Czas Wielkiego Postu, który rozpoczyna się Środą Popielcową, jest dla wyznawców Chrystusa okresem przeżywania Jego męki, jednocześnie czasem poznawania wielkiej miłości Boga do człowieka, dla którego zbawienia wydał On na śmierć swego Boskiego Syna. Rozważamy dzieje doświadczającego bólu i udręczenia, wreszcie skazanego na śmierć. To dzieje miłości aż po krzyż. Ale krzyż i śmierć nie kończą życia – są drogą do zmartwychwstania.

W czasie Wielkiego Postu obserwujemy dość często, że z wiarą jest wielu środowiskom nie po drodze. Kiedy bowiem Kościół czyni wszystko, by człowiek zastanowił się nad swoim postępowaniem, wzbudził w sobie żal za grzechy i postanowienie poprawy, pojawiają się głosy, które mają na celu zniszczenie tej pracy. Tak dzieje się poprzez łamy prasy, dyskusje telewizyjne czy przedstawienia „artystyczne”. A przecież wszyscy pragniemy obywateli dobrych i uczciwych, o wysokim morale. Żyjemy bowiem w wielkiej chrześcijańskiej rodzinie, która jest naszym skarbem i czyni nas bezpieczną przystanią.

Ośmieszanie i degradowanie pracy Kościoła dzieje się także w innych sytuacjach jego wzmożonej pracy, m.in. w okresie pielgrzymkowym, w czasie intensywnych działań na rzecz trzeźwości itp.

Tymczasem celem duszpasterstwa, poza przyjściem z pomocą życiu religijnemu człowieka, jest wychowanie go na człowieka dobrego i mądrego, który może przysporzyć dobra swojej ojczyźnie i jej obywatelom. Dekalog to przecież nic innego, jak tylko podstawowe normy postępowania.

Wielki Post się zaczyna. Obwieszczają go nam również tzw. trąbki niektórych tytułów prasowych czy sarkastyczne uwagi innych mediów. Zatem – uważaj, katoliku, bądź czujny. Bo Kościołowi na pewno chodzi o twoje dobro. Ale czy wszystkim na tobie zależy?

Kościół jest jak dom rodzinny: żeby czuć się w nim dobrze, bezpiecznie i serdecznie, trzeba uwzględnić dobro innego członka rodziny, trzeba dać z siebie coś na rzecz drugich, trzeba pobyć we wspólnocie.

Nie zmarnujmy więc Wielkiego Postu A.D. 2014, by nasze życie było pełniejsze i bardziej owocne.