozumienie świętości popycha nas w stronę dwóch pokus. Pierwsza - sprowadza się do tego, iż kojarzymy świętość z nadzwyczajnymi przeżyciami. Druga - polega na tym, że pragniemy naśladować jakiegoś świętego, zapominając o tym, kim sami jesteśmy. Można do tego dołączyć jeszcze jedną pokusę - czekanie na szczególną okazję do kochania Boga. Ulegając tym pokusom, często usprawiedliwiamy swój brak dążenia do świętości szczególnie trudnymi okolicznościami, w których przyszło nam żyć, lub zbyt wielkimi - w naszym rozumieniu - normami, jakie należałoby spełnić, sądząc, iż świętość jest czymś innym aniżeli nauką wyrażoną w Ewangelii.
Teresa nie znajdowała w sobie dość siły, aby iść drogą wielkich pokutników czy też drogą świętych pełniących wielkie czyny. Teresa odkrywa własną, w pełni ewangeliczną drogę do świętości. Jej pierwsze odkrycie dotyczy czasu: nie powinniśmy odsuwać naszego kochania Boga na jakąś nawet najbliższą przyszłość. Któraś z sióstr w klasztorze w Lisieux „oszczędzała” siły na męczeństwo, które notabene nigdy się nie spełniło. Dla Teresy moment kochania Boga jest tylko teraz. Ona nie zastanawia się nad przyszłością, gdyż może się czasami wydawać zbyt odległa lub zbyt trudna. Teraz jest jej ofiarowane i tylko w tym momencie ma możliwość kochania Boga. Przyszłość może nie nadejść. „Dobry Bóg chce, bym zdała się na Niego jak maleńkie dziecko, które martwi się o to, co z nim będzie jutro”. Czasami myśl o wielu podobnych zmaganiach w przyszłości nie pozwala nam teraz dać całego siebie. Zatem właśnie chwila obecna i tylko ta chwila się liczy. Łaska ofiarowania czegoś Bogu lub przezwyciężenia jakiejś pokusy jest mi dana teraz, na tę chwilę. W chwili wielkiego duchowego cierpienia Teresa pisze: „Cierpię tylko chwilę. Jedynie myśląc o przeszłości i o przyszłości, dochodzi się do zniechęcenia i rozpaczy”. Rozważanie, czy w przyszłości podołam podobnym wyzwaniom, jest brakiem zdania się na Boga, który mnie teraz wspomaga. „By kochać Cię, Panie, tę chwilę mam tylko, ten dzień dzisiejszy jedynie” - pisze Teresa. Jest to pierwsza cecha realizmu jej ducha - realizmu ewangelicznego, gdyż Chrystus mówi nieustannie o gotowości i czuwaniu. Ten, kto zaniedbuje teraźniejszość, nie czuwa, bo nie jest gotowy. Wkłada natomiast energię w marzenia, a nie w to, co teraz jest możliwe do spełnienia. Chrystus przychodzi z miłością teraz. To skoncentrowanie się na teraźniejszości pozwala Teresie dostrzec wszystkie możliwe okazje do kochania oraz wykorzystać je. Do tego jednak potrzebne jest spojrzenie nacechowane wiarą, iż ten moment jest darowany mi przez Boga, aby Go teraz, w tej sytuacji kochać. Nawet gdy sytuacja obecna jawi się w bardzo ciemnych barwach, Teresa nie traci nadziei. „Słowa Hioba: Nawet gdybyś mnie zabił, będę ufał Tobie, zachwycały mnie od dzieciństwa. Trzeba mi jednak było wiele czasu, aby dojść do takiego stopnia zawierzenia. Teraz do niego doszłam” - napisze dopiero pod koniec życia.
Teresa poznaje, że wielkość czynu nie zależy od tego, co robimy, ale zależy od tego, ile w nim kochamy. „Nie mając wprawy w praktykowaniu wielkich cnót, przykładałam się w sposób szczególny do tych małych; lubiłam więc składać płaszcze pozostawione przez siostry i oddawać im przeróżne małe usługi, na jakie mnie było stać”. Jeśli spojrzeć na komentarz Chrystusa odnośnie do tych, którzy wrzucali pieniądze do skarbony w świątyni, to właśnie w tym kontekście możemy uchwycić zamysł Teresy. Nie jest ważne, ile wrzucimy do tej skarbony, bo uczynek na zewnątrz może wydawać się wielki, ale cała wartość uczynku zależy od tego, ile on nas kosztuje. Zatem należy przełamywać swoją wolę, gdyż to jest największą ofiarą. Przezwyciężając miłość własną, w całości oddajemy się Bogu.
Były chwile, gdy Teresa chciała ofiarować Bogu jakieś fizyczne umartwienia. Taki rodzaj praktyk był w czasach Teresy dość powszechny. Jednak szybko się przekonała, że nie pozwala jej na to zdrowie. Było to dla niej bardzo ważne odkrycie, gdyż utwierdziło ją w przekonaniu, że nie trzeba wiele, aby się Bogu podobać. „Dane mi było również umiłowanie pokuty; nic jednak nie było mi dozwolone, by je zaspokoić. Jedyne umartwienia, na jakie się zgadzano, polegały na umartwianiu mojej miłości własnej, co zresztą było dla mnie bardziej pożyteczne niż umartwienia cielesne”. Teresa nie wymyślała sobie jakichś ofiar. Jej zadaniem było wykorzystanie tego, co życie jej przyniosło.
Umiejętność docenienia chwili, odkrycia, że wszystko jest do ofiarowania - tego uczy nas Teresa. My sami albo narzekamy na trudny los i marnujemy okazję do ofiarowania czegoś trudnego Bogu, albo czynimy coś zewnętrznie dobrego, ale tylko z wygody, aby się komuś nie narazić lub dla uniknięcia wyrzutów sumienia. Intencja - to jest cały klucz Teresy do świętości. Jak wyznaje, w swoim życiu niczego Chrystusowi nie odmówiła, tzn. że widziała wszystkie okazje do czynienia dobra jako momenty wyznawania swojej miłości.
Inną cechą, która przybliża ją do nas, jest naturalność jej modlitwy. Teresa od Dzieciątka Jezus, która jest córką duchową św. Teresy od Jezusa, jest jej przeciwieństwem odnośnie do szczególnych łask na modlitwie. Złożyła nawet z tych łask ofiarę, bo czuła, że w nich można szukać siebie. Jej życie modlitwy było często bardzo marne, gdyż zdarzało się jej zasypiać na modlitwie. Po przyjęciu Komunii św. zamiast rozmawiać z Bogiem, spała. Nie dlatego, że chciała, ale dlatego, że nie potrafiła inaczej. Ważny jest fakt, iż nie martwiła się za bardzo swoją nieumiejętnością modlenia się. Wierzyła, że i z takiej modlitwy Chrystus jest zadowolony, gdyż ona nie może Mu ofiarować nic więcej poza swoją słabością.
Aby się przekonać, jak daleko lub jak blisko jesteśmy przyjmowania Ewangelii w całej jej głębi, zastanówmy się, jak podchodzimy do niechcianych prac, mniej wartościowych funkcji, momentów, gdy nie jesteśmy doceniani, a nawet oskarżani. Czy widzimy w tym okazję, aby to wszystko ofiarować Chrystusowi, czy też walczymy o to, aby postawić na swoim lub zwyczajnie zachować twarz? Jak postępujemy wobec osób, które są dla nas przykre? Czy je obgadujemy, czy też widzimy w tym okazję, aby im pomóc w drodze do Boga? Teresa powie, gdy nie może już przyjmować Komunii św. ze względu na zaawansowaną chorobę, że wszystko jest łaską. Czy każda trudna sytuacja, trudny człowiek jest dla mnie łaską?

CZYTAJ DALEJ

Co ziarno gorczycy mówi o wierze?

2022-10-01 20:30

[ TEMATY ]

Ewangelia

ks. Paweł Rytel‑Andrianik

rozważanie

Sr. Amata CSFN

Rozważania do Ewangelii Łk 17:5-10

Co ziarno gorczycy mówi o wierze?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję