Reklama

Niedziela Świdnicka

Biskup – kim dla mnie jest?

W naszych parafiach ksiądz biskup pojawia się podczas wizytacji, którą przeprowadza raz na pięć lat. Widujemy go również, kiedy udziela sakramentu bierzmowania lub przy okazji nominacji proboszcza, czasami podczas większych uroczystości, jubileuszów kapłańskich. Rzadko zdarza się, aby ksiądz biskup w naszych parafiach pojawiał się bez szczególnych powodów. Jaką rolę pełni biskup w naszym życiu? Jak postrzegamy jego posługę? Spróbujmy odpowiedzieć sobie na te pytania.

Ojciec, pasterz, brat, przyjaciel

W marcu 2004 r. bp Ignacy Dec, zwracając się w czasie uroczystości swojego ingresu w świdnickiej katedrze, mówił do diecezjan: „przyjmijcie mnie od dziś jako waszego biskupa… chcę być dla was ojcem, pasterzem, bratem i przyjacielem. Pomóżcie mi być biskupem dla was i chrześcijaninem z wami. Pozwólcie mi służyć”. Wypowiadając te słowa, bp Ignacy był świadom olbrzymiej odpowiedzialności, jaką przyjął na swoje barki.

Bł. Jan Paweł II w książce pt. „Wstańcie, chodźmy!” biskupa nazwał pasterzem: „Tradycja chrześcijańska utrwaliła biblijny obraz pasterza w trzech postaciach: jako tego, który niesie na ramionach zagubioną owcę; jako tego, który prowadzi swoje stada na zielone pastwiska; i jako tego, który laską pasterską zagarnia swoje owce i broni je od niebezpieczeństw. We wszystkich trzech obrazach powraca jedno przesłanie: pasterz jest dla owiec, a nie owce dla pasterza”. W tej samej książce Karol Wojtyła napisał: „Jakże przejmujące refleksje posłudze pasterskiej pozostawił nam także św. Grzegorz Wielki: «Świat jest pełen kapłanów, ale niewielu jest robotników na żniwach Pana. Przyjmujemy wprawdzie stan kapłański, ale zadania urzędu nie spełniamy. (…) Zaniedbujemy obowiązek głoszenia i na nasze nieszczęście - jak widzę - nazywamy się biskupami. Zatrzymujemy godność, a pomijamy zobowiązania godności. Ci, którzy zostali nam powierzeni, opuszczają Boga a my milczymy» (Godzina Czytań, sobota XXVII tygodnia). Coroczne przypomnienie, jakie liturgia kieruje do naszej świadomości, odwołując się do odpowiedzialności wobec Kościoła!”. Jak widać, odpowiedzialność, jaka spoczywa na biskupie, jest niewyobrażalnie duża.

Reklama

Jak pachnie biskup?

Papież Franciszek powiedział, że dobry biskup musi pachnieć swoimi owcami. To znaczy, że musi być z nimi cały czas, żeby przesiąknąć nimi. Cały czas, czyli w radościach i smutkach, nawet wtedy, kiedy miałby przesiąknąć niezbyt przyjemnie. „Dobry pasterz zna owce swoje i one go znają” (J 10, 14). Papież Polak napisał we wspomnianej wcześniej książce: „Zapewne jest zadaniem biskupa roztropnie starać się, by jak najwięcej osób współtworzących z nim lokalny Kościół mogło go poznać osobiście. Ze swej strony on sam będzie się starał być blisko nich, by wiedział, czym żyją, co cieszy i co niepokoi ich serca. Podstawą do tego wzajemnego poznania są nie tyle okazjonalne spotkania, ile raczej prawdziwe zainteresowania tym, co dzieje się w ludzkich sercach…”.

- Pierwszy raz w życiu biskupa ujrzałem jako mały chłopiec, ministrant - wspomina Andrzej z Wałbrzycha. - Był to metropolita wrocławski, kard. Henryk Gulbinowicz. Pamiętam, że w parafii była uroczystość bierzmowania. Jako ministranci mieliśmy dodatkowe zbiórki, próby. Zostałem wyznaczony do ampułek i podania wody do obmycia rąk przez kardynała po udzielonym sakramencie bierzmowania. Bardzo to przeżywałem, siostra zakrystianka przygotowała ciepłą wodę, kiedy polałem palce kardynałowi, ten uśmiechnął się i podziękował za ciepłą wodę, którą łatwiej obmył dłonie. Pomyślałem sobie, że to sympatyczny i ciepły człowiek. Inna sprawa, że podziękowania powinny trafić do troskliwej zakonnicy. Ale wtedy odjęło mi mowę - dodaje Andrzej.

- Biskupa spotkałem tylko raz, podczas bierzmowania. Krótka chwila - wspomina Krzysztof z małej miejscowości. - Jakie było moje zdziwienie, kiedy namówiony przez dziewczynę poszedłem z pieszą pielgrzymką i tam miałem okazję spotkać nie jednego, ale dwóch biskupów - i to kilka razy. Pomyślałem sobie wtedy, że to chyba ważne wydarzenie skoro sami biskupi tak często nas odwiedzali.

Reklama

- Pamiętam w sposób szczególny jeden z wieczornych Apeli w Pieszycach - wspomina inny uczestnik pielgrzymek, Mirek z małej wioski. - Przed błogosławieństwem po Apelu krótkie rozważania poprowadził bp Ignacy. To nie było nic przygotowanego, ale raczej takie od serca. Biskup złożył swoiste świadectwo o swojej maryjności, wspominał dom rodzinny, nawet nawiązywał do bardzo osobistych przeżyć. Mówiąc szczerze, wcześniej, kiedy słuchałem naszego biskupa, to jakoś to do mnie nie docierało, tamten wieczór to zmienił. Ujrzałem w nim człowieka, który tak jak ja wzrusza się, smuci, martwi. To mi zapadło w pamięci.

- Kiedy wybrałem się na inaugurację sezonu pielgrzymkowo-turystycznego do Kudowy-Zdroju, nie sądziłem, że po górach będę maszerował wspólnie z biskupem - uśmiecha się Krzysztof z Wałbrzycha. - Mogłem podejść, porozmawiać w drodze. To było bardzo ciekawe doświadczenie, bp Adam ubrany na sportowo, chętnie z nami rozmawiający o zwykłych sprawach.

Największy skarb biskupa

Biskup jest następcą Apostołów. Jeśli patrzymy na Kościół duchowo, widzimy w biskupie prawdziwego i autentycznego nauczyciela wiary, kapłana i pasterza („Christus Dominus”, 2). Biskup przez danego Ducha Świętego, który wyciska podczas konsekracji święte znamię, przyjmuję rolę samego Chrystusa, Mistrza i Kapłana, i w Jego osobie działa („Lumen gentium”, 21). „Największy skarb, największe bogactwo, jakim dysponuje biskup, to sakramenty. Święceni przez niego kapłani służą mu z pomocą w udzielaniu sakramentów. Skarb ten został złożony w ręce Apostołów i ich następców przez Chrystusa na mocy Jego «testamentu», zarówno w najgłębszym teologicznym sensie tego słowa, jak też w jego najprostszym sensie ludzkim”. Możemy doczytać w książce „Wstańcie, chodźmy!”. Ktoś może poddać pod wątpliwość, a nawet wyrazić pewnego rodzaju bunt wobec stwierdzenia, że biskup wywiera olbrzymi wpływ w naszej drodze do zbawienia. Jak ktoś, kogo stosunkowo mało widujemy, może mieć tak duży wpływ? Jeden z księży pytany o to przez Agatę Grzelińską z „Gazety Wrocławskiej” wyjaśniał: „…nie trzeba go widzieć. Biskup wyznacza to, czego nauczają księża. Mianuje proboszczów, a to bezpośrednio wpływa na życie wiernych. Jeśli nie będzie biskupów, nie będzie księży. Jeśli nie będzie proboszczów, nie będzie też parafii. Jeśli nie będzie parafii, gdzie ludzie pójdą na Mszę św., gdzie się wyspowiadają i gdzie ochrzczą swoje dziecko?”.

Reklama

Pupilla oculi

„Każdy biskup wraca często myślą i sercem do seminarium. Stanowi ono szczególny przedmiot jego troski” - napisał Jan Paweł II w książce pt. „Dar i Tajemnica”. „Mówi się, że seminarium duchowne stanowi «źrenicę oka» (pupilla oculi) każdego biskupa. Człowiek chroni i zabezpiecza źrenicę swego oka, ponieważ pozwala mu ona widzieć otaczającą go rzeczywistość. I tak biskup widzi swój Kościół poprzez seminarium, poprzez powołania kapłańskie. Łaska licznych i świętych powołań kapłańskich pozwala mu patrzeć z ufnością w przyszłość swej misji (…) Radością biskupa jest, gdy Pan Bóg daje Kościołowi powołania, a ich brak zawsze budzi troskę i niepokój”.

- Biskup jest po to, by troszczyć się o lud - dzieli się w rozmowie z nami Tomasz, członek jednej ze Wspólnot Odnowy w Duchu Świętym w diecezji świdnickiej. - Głęboko wierzę, że biskup jako następca Apostołów w sposób szczególny troszczy się o Kościół. Odpowiada za to przed Jezusem. To, co ja mogę, to modlić się o świętość biskupa. Do tego zachęcam. Kiedy słyszymy tak wiele często niezasłużonych ataków na kapłanów, również biskupów, nie dołączajmy do tego „chóru”. Módlmy się za biskupów, bo gdzie biskup, tam Kościół.

2013-06-26 14:09

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Diecezjalna pielgrzymka Żywego Różańca do Krzeszowa

[ TEMATY ]

biskup

Ks. Waldemar Wesołowski

- Przybywamy do Matki, która nas jednoczy, byśmy byli Ciałem Chrystusa - powiedział bp Zbigniew Kiernikowski do pielgrzymów przybyłych do sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Krzeszowie.

ZOBACZ FOTOGALERIĘ

CZYTAJ DALEJ

Św. Joanna Beretta Molla. Każdy mężczyzna marzy o takiej kobiecie

Niedziela Ogólnopolska 52/2004

[ TEMATY ]

św. Joanna Beretta Molla

Ewa Mika, Św. Joanna Beretta Molla /Archiwum parafii św. Antoniego w Toruniu

Zafascynowała mnie jej postać, gdyż jest świętą na obecne czasy. Kobieta wykształcona, inteligentna, delikatna i stanowcza zarazem, nie pozwalająca sobą poniewierać, umiejąca zatroszczyć się o swoją godność, dbająca o swój wygląd i urodę, a jednocześnie bez krzty próżności.

Żona biznesmena i doktor medycyny, która nie tylko potrafiła malować paznokcie - choć to też istotne, by się podobać - ale umiała stworzyć prawdziwy, pełen miłości dom. W gruncie rzeczy miała czas na wszystko! Jak to czyniła? Ano wszystko układała w świetle Bożych wskazówek zawartych w nauczaniu Ewangelii i Kościoła. Z pewnością zdawała sobie sprawę z tego, że każdy z nas znajduje czas dla tych ludzi lub dla tych wartości, na których mu najbardziej zależy. Jeżeli mi na kimś nie zależy, to nawet wolny weekend będzie za krótki, aby się spotkać i porozmawiać. Jednak gdy na kimś mi zależy, to nawet w dniu wypełnionym pracą czas się znajdzie. Wszystko przecież jest kwestią motywacji. Ona rzeczywiście miała czas na wszystko, a przede wszystkim dla Boga i swoich najbliższych.
Z tej racji była elektryzującą i pociągającą kobietą. Mało tego, ona elektryzuje i pociąga do dziś. Jest wzorem wymarzonej małżonki i matki. Nie jest to przesada, gdyż spoiwem każdej wspólnoty staje się umiejętność bezinteresowności. Do czegoś takiego zdolna jest tylko osoba żyjąca w prawdzie i bez zafałszowań, dla której dobro bliźniego jeżeli nie jest ważniejsze, to przynajmniej na równi ważne z jej dobrem. Jest to przykład kobiety, która bez mówienia o Jezusie stawała się Jego świadkiem zarówno w gronie rodzinnym, jak i poza nim. Chciałbym podkreślić, że Jezus - choć zalecił miłość nieprzyjaciół - to jednak mocno akcentował, iż poznają nas po miłości wzajemnej. Wystarczy zatem wejść do domu rodzinnego i zaraz się dowiemy, czy w nim inni ludzie poznają nas jako chrześcijan. Wystarczy wejść na plebanię i natychmiast można stwierdzić, czy poznają nas po miłości wzajemnej. Dlatego osobiście śmieję się, gdy ktoś próbuje mówić do mnie o Bożym Królestwie i Jego sprawiedliwości, a już na „dzień dobry” działa wbrew temu Królestwu i wbrew sprawiedliwości. Św. Joanna uczy mnie, że nie przez mądrość dochodzi się do ludzkiego serca, ale przez miłość. Mądrość przekonuje rozum, ale do działania zachęca miłość! Może dlatego zdobyła bez reszty serca nie tylko męża Piotra i swoich dzieci, ale również serca tych, z którymi się spotykała jako lekarka kojąca ból i rany.
Dodatkowo, w wymiarze małżeńskim rozumiała miłość jako bezinteresowny dar złożony z siebie samej. Dar ten, jak każdy inny, aby był prawdziwy, musi być nieodwołalny. Dar, który w momencie ofiarowania zakłada możliwość odebrania go, nie jest prawdziwym darem i każdy o tym wie, nawet ci, co propagują niewierność. Wówczas staje się on rodzajem faryzejskiej pożyczki, której zwrotu kiedyś się zażąda. W takiej sytuacji zarówno miłość, małżeństwo, jak i rodzina stają się zagrożone. Zresztą podobnie jest w przypadku pękniętego kapłaństwa, gdzie miłość i bezinteresowność były jedynie udawane i pozorowane.
Pragnę zwrócić uwagę jeszcze na jeden aspekt z życia św. Joanny, który mnie mocno poruszył. Mianowicie chodzi o moment przeżywania - jak pisał Karl Jaspers - sytuacji granicznej, czyli skrajnej. Powstaje pytanie: Kiedy objawia się cała nasza prawdziwa osobowość? Ano wtedy, kiedy przeżywamy sytuację wyjątkowo trudną. Gdy wszystko jest dobrze, gdy zdrowie dopisuje, gdy się nam kłaniają, gdy drzwi domu się nie zamykają z powodu natłoku gości - wówczas trudno cokolwiek powiedzieć. Ale gdy zawita trudność, gdy w tej trudności wielu z grona tzw. przyjaciół odejdzie, gdy się jest potraktowanym jak chory na trąd - wówczas objawia się w pełni nasze człowieczeństwo. I tylko ta prawda staje się istotna. Nie jest bowiem łatwo cierpieć w samotności. A ona potrafiła w takiej skrajności zachować swoją godność i twarz. Za to jej dziękuję i dlatego zawiesiłem na swojej ścianie jej zdjęcie, aby nieustannie mnie prowadziła.

CZYTAJ DALEJ

Zapraszamy na konferencję: Aktualność objawień gietrzwałdzkich

2022-10-04 09:17

[ TEMATY ]

Gietrzwałd

Adobe.Stock

Sanktuarium w Gietrzwałdzie

Sanktuarium w Gietrzwałdzie

Bractwo Przedmurza-Olsztyn zaprasza na konferencję naukową pt. Aktualności objawień gietrzwałdzkich. Organizatorzy chcą przypomnieć o ideałach społecznie zapomnianych i wdrażać je w obszar aktywności społeczno-narodowej. A są nimi takie postawy jak: modlitwa prywatna i publiczna na Różańcu, narodowa ofiara i pokuta, ekspiacja i wynagrodzenie, odnowa moralna narodu polskiego. Takie postawy i wartości, które dzisiaj są pomijane w życiu publicznym, należy niezmiennie wdrażać.

W konferencji wezmą udział:

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję