Kongregacja Nauki Wiary to jedna z najważniejszych dykasterii Kurii Rzymskiej. Od 2 lipca 2012 r. - po raz drugi w najnowszej historii Kościoła - jej prefektem jest teolog niemiecki, dotychczasowy biskup Ratyzbony Gerhard Ludwig Müller.
Urodził się on 31 grudnia 1947 r. w Moguncji-Finthen w rodzinie robotniczej. Teologię i filozofię studiował w Moguncji, Monachium i Fryburgu Bryzgowijskim. W 1977 r. uzyskał doktorat, a rok później został wyświęcony na kapłana przez kard. Hermanna Volka. W 1985 r. habilitował się, a już w 1986 r. został powołany na katedrę dogmatyki katolickiej na Uniwersytecie Ludwika Maksymiliana w Monachium - miał wtedy 38 lat i był jednym z najmłodszych profesorów Uniwersytetu. Wykładał gościnnie na uniwersytetach w Peru, Hiszpanii, USA, Indiach, Włoszech i Brazylii. Jest autorem ponad 400 publikacji naukowych, z których najbardziej znana to monumentalna „Dogmatyka katolicka”. Za jego działalność naukową dwa polskie uniwersytety przyznały mu doktoraty honoris causa: Katolicki Uniwersytet Lubelski (2004 r.) i Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (2007 r.). Jan Paweł II mianował go biskupem Ratyzbony w 2002 r.
Bp Müller znany był już wcześniej w Watykanie - w latach 1998-2003 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej oraz współpracował z Radą ds. Jedności Chrześcijan.
W niektórych kręgach katolickich nominacja biskupa Ratyzbony na strażnika ortodoksji katolickiej wywołała zaniepokojenie, ponieważ zarzucano mu kontakty z przedstawicielami teologii wyzwolenia, która - jak głosili krytycy - została potępiona przez Jana Pawła II i kard. Josepha Ratzingera, poprzedniego prefekta Kongregacji Nauki Wiary. Dlatego właśnie teologia wyzwolenia stała się głównym tematem naszej rozmowy.
W związku ze zbliżającą się rocznicą śmierci błogosławionej Rodziny Ulmów ukazała się książka „ULMOWIE. Rękopisy”, zawierająca niepublikowane dotąd zapiski, listy oraz fotografie dokumentujące życie Józefa i Wiktorii Ulmów. Publikacja oparta jest na autentycznych materiałach z lat 1921–1944 i pozwala spojrzeć na historię rodziny z Markowej z niezwykle osobistej perspektywy – poprzez ich własne słowa, notatki oraz rodzinne dokumenty.
W książce znalazły się m.in. prywatne zapiski Józefa Ulmy, jego listy, refleksje z okresu służby wojskowej, a także świadectwa zainteresowań nauką i edukacją dzieci. Całość uzupełniają niepublikowane dotąd fotografie pokazujące codzienność rodziny. Szczególnym symbolem publikacji jest dopisek „Tak”, zapisany ołówkiem przez Józefa Ulmę na marginesie rodzinnej Biblii przy przypowieści o miłosiernym Samarytaninie. Dla wielu badaczy i biografów to właśnie ten fragment Pisma Świętego stał się duchowym mottem życia rodziny.
Deuteronomium otwiera się mową Mojżesza na stepach Moabu, tuż przed wejściem do ziemi. W Pwt 4 pada wezwanie do słuchania i wprowadzania w czyn „ustaw” i „praw”. Hebrajskie terminy (ḥuqqîm, mišpāṭîm) obejmują normy kultu i zasady życia społecznego. Tekst mówi o mądrości widocznej „w oczach narodów”. W świecie starożytnego Bliskiego Wschodu kodeksy prawne bywały pomnikiem władcy. Tutaj mądrość narodu ujawnia się w posłuszeństwie Bogu i w sposobie życia, który inni potrafią rozpoznać jako „rozumny” (ḥokmâ, bînâ). Mojżesz występuje jako świadek, który „nauczył” i „pokazał”, a nie jako autor prywatnej teorii. W najbliższym kontekście stoi też zakaz dokładania i ujmowania, co chroni naukę przed manipulacją (Pwt 4,2). Wyjątkowość Izraela zostaje opisana przez bliskość Boga. Lud ma Boga, który bywa „przy nim” w chwili wołania. Ten motyw prowadzi do pamięci o wydarzeniach, które „widziały oczy”, i do czujności wobec własnego wnętrza. Hebrajskie „strzec” (šāmar) niesie sens pilnowania i ochrony. Wiara jest przekazywana w opowieści rodziny: „synom i wnukom”. List Barnaby przywołuje Pwt 4,1 w formie parafrazy i na tej podstawie odczytuje przepisy Mojżesza w sensie duchowym, widząc w nich także obraz postaw moralnych. Atanazy w mowie przeciw arianom przytacza Pwt 4,7, aby pokazać różnicę między stworzeniem, do którego Bóg „zbliża się”, a Synem, który trwa „w Ojcu”. Klemens Aleksandryjski cytuje Pwt 4,9 („strzeż się samego siebie”) jako biblijne wzmocnienie wezwania do samopoznania (gnōthi seauton).
W dniu 11 marca 2026 roku Konferencja Episkopatu Polski ustanowiła Komisję niezależnych ekspertów do zbadania zjawiska wykorzystywania seksualnego osób małoletnich w Kościele katolickim w Polsce oraz nadała jej publiczną osobowość prawną – czytamy w komunikacie Rzecznika Konferencji Episkopatu Polski ks. Leszka Gęsiaka SJ.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1773126488.jpg)
