W życiu każdego księdza zmiany są czymś naturalnym - szczególnie zmiany miejsca posługi. 25 czerwca kilkudziesięciu kapłanów z naszej diecezji przyjęło dekrety kierujące ich do nowych parafii, instytucji lub na urlopy zdrowotne.
Zmiany - choć naturalne i konieczne - po ludzku często są czymś trudnym i dla księży, i dla parafian. - To nie jest tylko socjologia, przestawianie pionków i poruszanie diecezją. To jest ewangelizacja, którą prowadzimy - tłumaczy bp Stefan Regmunt. - I każdy z księży coś do tej ewangelizacji wnosi. Dlatego ta wymiana jest potrzebna. I trzeba przyjmować to w duchu wiary.
- Te zmiany są ważne i istotne, one też ukazują dynamikę Kościoła - podkreśla bp Tadeusz Lityński. - To dobry czas na refleksję nad misją kapłana. Pierwszym podstawowym zadaniem jest nieustanne nawracanie się. I to nawracanie się nie może się dokonywać według ludzkich kryteriów, koncepcji czy ideologii. Podstawowym kryterium jest tu Ewangelia, a prawem Ewangelii jest prawo miłości. Drugim zadaniem jest bycie obecnym w życiu tych, do których nas Kościół posyła. Nie chodzi tu tylko o obecność ze Słowem Bożym, z sakramentami czy z katechezą w szkole, ale bycie obecnym w wielu innych wymiarach życia naszych parafian. Nie tylko jako przyjaciele, ale właśnie jako księża.
Nie będzie nakazu aresztowania byłego nuncjusza apostolskiego w Dominikanie. Koordynator sądów śledczych w Santo Domingo, Román Berroa Hiciano odmówił wydania międzynarodowego nakazu aresztowania abp. Józefa Wesołowskiego, oskarżonego o zmuszanie małoletnich do świadczenia płatnych usług seksualnych. Poinformował o tym na swej stronie internetowej tamtejszy dziennik „Diario Libre”.
Osobne sądy śledcze, nieistniejące w większości państw, zajmują się rozstrzyganiem kwestii, w których prawo wymaga interwencji sędziego na etapie śledztwa i przygotowania procesu, np. poprowadzenia wstępnego przesłuchania czy wydania orzeczenia w ramach procedury doraźnej.
Wczoraj, 13 stycznia, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej przewodniczył obrzędowi zamurowania Drzwi Świętych, znajdujących się w świątyni. Pozostaną one zamknięte do kolejnego Roku Świętego. W obrzędzie, który miał charakter prywatny, uczestniczył m.in. mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, abp Diego Ravelli oraz członkowie kapituły.
Obrzęd zamurowania Drzwi Świętych w Bazylice Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) odbył się we wtorek wieczorem, jako prywatna uroczystość. Przewodniczył jej archiprezbiter tej świątyni, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter bazyliki, a sam obrzęd został poprowadzony przez jednego z papieskich ceremoniarzy, ks. prał. Lubomir Welnitz, w obecności Mistrza Papieskich Celebracji Liturgicznych, abp. Diega Ravelliego.
Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
