Reklama

Wiadomości

Władza i przyjaciele się wyżywią

Opinię społeczną poruszyło przyznanie ogromnych apanaży członkom elity rządzącej. Przypomnijmy, że spółka PKP przyznała na odchodne nowo powołanej minister infrastruktury Marii Wasiak odprawę w wysokości 510 tys. zł. Maria Wasiak była wiceprezesem spółki PKP z miesięczną pensją 42,5 tys. zł. Z kolei specjalista od public relations Igor Ostachowicz po zakończeniu swej misji przy premierze Donaldzie Tusku został zatrudniony w zarządzie spółki PKN Orlen z roczną pensją w wysokości ponad 2 mln zł (ostatecznie zrezygnował z tej funkcji). Dodajmy, że obie te firmy są spółkami Skarbu Państwa, gdzie obowiązuje płacowa ustawa kominowa. W przypadku minister Marii Wasiak chciałoby się rzec: „dobra płaca za dobrą pracę”. Ale o wybitnie dobrej pracy byłej wiceprezes PKP, a dziś już minister infrastruktury świadczy aż nadto widoczna zapaść kolei państwowych. Dopiero na skutek oburzenia społecznego i presji medialnej zarówno minister Wasiak, jak i Ostachowicz zmuszeni zostali do rezygnacji z przyznanych im gigantycznych wynagrodzeń.

Inną znamienną informacją jest wysokość pensji prezesa państwowej spółki Polskie Inwestycje Rozwojowe. W ciągu niecałych dwóch lat pracy zarobił ok. 1,24 mln zł. Miesięcznie pobierał pensję w wysokości 60 tys. zł. Prezes odszedł z pełnionej funkcji, a wysokość jego odprawy z budżetu pozostała utajniona. Pensje zarządu Orlenu również nie są jawne. Oficjalnie tłumaczy się to poufnością kontraktów menadżerskich. Ciekawe, dlaczego tak jest, skoro władza łudzi nas obietnicą pełnej jawności życia publicznego.

Wspaniałe osiągnięcia zarządu spółki PKN Orlen odbiły się czkawką polskiemu społeczeństwu. Na inwestycji w litewskich Możejkach Orlen stracił 10 mld zł. Nie lepiej było zresztą w innych państwowych gigantach. Firmy te miały osobliwy dar ponoszenia strat za granicą. Może dlatego, że łatwiej jest takie straty przełknąć polskiemu społeczeństwu. Jeden z dwóch państwowych producentów paliw – gdański Lotos ogłosił w sierpniu tego roku, że inwestycja w norweskie złoża ropy przyniosła olbrzymie straty. Strata w wysokości 1,6 mld zł zaksięgowana w bilansie spółki zaowocowała drastycznym spadkiem cen akcji Lotosu na warszawskiej giełdzie. W 2009 r. KGHM – jeden z największych producentów miedzi i srebra na świecie – poinformował, że wycofuje się ze swoich inwestycji w Kongo i likwiduje działającą tam od ponad 10 lat firmę. Afrykańskie popisy zarządu KGHM zakończyły się stratą w wysokości 40 mld zł.

Reklama

Właśnie ruszyła w Chile nowa kopalnia KGHM – największa polska inwestycja za granicą. Polska kopalnia ma wydobywać miedź, molibden oraz złoto w miejscowości Sierra Gorda. Aż strach pomyśleć, co będzie, jeżeli dotychczasowe sukcesy rządowych biznesmenów zostaną powielone!

Jeżeli jedna ze stron dokonujących transakcji ponosi straty, to strona przeciwna musi generować zyski. Bilans musi wyjść na zero. Tą drugą stroną jest partner zagraniczny. Pojawia się zatem pytanie: Kto był beneficjentem dotychczasowych, fatalnych w skutkach decyzji polskich mistrzów biznesu za granicą?

Władza się umacnia. Liczba urzędników państwowych w Polsce zwiększyła się o 60 tys. w ostatnich 7 latach. W ślad za ekspansją kadrową rosną oczywiście wynagrodzenia. Pensje rodzimych urzędników znacznie przekraczają poziom przeciętnego wynagrodzenia w Polsce. Średnie wynagrodzenie brutto w administracji centralnej w ubiegłym roku to 4854 zł. W administracji samorządowej wyniosło ono nieco mniej, bo 3984 zł. Tymczasem średnia pensja krajowa w 2013 r. oscylowała w granicach 3650 zł, a więc o 1200 zł mniej (33 proc.) aniżeli średnia pensja urzędników administracji centralnej. W pensji średniej uwzględnia się oczywiście wszystkie wynagrodzenia w danym resorcie, łącznie z pensjami sprzątaczek i woźnych. Pensje samych urzędników są znacznie wyższe. Przykładowo średnia miesięczna płaca w Ministerstwie Finansów wynosiła w 2013 r. 7271 zł brutto, a w MSZ 7711 zł brutto. Jak to się więc dzieje, że wynagrodzenia urzędników rosną najszybciej, skoro płace w budżetówce są zamrożone? Okazuje się, że na wszystko jest sposób. Jak mówi przysłowie: „Wszystko można, co nie można, byle z wolna i z ostrożna”. Płaca składa się przecież z części stałej oraz z części ruchomej, czyli premii. Zamrożona jest tylko płaca podstawowa. Ale już w premiach można sobie pohulać. Tylko w pierwszej połowie tego roku rząd wydał 2,5 mln zł na premie w ministerstwach. Rekordowe premie wypłacono w Ministerstwie Gospodarki – 574 tys. zł. Niemal tyle samo otrzymali urzędnicy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, bo w wysokości 573 tys. zł. Ciekawe, że ministerstwo to ma środki na premie urzędnicze, ale skąpi pieniędzy na pomoc społeczną dla najuboższych. Urzędnicy Ministerstwa Zdrowia uzyskali w pierwszym półroczu 2014 r. premie w łącznej wysokości 433 tys. zł. Premie w Ministerstwie Zdrowia to kpina ze społeczeństwa. Wszyscy wiemy, jak premiowani urzędnicy zarządzają polską służbą zdrowia.

Reklama

Należy dodać, że premie przyznawane są regularnie co 3 miesiące, „czy się stoi, czy się leży”. Trudno by mówić, że pełnią one funkcję motywacyjną i przyznawane są za szczególne osiągnięcia. Faktycznie są dodatkiem stałym.

Tymczasem połowa z 5 mln polskich emerytów żyje za 1600 zł brutto. Po odliczeniu podatków muszą przeżyć miesiąc za 1436 zł. To już jest życie w biedzie. Trudno jest funkcjonować w Polsce za świadczenie emerytalne z ZUS. I obywateli z emeryturą w wysokości 1600 zł brutto będzie przybywać. Jest jednak wyjątek. Emerytury byłych policjantów i żołnierzy pobierane z resortowego funduszu emerytalnego rosną znacznie szybciej niż powszechne świadczenia emerytalne z ZUS. W ubiegłym roku przeciętne świadczenie emerytalne w policji było o 1300 zł wyższe niż świadczenie z ZUS. Podobnie było z emeryturami wojskowymi.

Rządowa polityka płacowo-emerytalna w Polsce kieruje się starą komunistyczną zasadą: „Byt określa świadomość”. Ale równie ważna jest reguła mówiąca, że „pieniądze przyznane resortom siłowym są dla rządzących wydatkami bardzo efektywnymi”. Tę myśl z minionego okresu „sprawiedliwości społecznej” także twórczo zaadaptowano.

2014-10-07 15:30

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kontrola finansowa w Watykanie osiąga standardy międzynarodowe

2020-07-03 14:39

[ TEMATY ]

Watykan

finanse

Bożena Sztajner/Niedziela

Przewodniczący watykańskiego Urzędu Informacji Finansowej przedstawił raport za 2019 rok oraz sprawozdanie z działalności w pierwszych miesiącach obecnego roku. Urząd został utworzony przez Papieża Benedykta XVI i rozpoczął swoją działalność w 2011 roku.

W październiku ubiegłego roku doszło do przeszukania pomieszczeń Urzędu Informacji Finansowej oraz zawieszenia jego dyrektora. Następnie przewodniczący oraz dwaj pozostali członkowie rady podali się do dymisji. Dochodzenie nie dotyczyło urzędu jako takiego, ale jego pojedynczego członka. W następstwie tych zdarzeń Papież Franciszek w dniu 27 listopada wyznaczył Calmela Barbagallo na nowego przewodniczącego Urzędu Informacji Finansowej, a 15 kwietnia kard. Pietro Parolin mianował nowego dyrektora i jego zastępcę. Natomiast do rady kierowniczej z woli Papieża została włączona Antonella Sciarrone Alibrandi, z Uniwersytetu Katolickiego Sacro Cuore w Mediolanie.

„Urząd spełnia dwa podstawowe zadania: podejmuje walkę z praniem brudnych pieniędzy oraz zapobiega finansowaniu terroryzmu, a także sprawuje nadzór nad instytucjami, które prowadzą profesjonalną aktywność finansową, jak np. Instytut Dzieł Religijnych (IOR). W wymiarze międzynarodowym przywrócona została pełna płynność obwodów informacyjnych. Od strony wewnętrznej podpisano cztery ważne protokoły ustaleń, z Sekretariatem Stanu, z Sekretariatem ds. Ekonomii, z Biurem Promotora Sprawiedliwości i Żandarmerii, a wreszcie z Biurem Audytora Generalnego.

Protokoły umożliwią jeszcze intensywniejszą i bardziej owocną współpracę z tymi organami, które już teraz są szczególnie owocne. Personel został znacznie wzmocniony, biura zostały zreorganizowane poprzez mianowanie dwóch nowych odpowiedzialnych. Działalność w zakresie nadzoru nad Instytutem Dzieł Religijnych wykorzysta wyniki zakończonej szczegółowej kontroli i będzie wspierana przez szczegółowe wytyczne wykonawcze” powiedział Radiu Watykańskiemu szef Urzędu Kontroli Finansowej, dr Carmelo Barbagallo .

CZYTAJ DALEJ

Kościół mnie uratował

2020-06-17 11:08

Niedziela Ogólnopolska 25/2020, str. 14-15

[ TEMATY ]

świadectwo

Adobe Stock.pl

Miałam kilka lat. Nie wiem, kiedy „to” się zaczeło. Pamiętam od zawsze. Pamiętam też, że nikt nie kiwnął palcem, żeby pomóc.

Przykro mi, że moim oprawcą był mój ojciec. Przykro mi, że był tylko wiecznie bezrobotnym murarzem, alkoholikiem. Gdyby to był ktoś inny, być może pan Sekielski by mnie wysłuchał. Gdyby moim oprawcą był ksiądz, każdy by mi współczuł. Ojciec nie wzbudza już żadnej sensacji, nikogo nie obchodzi... Takich jak ja jest wiele i czujemy się gorsze od najgorszych.

Gehenna

Urodziłam się w bardzo dysfunkcyjnej rodzinie. Byłam dla wszystkich ogromnym rozczarowaniem. Moja mama spodziewała się syna, a urodziły się bliźnięta. Był to stan wojenny, zima. Półtora kilograma nieszczęścia, które każdemu w mojej rodzinie na całe życie pokrzyżowało plany. Ciągle chora i ciągle płacząca. Kula u nogi, jak to zwykle mawiali moi rodzice. Moja mama nigdy mnie nie przytuliła, nie wzięła na ręce. Nie usłyszałam od niej, że mnie kocha. Zwracała się do mnie zawsze bezosobowo – w najlepszym wypadku. Zawsze, kiedy ojciec wracał pijany do domu, brała mojego brata i uciekała.

Miałam kilka lat. Nie wiem, kiedy „to” się zaczęło. Pamiętam od zawsze. Nie miało znaczenia, czy był pijany czy trzeźwy. Ja ze swoim oprawcą i katem mieszkałam przez 13 lat pod jednym dachem. Wiedziałam, że nie mogę o tym nikomu powiedzieć. Raz próbowałam. Moja matka wyciągnęła mnie wtedy za włosy z wanny i skatowała. Wielokrotnie razem z moim ojcem przekonywali znajomych, że jestem kłamczuchą, że wymyślam, że sprawiam kłopoty. Myślę, że każdy wiedział, co się działo w naszym domu – łącznie z matką, ale każdy udawał, że tego nie widzi. Na początku płakałam, później zrozumiałam, że to gorzej, że moje cierpienie wzbudza w moim ojcu jeszcze większą agresję, że wszystko trwa przez to dłużej.

Tak samo było z biciem. Katowali mnie na zmianę, kijem od szczotki, smyczą, kablem od grzałki... Miałam ciągle powyrywane włosy, poprzecinane dłonie, którymi zakrywałam twarz, ponadrywane uszy.

Spadłam na samo dno

Kiedy byłam starsza, liczyłam w myślach od jednego do dziesięciu. To pozwoliło mi przetrwać w ciszy. Było szybciej... Kiedy ojciec miał wrócić do domu, ulgę sprawiało mi wyrywanie włosów z głowy i wykręcanie palców. Wiedziałam, że za chwilę znów „to” będzie. Byłam małą dziewczynką. Kiedy sytuacja stawała się niebezpieczna dla matki, zabierała mojego brata i uciekała. Ja sama musiałam uspokoić ojca. Na Boga, miałam tylko kilka lat!

Kiedy miałam ok. 13 lat, moja matka ostatecznie wyrzuciła ojca z domu. Było to krótko przed moją pierwszą próbą samobójczą. W wieku 14 lat byłam już uzależniona od alkoholu, a gdy miałam 17 lat, zaczęłam się leczyć psychiatrycznie na depresję. Później doszły narkotyki, leki, kolejne próby samobójcze... Spadłam na samo dno. Zatrudniłam się w nocnym klubie jako telefonistka, czyli ogólnie rzecz biorąc, jako stręczyciel. W tamtym czasie czułam się bardzo dobrze w takim środowisku. Kiedy nie było pracy, siedziałyśmy razem z dziewczynami w moim „biurze” i opowiadałyśmy sobie wzajemnie o swoim tragicznym, parszywym życiu. Prawie każda z nas przeszła to samo. Tatuś, wujek, dziadziuś, prokurator, przyjaciel rodziny... Tabletki gwałtu i gwałty... Chleb powszedni. Znam dziewczynę, która wraz z siostrą rodziła swojemu ojcu dzieci. Każdy się domyślał, cała wieś, wiedziała matka. Nikt nie kiwnął palcem, żeby pomóc. Nikt nie chciał się wtrącać...

Kiedy poznałam tę dziewczynę, jej ojciec był już bardzo chory. Prosiłam ją, żeby mimo wszystko zawiadomiła policję. Odmówiła. Powiedziała, że bardzo kocha ojca. To właśnie robi z głową molestowanie. Znam dziesiątki, jeśli nie setki podobnych historii, z wieloma dziewczynami utrzymuję kontakt, ale nigdy nie słyszałam, żeby którakolwiek z nich była molestowana przez księdza.

Ocalone życie

Rok 2012. Pierwsza Komunia św. mojego syna. Byłam wtedy daleko od Boga, bo to Jego obwiniałam za całe to bagno. Po tej uroczystości mój syn zdecydował, że zostanie ministrantem. Bałam się. Poprosiłam znajomą, żeby prowadzała go do kościoła i pilnowała. Płaciłam jej za to, z czasem jednak musiałam zacząć chodzić z nim sama. Dla mnie nieważne było, czy to ksiądz, kościelny czy nawet organista – każdy był podejrzany, każdy był wrogiem. Zaczęłam jednak się modlić, korzystać z tego, co ofiarowuje Kościół. Przez wcześniejsze lata bezskutecznie szukałam terapii dla ofiar pedofilii.

Swoją pracę rzuciłam w czasie pobytu na Jasnej Górze. Zadzwoniłam do szefowej i powiedziałam, że więcej tam nie wrócę. Za ostatnie pieniądze kupiłam sobie Pismo święte i wróciłam do domu.

Dalej jednak nie potrafiłam przebaczyć. Nie chciałam. To mnie rujnowało, ale podejmowałam walkę. Rekolekcje, rekolekcje, rekolekcje... Msza św. z modlitwą o uzdrowienie wspomnień, relacji rodzice – dzieci, dzieci – rodzice. Wyjechałam do Medjugorie. Przebaczyłam. Korzystałam również z pomocy księży egzorcystów. Wiem, że moje koleżanki znalazły pomoc w Magdalence podczas rekolekcji uzdrowienia wspomnień. Dziś też śmiało mogę powiedzieć, że mojego syna wychował Kościół. Częste rekolekcje, wyjazdy w góry, ogniska, wycieczki, podczas których spał również w seminarium. Dużo rozmawiamy o pedofilii, mój syn nigdy nie był jej ofiarą, świadkiem, nie słyszał wśród swoich kolegów o molestowaniu. Dziś jest prawie dorosłym, zrównoważonym człowiekiem. Nie pije, nie pali, nigdy nie sprawiał żadnych problemów wychowawczych. Po pierwszym filmie Sekielskiego przestał chodzić w tygodniu do kościoła, bo bał się, że będzie napiętnowany przez rówieśników. W gimnazjum wielokrotnie był prześladowany za wiarę. Brzydzę się kłamstwem i manipulacją, którymi posłużył się pan Sekielski w swoich filmach. Mnie, ofierze pedofilii, i mojej rodzinie Kościół uratował życie! Dzięki niemu dziś, od 7 lat, jestem normalnym człowiekiem. Jestem matką. Pracuję i wychowuję dzieci. Staram się pomagać w wielu fundacjach działających na rzecz obrony życia i pomocy dzieciom. W ten sposób pragnę podziękować Bogu za łaski, które otrzymałam. Zawsze będę chodzić do kościoła. Pedofil to nie ksiądz, pedofil to pedofil! Pójdzie zawsze tam, gdzie są dzieci pozostawione bez opieki. I bez względu na to, jaką pełni funkcję, należy mu się kara.

Przykro mi tylko, że wszyscy ci, którzy obrzucają kamieniami Kościół, słysząc za ścianą krzywdę innego dziecka, mówią, że to nie ich sprawa.

CZYTAJ DALEJ

Komisja Nauki Wiary KEP: Maronicka Fundacja Misyjna odpowiedzialna za rzymskokatolickie wspólnoty św. Szarbela

2020-07-06 14:44

[ TEMATY ]

episkopat

KEP

św. Charbel

Ks. Paweł Białek

Grób św. Charbela w Annaya w Libanie

Osoby należące do rzymskokatolickich wspólnot św. Szarbela mogą znaleźć duchowe wsparcie w Maronickiej Fundacji Misyjnej, której przewodniczącym jest Ksiądz Biskup Andrzej Siemieniewski, biskup pomocniczy Archidiecezji Wrocławskiej – czytamy w opublikowanym dziś komunikacie Komisji Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski.

„Celem Fundacji jest odnowa i pogłębienie życia duchowego współczesnych ludzi dzięki twórczemu spotkaniu tradycji chrześcijaństwa wschodniego i zachodniego oraz w duchu wierności nauczaniu papieża i Soboru Watykańskiego II” – podaje komunikat Komisji Nauki Wiary KEP.

Komunikat odnosi się do aktu apostazji ks. Jarosława Cieleckiego i jego działalności.

Czytamy w nim: „W wielu parafiach na terenie Polski działają różne wspólnoty nawiązujące do duchowego dziedzictwa świętych z Libanu, w tym również Domy Modlitwy św. Szarbela organizowane i animowane dotąd przez ks. Jarosława Cieleckiego. Niestety w ostatnim czasie ks. Jarosław Cielecki dokonał aktu apostazji, porzucając Kościół rzymskokatolicki i przystępując do wspólnoty religijnej, która nie utrzymuje jedności z papieżem. Z tego powodu nie może on nadal sprawować duchowej opieki nad wiernymi Kościoła rzymskokatolickiego” – podkreślono w komunikacie Komisji Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski.

W komunikacie przypomniano, że zarówno w Polsce, jak też w innych krajach Europy od wielu lat rozwijają się katolickie wspólnoty praktykujące kult św. Szarbela, libańskiego mnicha maronickiego. Kościół maronicki jest Kościołem katolickim obrządku wschodniego, pozostającym w pełnej komunii z Kościołem rzymskokatolickim i uznającym autorytet papieża. „Niektórzy wierni w Polsce pragną pogłębiać swoją więź z Bogiem, poznając życie i duchowość św. Szarbela oraz innych świętych z Libanu. Dzięki temu mogą odkryć i harmonijnie połączyć ze sobą najbardziej wartościowe elementy katolickiej tradycji zachodniej i wschodniej”.

„Ufamy, że członkowie Domów Modlitwy św. Szarbela pozostaną w jedności z Kościołem katolickim, będąc jego wiernymi świadkami” – czytamy w komunikacie Komisji Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski.

BP KEP

Publikujemy pełną treść Komunikatu:

Komunikat Komisji Nauki Wiary KEP

w sprawie kultu św. Szarbela

Od wielu lat rozwijają się zarówno w Polsce, jak też w innych krajach Europy katolickie wspólnoty praktykujące kult św. Szarbela, libańskiego mnicha maronickiego. Kościół maronicki jest Kościołem katolickim obrządku wschodniego, pozostającym w pełnej komunii z Kościołem rzymskokatolickim i uznającym autorytet papieża. Niektórzy wierni w Polsce pragną pogłębiać swoją więź z Bogiem, poznając życie i duchowość św. Szarbela oraz innych świętych z Libanu. Dzięki temu mogą odkryć i harmonijnie połączyć ze sobą najbardziej wartościowe elementy katolickiej tradycji zachodniej i wschodniej.

W wielu parafiach na terenie Polski działają różne wspólnoty nawiązujące do duchowego dziedzictwa świętych z Libanu, w tym również Domy Modlitwy św. Szarbela organizowane i animowane dotąd przez ks. Jarosława Cieleckiego.

Niestety w ostatnim czasie ks. Jarosław Cielecki dokonał aktu apostazji, porzucając Kościół rzymskokatolicki i przystępując do wspólnoty religijnej, która nie utrzymuje jedności z papieżem. Z tego powodu nie może on nadal sprawować duchowej opieki nad wiernymi Kościoła rzymskokatolickiego.

W obliczu tej bolesnej sytuacji wszystkie osoby należące do rzymskokatolickich wspólnot św. Szarbela mogą znaleźć duchowe wsparcie w Maronickiej Fundacji Misyjnej, której przewodniczącym jest Ksiądz Biskup Andrzej Siemieniewski, biskup pomocniczy Archidiecezji Wrocławskiej. Celem Fundacji jest odnowa i pogłębienie życia duchowego współczesnych ludzi dzięki twórczemu spotkaniu tradycji chrześcijaństwa wschodniego i zachodniego oraz w duchu wierności nauczaniu papieża i Soboru Watykańskiego II.

Ufamy, że członkowie Domów Modlitwy św. Szarbela pozostaną w jedności z Kościołem katolickim, będąc jego wiernymi świadkami.

abp Stanisław Budzik

Przewodniczący Komisji Nauki Wiary KEP

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję